IV SA/Wa 102/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi D. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków - oddala skargę - Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] - zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - decyzją z [...] grudnia 2008r. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] października 2008r. odmawiającą D. D. wprowadzenia zmiany w rejestrze ewidencji gruntów i budynków obrębu G., gmina K., polegającej na zwiększeniu powierzchni działki nr [...] o powierzchnię 0,13 ha wynoszącą aktualnie 1,60 ha na 1,73 ha oraz zmniejszeniu powierzchni działki nr [...] z powierzchni 1,27 ha na powierzchnię 1,14 ha, a także zmiany przebiegu granicy pomiędzy tymi działkami według mapy ewidencyjnej z roku 1965r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż S. i B. D. (dziadkowie wnioskodawcy) na podstawie aktu własności ziemi z [...] grudnia 1975r. wydanego przez Naczelnika Gminy K. nabyli własność m.in. działki nr [...] o powierzchni 1,78 ha. Natomiast A. D. na podstawie aktu własności ziemi nabyła własność działki nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym G., gm. K. Następnie jako A. M. (D.) zbyła na rzecz małżonków R. i H. K. aktem notarialnym rep. [...] z [...] stycznia 1981r. gospodarstwo rolne o powierzchni 10,18 ha położone w obrębie ewidencyjnym G., wpisane na jej rzecz w księdze wieczystej KW nr [...], w skład którego wchodziła m. in. działka nr [...]. W dziale II księgi wieczystej nr [...] wpisano nowych nabywców na prawach wspólności ustawowej. W 1983r. na podstawie umowy zamiany dokonanej aktem notarialnym rep. [...] z [...] kwietnia 1983r. w operacie ewidencji gruntów została wprowadzona zmiana powierzchni działek nr [...] i [...]. Z aktu notarialnego wynika, że w oparciu o mapę podziału zarejestrowaną pod nr [...] działki nr [...] i [...] podzielone zostały na działki [...] o powierzchni 0,06 ha i nr [...] o powierzchni 1,27 ha oraz działki nr [...] o powierzchni 0,05 ha i nr [...] o powierzchni 1,60 ha. Przedmiotem zamiany były działki nr [...] i [...]. Powyższy akt notarialny był podstawą do zmiany w księdze wieczystej nr [...], gdzie dokonano zmiany powierzchni działki nr [...] z 1,20 ha na 1,33 ha. Następnie B. i S. D. aktem notarialnym z [...] stycznia 1989r. będącym umową przekazania gospodarstwa rolnego działkę nr [...] przekazali na rzecz D. D.(wnuczki). Powyższa zmiana została wykazana w KW [...]. Obecnie w ewidencji gruntów figuruje D. D. jako właściciel działki nr [...] o powierzchni 1,60 ha, położonej w obrębie ewidencyjnym G. na podstawie aktu notarialnego z [...] marca 1997r. Przedmiotowa działka została wydzielona z księgi wieczystej KW nr [...] przez przyłączenie do księgi wieczystej KW nr [...]. W ocenie organu z powyższego wynika, że wszystkie zmiany wykazane w ewidencji gruntów i budynków wprowadzane są na podstawie dokumentów prawnych. Stan prawny omawianych działek zgodny jest ze stanem ujawnionym w księgach wieczystych KW [...],[...] i [...], a przy tym do chwili obecnej nie kwestionowany przez właścicieli nieruchomości. W aktach sprawy ponadto znajduje się operat techniczny zarejestrowany w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w O. pod nr ewid. [...] z [...] października 2007r. z dokonanego pomiaru sytuacyjnego granic działek nr [...] i [...]