IV SA/Wa 102/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi Gminy U. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2011 r. nr [...]; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącej Gminy U. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] października 2011 r. o odmowie uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi L. w rejonie ulic [...], [...] i [...], przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w U. nr [...] z dnia [...] września 2009 r., zmieniającego uchwałę Rady Miejskiej w U. nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że Burmistrz U. pismem z dnia 13 września 2011 r., działając na podstawie art. 17 pkt 6b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717 ze zm. - dalej zwaną upzp) zwrócił się do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w P. o uzgodnienie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ zaznaczył, że już wcześniej, bo pismami z dnia 2 grudnia 2010 r. i 1 marca 2011 r. zgłaszał do projektu planu uwagi. Odmawiając uzgodnienia miejscowego planu organ wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego przeznacza się pod przyszłą budowę dróg pas terenu o szerokości uwzględniającej ochronę użytkowników dróg i terenu przyległego przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem. Studium Techniczno - Ekonomiczno - Środowiskowe etap II dla obwodnicy P. i U. w ciągu drogi ekspresowej [...] wyznacza 3 warianty przebiegu planowanej obwodnicy. Jeden z wariantów koliduje z założeniami planu - we wsi L.. Jednocześnie organ zaznaczył, że z uwagi na trwające analizy nie można jednoznacznie stwierdzić, który z przebiegów planowanej obwodnicy okaże się najkorzystniejszy. Do tego czasu pas terenu pod przebieg drogi ekspresowej powinien zostać wolny od wszelkiej zabudowy. Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Gmina U., reprezentowana przez Burmistrza. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 7, art. 12 kpa poprzez pominięcie słusznego interesu społecznego i słusznego interesu obywateli w sytuacji, gdy prace nad planem trwają od 2008 r. Ponadto podniesiono zarzut naruszenia art. 17 pkt 6 b upzp przez błędną wykładnię tych przepisów i naruszenie terminu przewidzianego w tym przepisie i art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez powoływanie się na powyższy przepis analizując wariant 2, co do którego skarżący wypowiedział się jednoznacznie, iż wariant ten nigdy nie zostanie zaakceptowany przez lokalne społeczeństwo. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy U., teren dla którego jest opracowywany plan zagospodarowania przestrzennego wsi L. stanowi obszar przeznaczony pod zabudowę. Według aktualnego - uzgodnionego Studium obwodnica planowana jest poza obszarem wsi L.. Jednocześnie brak uzgodnienia planu ze strony GDDKiA negatywnie wpłynie na rozwój wsi L.. Brak określenia daty wyboru wariantu przebiegu obwodnicy, a także bardzo odległy termin realizacji tej inwestycji powoduje, ze znaczny obszar wsi L. zostanie praktycznie wyłączony z możliwości jego zagospodarowania. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Dodatkowo wskazał, że decyzja o wyborze jednego z wariantów planowanej obwodnicy zależy od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienia zostały wydane z naruszeniem prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu było postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] października 2011 r. o odmowie uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi L. w rejonie ulic [...], [...] i [...] przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w U. nr [...] z dnia [...] września 2009 r., zmieniającego uchwałę Rady Miejskiej w U. nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Jak wynika z akt sprawy Burmistrz U. działając na podstawie art. 17 ust. 6 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm., dalej upzp), po podjęciu przez Radę Gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego zwrócił się pismem z dnia 24 listopada 2010 r. nr [...] do Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad o uzgodnienie, w terminie 30 dni od dnia udostępnienia, projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi L. w rejonie ulic [...], [...] i [...] wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, załączając płytkę CD zawierającą oba dokumenty. Wniosek ten wpłynął do organu uzgadniającego w dniu 26 listopada 2010 r., co wynika z prezentanty i został wpisany pod L.dz. [...]. Burmistrz U. w kolejnym piśmie z dnia 30 grudnia 2010 r. zwrócił się do Dyrektora Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad o zajęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie. Pismem z dnia 2 lutego 2011 r. nr [...] Z-ca Dyrektora Oddziału GDDKiA w P. poinformował wnioskodawcę, że odpowiedź zostanie udzielona na początku marca 2011 r. W kolejnym piśmie z dnia 1 marca 2011 r. Dyrektor Oddziału w P. GDDKiA udzielił informacji, iż w planie koniecznym jest zachowanie rezerwy terenu pod wariant 2 przebiegu obwodnicy. W dniu 1 sierpnia 2011 r. do Dyrektora Oddziału w P. GDDKiA wpłynęło kolejne pismo Burmistrza U.z dnia 27 lipca 2011 r., w którym ponownie zwrócił się o uzgodnienie w terminie 30 dni projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. W odpowiedzi na ten wniosek Z-ca Dyrektora Oddziału GDDKiA w piśmie z dnia 18 sierpnia 2011 r. GDDKiA wskazał, iż nie jest możliwa rezygnacja z żadnego z wariantów planowanej obwodnicy w ciągu drogi krajowej [...]