IV SA/Wa 1017/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. S. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia odrzucić skargę. O. S. wniósł do Sądu skargę na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] marca 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2016 r. orzekającej o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Wobec tego, że wraz z wniesieniem skargi skarżący nie uiścił należnego wpisu sądowego od skargi, zarządzeniem z 19 kwietnia 2017 r. Przewodnicząca Wydziału IV wezwała skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 (sto) złotych, stosownie do treści § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Z adnotacji dokonanych przez doręczyciela na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej powyższe wezwanie, wynika, że z uwagi na nieobecność adresata 23 maja 2017 r. przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej. Zawiadomienie o tym fakcie pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej. Przesyłka awizowano powtórnie 31 maja 2017 r. Wobec niepodjęcia przesyłki - w terminie czternastu dni od dnia pozostawienia pierwszego awiza - zwrócono ją Sądowi. Do 4 lipca 2017 r. w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje Stosownie do treści art. 220 § 1 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przypadku nie uiszczenia wpisu od skargi przewodniczący wzywa skarżącego do jego uiszczenia w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu, skarga podlega odrzuceniu przez sąd. Z kolei zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej, dokonując jednocześnie zawiadomienia adresata o tym fakcie. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe – na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w tym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Upływ terminu określonego w art. 73 § 3 p.p.s.a. skutkuje powstaniem fikcji prawnej doręczenia – za datę doręczenia pisma przyjmuje się datę, w której upłynął termin jego odbioru. Dokonane w tych okolicznościach doręczenie stwarza domniemanie doręczenia pisma i wyznacza początek biegu terminu do podjęcia czynności prawnej. Przenosząc powyższe rozważania na kanwę niniejszej sprawy Sąd uznał, że wezwanie do uiszczenia wpis sądowego zostało skutecznie doręczone skarżącemu 6 czerwca 2017 r. w trybie art. 73 p.p.s.a. Sąd stwierdził również, że termin do uiszczenia wpisu upłynął 13 czerwca 2017 r., a w zakreślonym siedmiodniowym terminie skarżący nie uiścił wpisu sądowego od skargi. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że mimo skutecznego wezwania skarżący nie uiścił wpisu od skargi, stąd na podstawie art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.