IV SA/Wa 102/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski, sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant ref. staż. Filip Rutkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2013 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP i wydania karty pobytu oddala skargę I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej "Szef Urzędu"), po rozpatrzeniu odwołania T. S. (dalej "skarżącego"), reprezentowanego przez I. P. (dalej "pełnomocnika"), od decyzji Wojewody [...] (dalej "Wojewody") z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...], orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, utrzymał decyzję Wojewody w mocy. II. Zaskarżona do Sądu decyzja Szefa Urzędu zapadła w następującym stanie faktycznym: 1. W dniu 10 maja 2011 r. skarżący wystąpił do Wojewody z wnioskiem o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (dalej "zezwolenie na zamieszkanie"), uzasadniając go pozostawaniem w związku małżeńskim z obywatelką polską, wieloletnim pobytem na terytorium Polski oraz faktem zamieszkiwania na tym terytorium jego najbliższej rodziny. 2. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., Nr [...], Wojewoda odmówił udzielenia skarżącemu wnioskowanego zezwolenia wskazując, że wobec cudzoziemca zachodzi przesłanka negatywna określona w art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (j.t. Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 z późn. zm.), dalej również "ustawy", tj. że stanowi on zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. 3. W wyniku rozpoznania odwołania skarżącego od decyzji Wojewody Szef Urzędu, decyzją z dnia [...] października 2011 r., Nr [...], uchylił decyzję Wojewody i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Przesłanką do ponownego przeprowadzenia postępowania przez organ I instancji była konieczność uzupełnienia braku formalnego wniosku w postaci ważnego dokumentu podróży. 4. Rozpoznawszy wniosek skarżącego ponownie decyzją z dnia [...] marca 2012 r., Wojewoda ponownie odmówił udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie, podtrzymując ocenę, że wobec skarżącego zachodzi przesłanka negatywna określona w art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy. 5. Pełnomocnik skarżącego wniósł do Szefa Urzędu, za pośrednictwem Wojewody, odwołanie od decyzji tego organu. W odwołaniu pełnomocnik skarżącego podniósł, że istotną kwestią w niniejszej sprawie jest okoliczność, że skarżący pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką polską i posiada małoletnie dziecko pochodzące z tego związku. Pełnomocnik wskazał, że jakkolwiek skarżący w przeszłości był karany sądownie, jednak karalność ta uległa zatarciu w związku z czym w chwili obecnej w stosunku do skarżącego powinna obowiązywać zasada niewinności. Według pełnomocnika negatywne opinie sąsiadów na temat skarżącego wynikają z niechęci wobec niego i "zwyczajnej ksenofobii". III. Rozpatrzywszy odwołanie skarżącego od decyzji Wojewody zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] października 2012 r., Szef Urzędu utrzymał decyzję Wojewody w mocy: Uzasadniając własne rozstrzygnięcie, Szef Urzędu wskazał w szczególności, co następuje: 1. Skarżący ubiega się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na pozostawanie od dnia 12 lipca 2007 r. w związku małżeńskim z obywatelką polską, B. S. Małżonkowie posiadają małoletnie dziecko. Szef Urzędu stwierdził, że przeprowadzone postępowanie administracyjne nie wykazało, że związek został zawarty w celu obejścia przepisów ustawy o cudzoziemcach. 2. Za istotną do wyjaśnienia Szef Urzędu uznał kwestię, czy dalszy pobyt cudzoziemca w Polsce stanowi zagrożenie dla porządku publicznego, tj. czy wobec cudzoziemca zachodzą przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy, uzasadniające odmowę udzielenia mu przedmiotowego zezwolenia. 3. Z uzyskanych w trakcie postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji informacji z Komendy Powiatowej Policji w M. oraz Placówki Straży Granicznej w S. wynika, że skarżący był notowany za znieważenia funkcjonariusza policji, za rozbój i wymuszenia rozbójnicze, a także za popełnienie wykroczeń w ruchu drogowym. W stosunku do cudzoziemca przed Sadem Rejonowym w M. zapadło 12 orzeczeń sądowych za popełnienie przez niego wykroczeń porządkowych. Skarżący w miejscu zamieszkania posiada negatywną opinię, utrzymuje również kontakty ze światem przestępczym. 4. Z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w miejscu zamieszkania cudzoziemca wynika, że mieszkańcy miasta W. obawiają się cudzoziemca z uwagi na jego negatywne zachowanie. Podkreślono, że w 2007 r. zapadły 2 wyroki skazujące cudzoziemca za stosowanie przemocy oraz znieważenie funkcjonariusza policji. 