. Z operatu wynika, że stan władania jest zgodny ze stanem wykazanym w ewidencji gruntów, a granice obu działek są widoczne i stanowią je płoty z drewnianych pali drutu kolczastego; w północno – wschodniej części działek płot jest wykonany z betonu i metalu, zaś w części południowej działki przylegają do rowu. Brak jest natomiast jakiegokolwiek śladu granicy w odległości około 25 m przed rowem, jaka była na mapach przed podziałem działek nr [...] i [...] wykonanym w 1983r. Organ stwierdził, iż w aktualnym stanie brak jest podstaw do wprowadzenia żądanej przez odwołującego się zmiany. Ponadto podkreślił, iż mapa podziału działek nr [...] i [...] z 1983r. ma moc prawną i jest wiążąca dla innych organów administracji publicznej, w tym także administracji geodezyjnej i kartograficznej, która nie posiada uprawnień do zmiany przebiegu granicy ustalonej w postępowaniu podziałowym. Rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości. Organy ewidencyjne rejestrują zatem jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekająca, nie mogą natomiast samodzielnie rozstrzygać kwestii uprawnień wnioskodawcy do gruntu lub budynku. Innymi słowy przez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji nie można dochodzić ani udowadniać swoich praw właścicielskich czy uprawnień do władania nieruchomością. Konkludując organ stwierdził, iż weryfikacja przebiegu granicy oraz przywrócenie powierzchni działki nr [...] może być rozpatrzona w postępowaniu przed sądem powszechnym lub w postępowaniu rozgraniczeniowym na wniosek strony. Powstałe zaś w wyniku tego postępowania dokumenty prawne będą stanowić podstawę do wprowadzenia zmian w zapisie ewidencji gruntów i budynków. D. D. w skardze na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] grudnia 2008r. oraz w piśmie 25 marca 2009r. wniósł o przywrócenie granic działki do stanu pierwotnego (sprzed 1983r.). Ponadto pismem procesowym z 24 marca 2009r. wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci mapek sytuacyjnych nieruchomości z 3 września i 5 listopada 2007r. wydanych przez Starostwo Powiatowe w O. Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej - na okoliczność, że w tym samym czasie, w tym samym organie administracji rządowej, wydano dwie mapki sytuacyjne przedstawiające inny stan faktyczny i prawny, a zatem wzajemnie się wykluczające. Podkreślił, że dowody te potwierdzają zasadność skargi i uzasadniają wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako naruszającej podstawowe zasady postępowania administracyjnego, w szczególności rażące naruszenie zasad określonych m. in. w art. 7,art. 8,art. 9,art. 10 i art. 11 K.p.a., a także art. 77 i art. 78 K.p.a. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie jego prawa własności. Zauważył także, iż Delegatura w O. przy wydawaniu decyzji nie dotrzymała terminu i procedur administracyjnych. W ocenie skarżącego, także decyzja wydana przez organ drugiej instancji naruszyła "całą procedurę administracyjną", choćby przez brak analizy dokumentów. Strona skarżąca wskazała na niezgodność co do powierzchni działki nr [...], gdyż w akcie notarialnym nr [...] wynosi 1,27 ha, w KW 1,20 ha, a na mapie podziału 1,33 ha. Działka nr [...] od 1935r. miała powierzchnię 1,20 ha, po zmianie w 1983r. winna mieć 1,14 ha, a nie jak wykazano w ewidencji gruntów powierzchnię 1,27 ha. Zdaniem skarżącego, granice działek nie były naruszane od 1935r. do 1983r., a żaden dokument z uwłaszczeń, jak i z podziału nie zaginął, tylko protokół graniczny ze zmiany granic. Skarżący zaznaczył, iż kilka razy zwracał się do Starostwa Powiatowego o udostępnienie protokołu granicznego z ustalenia granic, ale dopiero po interwencji Wojewody otrzymał pismo, że takiego dokumentu nie ma w operacie do zamiany, a bez protokołu dokonywanie zmian granic było bezzasadne. Skarżący podniósł także, iż nie jest prawdą, jakoby zgodził się na pas o szerokości 25 m, ale była to długość około 25 m i szerokość około 4 m. Skarżący podniósł, że podczas zamiany dokonano dodatkowo zmian powierzchni działek nr [...] i nr [...] odłączając 0,13 ha od działki nr [...] i przyłączając do działki nr [...], jednakże stało się bez zgody i wiedzy właściciela działki nr [...]. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] – w odpowiedzi na skargę – wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącego J. D. w piśmie z 27 kwietnia 2009r. (wpływ do Sądu 28 kwietnia 2009r.) wniósł o odroczenie rozprawy wyznaczonej na 29 kwietnia 2009r. W uzasadnieniu wniosku podał, iż osoba wybrana na profesjonalnego pełnomocnika w przedmiotowej sprawie przeszła w ostatnim czasie operację kardiochirurgiczną i przebywa w szpitalu. Skarżący nie mógł w tak krótkim czasie, który pozostał do terminu rozprawy, znaleźć nowego pełnomocnika z wyboru. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał iż zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] grudnia 2008r. nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Zanim Sąd odniesie się do legalności zaskarżonej decyzji, wyjaśnienia wymaga kwestia nieuwzględnienia wniosku pełnomocnika skarżącego w osobie jego ojca o odroczenie rozprawy. Otóż z akt sprawy wynika, iż skarga wniesiona 18 grudnia 2008r. przez pełnomocnika skarżącego została złożona przez organ wraz z odpowiedzią na skargę w Sądzie 21 stycznia 2009r., zaś zawiadomienie o terminie rozprawy wyznaczonej na 29 kwietnia 2009r. pełnomocnik otrzymał już 16 marca 2009r. Przytoczone okoliczności dowodzą, iż pełnomocnik skarżącego (czy skarżący) miał wystarczającą ilość czasu, biegnącego zarówno od wpłynięcia skargi, jak i od doręczenia zawiadomienia o terminie rozprawy, na skuteczne ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika celem reprezentowania jego osoby w sprawie, wykazane stosownym pełnomocnictwem. Z kolei okoliczności podane we wniosku o odroczenie rozprawy w postaci choroby wybranego przez skarżącego profesjonalnego pełnomocnika i krótkiego terminu jaki pozostał do rozprawy nie mogły doprowadzić do uwzględnienia wniosku, w szczególności z uwagi na gołosłowność twierdzeń pełnomocnika skarżącego, jako że do dnia złożenia wniosku nie wpłynęło do Sądu stosowne pełnomocnictwo procesowe świadczące o udzieleniu konkretnemu pełnomocnikowi prawa do reprezentowania skarżącego, a dalej zaświadczenie potwierdzające chorobę ustanowionego pełnomocnika. Stosownie natomiast do art. 109 i art. 110 P.p.s.a. rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć [...] oraz jeżeli sąd postanowi zawiadomić o toczącym się postępowaniu sądowym osoby, które dotychczas nie brały udziału w sprawie w charakterze strony. Nadto sąd nawet na zgodny wniosek stron (którego w sprawie nie było, bowiem pełnomocnicy organu i pełnomocnik uczestnika postępowania wnieśli o oddalenie przedstawianego wniosku pełnomocnika skarżącego) może odroczyć posiedzenie tylko z ważnej przyczyny. W ocenie Sądu żadna z przewidzianych w przytoczonych regulacjach prawnych podstaw odroczenia terminu rozprawy nie zaistniała, a więc i przeszkoda, której nie można byłoby przezwyciężyć. I chociaż Sąd nie neguje, że taką przeszkodą może być np. choroba, niemniej jednak winna ona być wykazana zaświadczeniem lekarskim i uniemożliwiać stawienie się w sądzie, nadto dotyczyć ustanowionego już profesjonalnego pełnomocnika. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, iż decyzja ta nie narusza przepisów postępowania administracyjnego, w tym wymienionych przez skarżącego zasad ogólnych postępowania (art. 7, art. 8, art. 9 art. 10 i art. 11 K.p.a.), jak i zasad postępowania dowodowego (w szczególności art. 77 i art. 78 K.p.a.), w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z zasady ogólnej prawdy obiektywnej, unormowanej w art. 7 K.p.a., której realizacji służy m.in. przepis art. 77 § 1 K.p.a., wynika iż obowiązkiem organu administracji prowadzącego postępowanie było dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, w tym dokonanie analizy wszystkich dowodów, mającej znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. W konsekwencji wydanie decyzji wraz z uzasadnieniem odpowiadającym wymogom art. 107 K.p.a. i zasadzie przekonywania z art. 11 K.p.a. Zaskarżona decyzja i postępowanie organu bez