IV SA/Wa 1013/09

Referendarz sądowy Grzegorz Antas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2009 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] maja 2009 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji M. P. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W uzasadnieniu wniosku oraz w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach zawartym w urzędowym formularzu PPF wnioskodawczyni podała, że poza emeryturą w wysokości 590 zł nie ma żadnego stałego źródła dochodu. We wspólnym gospodarnie domowym pozostaje wraz z niepracującym synem oraz córką, która otrzymuje rentę socjalną (500 zł). Składająca wniosek nie dysponuje żadnymi oszczędnościami pieniężnymi ani jakimikolwiek przedmiotami wartościowymi. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje: Zgodnie z treścią art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powyżej określony warunek zasadności przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym został spełniony w niniejszej sprawie, albowiem skarżąca wykazała, że nie posiada, jak również nie jest w stanie zgromadzić jakichkolwiek oszczędności, które mogłyby zostać wykorzystane do prowadzenia (finansowania) sprawy przed sądem administracyjnym. Mając na uwadze sytuację majątkową wnioskodawczyni wyrażoną w formularzu PPF, przyjąć trzeba, że możliwości finansowe składającej wniosek są niezwykle ograniczone. Zestawienie kwoty, jaką miesięcznie dysponuje skarżąca z tytułu otrzymywanego świadczenia emerytalnego (wliczając w to świadczenie otrzymywane przez córkę) ze stałymi koniecznymi wydatkami (zakup żywności, uiszczenie opłat eksploatacyjnych gospodarstwa) dowodzi, że posiadane środki finansowe wystarczają wnioskodawczyni jedynie na pokrycie podstawowych, bieżących kosztów utrzymania. Ponieważ wnioskująca o przyznanie prawa pomocy nie posiada przedmiotów wartościowych, ani zgromadzonych oszczędności nie jest możliwe, by w ten sposób pozyskane być mogły środki potrzebne na prowadzenie sprawy przed sądem. Tak rozumiane względy, nakazywały przyjąć, że składająca wniosek nie ma możliwości samodzielnego wywiązania się z obowiązku poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania prowadzonego przed sądem administracyjnym. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.