IV SA/Wa 1018/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Borkowska po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. R. i R. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. R. i R. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. B. R. i R. R., wnosząc do Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lutego 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z [...] maja 2016 r. w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący podnieśli, że wykonanie zaskarżonej decyzji połączone byłoby w wyrządzeniem znacznej szkody stronie, w wysokości co najmniej różnicy pomiędzy kwotą wskazaną w decyzji organu pierwszej instancji a średnią kwot wskazanych w decyzjach poprzednio uchylonych. Dodali, że na zasadność wniosku wskazują również liczne naruszenia przepisów postępowania przez organy orzekające w sprawie oraz oczywiste wątpliwości co do rzetelności operatu szacunkowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie zajęło stanowiska odnośnie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej również "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powołanego przepisu wynika, że żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07, wskazane orzeczenie oraz orzeczenie powołane poniżej dostępną są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Co więcej, brak uzasadnienia wniosku nie jest brakiem formalnym wymagającym wezwanie do jego uzupełnienia czy uniemożliwiającym wnioskowi nadania mu dalszego biegu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lipca 2015 r. II OZ 939/15). Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, że wniosek B. R. i R. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może zostać uwzględniony. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazali, że za zasadnością wniosku przemawia, po pierwsze, wadliwość zaskarżonej decyzji, po wtóre, konieczność uiszczenia opłaty w zawyżonej wysokości. Odnosząc się do argumentacji dotyczącej licznych naruszeń przepisów postępowania przez organy administracji oraz wątpliwości co do rzetelności operatu szacunkowego Sąd uznał, że zmierzają one do podważenia legalności zaskarżonego aktu administracyjnego. Tym samym nie mogą podlegać ocenie Sądu przez pryzmat udzielenia skarżącym ochrony tymczasowej. Niedopuszczalne jest bowiem badanie zarzutów skargi już na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Z kolei twierdzenia skarżących dotyczące wyrządzenia im znacznej szkody z uwagi na konieczność uiszczenia opłaty w zawyżonej wysokości - w ocenie Sądu - są niewystarczające do oceny wniosku pod kątem spełnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie przedstawili żadnych konkretnych i aktualnych danych dotyczących ich sytuacji finansowej, w szczególności nie wskazali wielkości dochodów uzyskiwanych w gospodarstwie domowym i wydatków ponoszonych na jego utrzymanie. Niemożliwym było zatem przeprowadzenie analizy, czy zapłata opłaty w wysokości wynikającej z zaskarżonej decyzją, przed zbadaniem przez Sąd legalności tej opłaty, wiązałaby się z wyrządzeniem skarżącym znacznej szkodą bądź spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. W konsekwencji Sąd uznał, że okoliczności podniesione we wniosku w żaden sposób nie wskazują, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do tak dalece idących skutków, by zasadne było udzielenie skarżącym ochrony tymczasowej. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.