wątpienia czynią zadość owym elementarnym przepisom postępowania administracyjnego. Zapisy w ewidencji gruntów mają charakter techniczno – deklaratoryjny. Rejestr ewidencji gruntów jest odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości, zawiera jedynie dane wynikające m. in. z tytułów własności, ma charakter deklaratoryjny a nie konstytutywny (wyrok NSA z 20.11.1998r., sygn. akt II SA 914/98, publ. LEX nr 41816). Nie może zatem rozstrzygać sporów co do prawa własności gruntu, nadawać prawa do nieruchomości, w części żądanej przez stronę, czy ustalać przebieg spornej granicy. Przez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów – jak słusznie zauważył organ - nie można dochodzić ani udowadniać swoich praw właścicielskich. Dane zawarte w ewidencji – stosownie do § 46 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. nr 38, poz. 454) - podlegają aktualizacji m. in. na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11. Podmioty zgłaszające zmiany w ewidencji gruntów są obowiązane dostarczyć dokumenty niezbędne do wprowadzenia żądanych zmian (art. 22 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne). Zatem dokonanie zmian w ewidencji gruntów możliwe jest przez udokumentowanie przez osobę zainteresowaną rozbieżności pomiędzy danymi zawartymi w ewidencji a danymi wynikającymi z przedłożonych dokumentów. Prawa zgłaszających zmiany – stosownie do § 12 ust. 1 pkt 1 – 6 rozporządzenia - uwidacznia się w ewidencji na podstawie wpisów dokonanych w księgach wieczystych, prawomocnych orzeczeń sądowych, umów zawartych w formie aktów notarialnych, dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali, ostatecznych decyzji administracyjnych, dyspozycji zawartych w aktach normatywnych, umów dzierżawy zgłaszanych do ewidencji gruntów stosownie do unormowań wynikających z ustawy z dnia 20 grudnia 1990r. o ubezpieczeniu społecznym rolników. Intencją żądania skarżącego w kontrolowanej przez Sąd sprawie było dokonanie zmiany w ewidencji gruntów polegającej na wpisaniu powierzchni działki nr [...] w miejsce aktualnie istniejącej wielkości 1,60 ha na 1,73 ha, czyli zwiększenie dotychczasowej powierzchni o wielkość 0,13 ha oraz powierzchni działki nr [...] w miejsce aktualnie istniejącej wielkości 1,27 ha na 1,14 ha, czyli zmniejszenie dotychczasowej powierzchni o wielkość 0,13 ha, a także zmiany przebiegu granicy pomiędzy działkami. Do wniosku załączono mapę z 1964r. W aktualnym rejestrze gruntów figuruje wpis prawa własności działki ewidencyjnej nr [...] o powierzchni 1,60 ha na rzecz skarżącego i wpisu tego dokonano na podstawie aktu notarialnego z [...] marca 1997r., nr rep. [...]. Przedmiotowa działka została wydzielona z księgi wieczystej KW nr [...] przez przyłączenie do KW nr [...]. Przedstawiony (istniejący) zapis w ewidencji gruntów mógłby zostać zmieniony tylko na podstawie dokumentów urzędowych, o jakich mowa w cytowanym wyżej przepisie rozporządzenia, wydanych po ostatnio dokonanej zmianie, tj. tej która miała miejsce w wyniku aktu notarialnego sporządzonego na rzecz skarżącego. Treść tych dokumentów musiałaby wskazywać, że skarżący jest właścicielem działki nr [...] o powierzchni przez niego żądanej i w granicach przez niego żądanych, czyli o innych parametrach i innym przebiegu niż dotychczas figurujących w ewidencji. Innymi słowy chodzi o takie dokumenty, które zostały sporządzone już po wprowadzeniu do ewidencji gruntów kwestionowanych danych. Teza ta znajduje potwierdzenie w brzemieniu art. 22 ust. 2 i 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, jako że zgłaszający zmianę danych objętych ewidencją gruntów, obowiązany jest dokonać tego w terminie 30 dni licząc od dnia powstania zmiany i dostarczyć dokumenty niezbędne do wprowadzenia zmian. Skoro ów przepis stanowi, że zaistniałą zmianę danych, podlegających obowiązkowi