. W nawiązaniu do tego pisma, Burmistrz U. w piśmie z dnia 13 września 2011 r., które wpłynęło do organu uzgadniającego w dniu 19 września 2011 r., wskazał, iż uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 kpa - tj. formie postanowienia na które służy zażalenie i w terminie 30 dni od otrzymania wniosku. Nadto zaznaczył, iż projekt planu wraz z prognozą oddziaływania zostały przesłane wraz z pismem z dnia 27 lipca 2011 r. Postanowieniem z dnia [...] października 2011 r., doręczonym wnioskodawcy w dniu 10 października 2011 r., Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad odmówił uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W wyniku rozpoznania wniosku Burmistrza U. o ponowne rozpatrzenie sprawy organ postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie pierwszoinstancyjne. Zgodnie z art. 17 ust. 6 pkt 6b upzp wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno występuje o uzgodnienie projektu planu m.in. z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. Zgodnie zaś z art. 24 ust. 1 upzp organy, o których mowa w art. 11 pkt 6 oraz art. 17 pkt 6, w zakresie swojej właściwości rzeczowej lub miejscowej, opiniują i uzgadniają, na swój koszt, odpowiednio projekt studium albo projekt planu miejscowego. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 Kpa. W myśl ust. 2 powołanego art. 24 upzp wójt, burmistrz albo prezydent miasta może uznać za uzgodniony projekt studium albo projekt planu miejscowego w przypadku, w którym organy, o których mowa w ust. 1, nie określą warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić. Stosownie do art. 25 ust. 1 upzg wójt, burmistrz albo prezydent miasta ustala termin dokonania uzgodnień albo przedstawienia opinii przez organy, o których mowa w art. 11 pkt 5 i 6 oraz art. 17 pkt 6, nie krótszy niż 14 dni i nie dłuższy niż 30 dni od dnia udostępnienia projektu studium albo projektu planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Stosownie zaś do art. 25 ust. 1a upzp organ uzgadniający albo opiniujący może w uzasadnionych przypadkach wystąpić do wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, o zmianę terminu, o którym mowa w ust. 1, wskazując termin nie dłuższy niż 30 dni na przedstawienie opinii albo dokonanie uzgodnienia. Zgodnie zaś z art. 25 ust. 2 upzp nieprzedstawienie stanowiska lub warunków, o których mowa w art. 24 ust. 2, w terminie, o którym mowa w ust. 1 i 1a, uważa się za równoznaczne odpowiednio z uzgodnieniem lub zaopiniowaniem projektu. Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego sprawy, pierwszy wniosek o uzgodnienie projektu, wraz projektem planu i prognozą oddziaływania na środowisko, wpłynął do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w dniu 26 listopada 2010 r. (data prezentaty ). W piśmie tym prawidłowo wskazano 30 dniowy termin, wynikający z art. 25 ust. 1 upzp, do dokonania tej czynności. Z powyższego wynika, że zakreślony przez Burmistrza termin wydania postanowienia w kwestii uzgodnienia przedłożonego projektu planu dla organu uzgadniającego upłynął w dniu 27 grudnia 2010 r., gdyż ostateczny termin uzgodnienia przypadał na dzień 26 grudnia 2010 r., który był dniem świątecznym ( wolnym od pracy). Tymczasem organ uzgadniający dopiero w dniu 6 października 2011 r. - w wymaganej art. 106 kpa formie - postanowieniem dokonał uzgodnienia przedłożonego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi L., a to oznacza, że dopuścił się naruszenia przepisu art. 25 ust. 1 upzg. W tych warunkach Burmistrz U. nie był zobowiązany do ponownego występowania o uzgodnienie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem zgodnie z art. 25 ust. 2 upzp niedokonanie uzgodnienia projektu planu w terminie wskazanym przez Burmistrza uważa się za równoznaczne z uzgodnieniem projektu. Mając jednak na uwadze, iż Burmistrz U. w piśmie z dnia 27 lipca 2011 r. ponownie zwrócił się do organu o uzgodnienie projektu planu miejscowego, aczkolwiek w świetle treści ww. art. 25 ust. 2 upzp nie miał takiego obowiązku, to wskazać należy, iż organ uzgadniający w załatwieniu tego wniosku również uchybił obowiązkowi wynikającemu z ust.1 art. 25. Wyznaczony tym wnioskiem Burmistrza 30 dniowy termin do wydania postanowienia w przedmiocie uzgodnienia skutecznie upłynął w dniu 31 sierpnia 2011 r., bowiem z prezenty znajdującej na tym wniosku wynika, że do GDDKiA O/P. wpłynął w dniu 1 sierpnia 2011 r. zaś postanowienie o odmowie uzgodnienia organ wydał dopiero w dniu 6 października 2011 r. Wymaga podkreślenia, że niezrozumiałe jest, iż organ uzgadniający dopiero po kolejnym piśmie Burmistrza U. z dnia 13 września 2011 r., informującym o konieczności zakończenia sprawy w przedmiocie uzgodnienia przez wydanie postanowienia, wydał takie postanowienie w trybie art. 106 kpa, chociaż art. 24 ust. 1 upzp wyraźnie stanowi, iż uzgodnienia dokonuje się w takiej właśnie formie. Przypomnieć więc należy, iż zasada praworządności określona w art. 6 kpa zobowiązuje organ administracji do działania na podstawie prawa i zgodnie z prawem, której to zasadzie organ uzgadniający w przedmiotowej sprawie wyraźnie uchybił. Mając powyższe na uwadze, w tym również treść art. 25 ust. 2 upzp Sąd nie poddał kontroli merytorycznej zaskarżonych postanowień organu uzgadniającego. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 cyt. ustawy.