IV SA/Wa 1016/19

|POSTANOWIENIE | , Dnia 18 lipca 2019 roku, , , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym:, Przewodniczący, Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, , , , po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2019 roku, na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi A. H., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], z dnia [...] lutego 2019 roku nr [...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści, , postanawia:, odrzucić skargę;, zwrócić skarżącej A. H. kwotę 100 zł (sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi., W dniu 1 kwietnia 2019 r. A.H. wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lutego 2019 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie domu jednorodzinnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zarządzeniem z 30 kwietnia 2019 r. (k. 1) profesjonalny pełnomocnik skarżącej – adwokat został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa uprawniającego do występowania w imieniu skarżącej przed sądami administracyjnymi lub wojewódzkim sądem administracyjnym, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia z 30 kwietnia 2019 r. został skutecznie doręczony pełnomocnikowi skarżącej 27 maja 2019 r. (potwierdzenie odbioru k. 14). Zakreślony termin do uzupełniania braku formalnego skargi upłynął bezskutecznie 3 czerwca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 34 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm.) dalej "p.p.s.a." strony mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Natomiast stosownie do regulacji odczytywanych łącznie zawartych w art. 37 § 1 p.p.s.a. i art. 46 § 3 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z regulacji tej wprost wynika, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Z powołanych przepisów wynika, że pełnomocnik może skutecznie zastępować swego mocodawcę w sprawie sądowoadministracyjnej, jeżeli ten udzielił mu pełnomocnictwa do działania przed sądem administracyjnym i zarazem dokument pełnomocnictwa dołączony został do akt sprawy sądowoadministracyjnej przy podejmowaniu pierwszej czynności procesowej. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej nie uczynił zadość wezwaniu do uzupełnienia braku formalnego skargi, albowiem nie przedłożył w zakreślonym terminie pełnomocnictwa, z którego wynika uprawnienie do reprezentowania skarżącej przed sądami administracyjnymi bądź wojewódzkim sądem administracyjnym. W tym miejscu należy wskazać, że stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, Przewodniczący wzywa stronę do ich uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi, wynikającym z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że odpis zarządzenia zawierający wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi, został skutecznie doręczony pełnomocnikowi skarżącej 27 maja 2019 r., a siedmiodniowy termin do jego wykonania upłynął 3 czerwca 2019 r. Pełnomocnik skarżącej w zakreślonym terminie nie wykonał zarządzenia z 30 kwietnia 2019 r. W myśl art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego, o czym orzeczono w pkt 2 sentencji postanowienia.