wpisu do ewidencji gruntów, należy zgłosić w powyższym terminie, licząc jego bieg od dnia powstania zmiany, to należy wywodzić, iż wniosek o zmianę danych można oprzeć wyłącznie na dokumentach, które wydano (sporządzono) po wprowadzeniu istniejących (kwestionowanych) danych. W świetle przytoczonych regulacji prawnych, przedstawionych wywodów i stanu prawy, należało podzielić stanowisko organu, iż skarżący nie przedstawił dokumentu, na podstawie którego mógłby żądać skutecznie zmian istniejących zapisów w ewidencji gruntów. Skarżący, aby doprowadzić do pozytywnego załatwienia wniosku, winien przedłożyć organowi administracji dokumenty, które zostały sporządzone już po wprowadzeniu do ewidencji gruntów kwestionowanych danych i wskazujące na odmienny niż uwidoczniony w ewidencji stan prawny spornych działek ewidencyjnych. Nie można dokonywać zmian na podstawie dokumentów sprzed kilkudziesięciu lat, po których pojawiły się kolejne tytuły własności, o czym w sprawie świadczy istniejący wpis stanu własności na rzecz skarżącego. Skoro zmiany w ewidencji gruntów w zakresie tytułu własności dokonuje się tylko na podstawie dokumentów urzędowych, a nie ma aktualnego dokumentu, którego treść jednoznacznie wskazywałaby, że skarżący nabył (jest właścicielem) działki o innej powierzchni i w innych granicach niż to wynika z aktu notarialnego sporządzonego w 1997r., czyli innej niż figurującej w ewidencji gruntów, to oznacza iż organ wydał prawidłową decyzję. Właściwym jest jeszcze raz podkreślić, iż rejestr ewidencji gruntów ma być odzwierciedleniem istniejącego stanu prawnego, natomiast dochodzenie praw właścicielskich (do czego zmierza skarżący) w postępowaniu dotyczącym wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów jest niedopuszczalne. Skarżący winien najpierw dowieść swoich praw właścicielskich w żądanym zakresie, np. w postępowaniu cywilnym, czy rozgraniczeniowym, a dopiero później – na tej podstawie – wnioskować o zmianę istniejącego wpisu w ewidencji gruntów na jego rzecz. Natomiast w sytuacji, gdy skarżący (co wynika z przedkładanych do akt sprawy dokumentów) dopatruje się w działaniach organów czynów podpadających pod przepisy prawa karnego, wówczas winien skierować stosowne doniesienia do właściwych organów ścigania, zaś nie podnosić ich w postępowaniu dotyczącym wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. W przedstawiony sposób skarżący nie osiągnie zamierzonego skutku, bowiem poruszane kwestie wykraczają tak poza zakres postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego. Z kolei, jeżeli skarżący uważa, że właściwe organy albo ich pracownicy w szczególności zaniedbują lub nienależycie wykonują zadania, naruszają praworządność lub interesy skarżącego, a także przewlekle załatwiają sprawy ma prawo skorzystania z trybu skargowego na zasadach uregulowanych w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Odnośnie też niedotrzymywania przez organy terminów przewidzianych na załatwienie sprawy jakie wynikają z Kodeksu postępowania administracyjnego wskazania wymaga, iż zarzut ten na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego jest spóźniony. Procedura administracyjna w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego (bezczynności organu) daje stronie możliwość procesową w postaci skorzystania z trybu zażaleniowego unormowanego w art. 37 K.p.a., a prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym uprawnienie do wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej do sądu administracyjnego. Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w aspekcie uchybień, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu, doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jak również innych przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy - na mocy art. 151 P.p.s.a. - orzeczono jak w sentencji wyroku.