5. Z dokonanych w trakcie postępowania odwoławczego ustaleń wynika, że w stosunku do skarżącego toczyło się postępowanie karne przed Sądem Rejonowym w G. za popełnienie czynów karalnych, określonych w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 124), tj. obrót znacznymi ilościami środka odurzającego oraz posiadanie środków odurzających. Wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2012 r., sygn. akt [...], skarżący został skazany na łączną karę pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat. 6. Na podstawie powyższych ustaleń Szef Urzędu stwierdził, że pobyt cudzoziemca w Polsce stanowi zagrożenie dla porządku publicznego, a zatem zachodzą wobec niego przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy. Pomimo, że wyroki orzeczone poprzednio wobec cudzoziemca uległy zatarciu, to fakt, iż cudzoziemiec w trakcie pobytu w Polsce wielokrotnie popełniał wykroczenia ma w ocenie organu negatywny wpływ na ocenę postępowania cudzoziemca w przyszłości. Za istotną w niniejszej sprawie Szef Urzędu uznał okoliczność, iż w dniu [...] sierpnia 2012 r. zapadł wobec cudzoziemca wyrok, który potwierdził, że skarżący cechuje się lekceważącym stosunkiem do obowiązującego w Polsce porządku prawnego, zatem istnieją podstawy aby twierdzić, że jego dalszy pobyt na terytorium kraju stanowi zagrożenie dla porządku prawnego obowiązującego w Polsce. 7. Z uwagi na fakt, że wobec skarżącego zachodzi obligatoryjna przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy Szef Urzędu odstąpił od badania, czy w chwili obecnej skarżący spełnia przesłanki do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. 8. Szef Urzędu uznał, że postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w wystarczającym zakresie, aby stwierdzić, że skarżący nie jest "ofiarą ludzkiej zawiści", lecz osobą, która w rażący sposób lekceważy wszelkie normy życia społecznego i notorycznie narusza porządek publiczny. 9. Odnosząc się do kwestii związku małżeńskiego z obywatelką polską i posiadania dziecka z tego związku organ odwoławczy wskazał, że odmowa udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie stoi w sprzeczności z art. art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz przepisami Konstytucji RP, zapewniającymi ochronę m.in. prawa do życia prywatnego i rodzinnego. Szef Urzędu podniósł, że art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nie gwarantuje nieograniczonego prawa do łączenia z rodziną ani też ochrony przed rozłączeniem z członkami rodziny, a jedynie ogranicza dyskrecjonalne uprawnienia państwa w kwestii ochrony wjazdu i pobytu oraz w zakresie wydaleń. IV. Skarżący wniósł do Sądu skargę na decyzję Szefa Urzędu, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, 77 i 107 k.p.a, przepisów ustawy o cudzoziemcach oraz zasad ochrony rodziny wynikających z Konstytucji RP oraz umów międzynarodowych. W uzasadnieniu skargi wskazał, między innymi, co następuje: 1. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem organu, że jego zachowanie zagraża społeczeństwu polskiemu oraz porządkowi publicznemu. Przyznając się do popełnienia różnych wykroczeń i łamania prawa stwierdził, że przyczyną tych zdarzeń była próba zdobycia przez niego środków potrzebnych do życia. Skarżący podniósł, że nie dopuścił się nigdy żadnego czynu zagrażającego bezpośrednio zdrowiu lub życiu innego człowieka. 2. W ocenie skarżącego, orzekające w niniejszej sprawie organy nie wzięły pod uwagę, że będąc mężem obywatelki polskiej nie może zostać wydalony z Polski. Skarżący wskazał, że czuje się odpowiedzialny za swoją rodzinę, powołał się również na bardzo dobre stosunki ze swoją żoną. Odmowa udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony pozbawi go prawa do normalnego funkcjonowania jako rodzina. V. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VI. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie przez Sąd skargi na orzeczenie organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia naruszeń prawa wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków, o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził. Zgodnie z art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Sąd skargę oddalił, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób upoważniający Sąd do wyeliminowania tego orzeczenia z obrotu prawnego. VII. Przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu było rozstrzygnięcie wniosku skarżącego o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP, wobec pozostawania w związku małżeńskim z obywatelką polską oraz posiadania małoletniego syna pochodzącego z tego związku. Stan prawny w powyższym zakresie, uregulowany w przepisach ustawy o cudzoziemcach ("ustawy"), przedstawia się w sposób następujący: 1. Zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jest małżonkiem obywatela polskiego. 2. Zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej. 3. Należy mieć na uwadze, że dokonując oceny, czy zaistniały negatywne przesłanki udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, wskazane w art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy, orzekające organy zobowiązane są do ustalenia następujących kwestii: a) wykazania, że konkretne, negatywne zachowania cudzoziemca charakteryzują się szczególnego rodzaju cechą, tj. stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, b) wykazania negatywnej prognozy odnośnie do zachowania cudzoziemca w przyszłości w zakresie przestrzegania przez niego szeroko rozumianego porządku publicznego. 4. Wskazane w art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy pojęcia (ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego) są pojęciami nieostrymi, w związku z tym oceniając, czy określone postępowanie cudzoziemca wypełnia dyspozycję omawianego przepisu sięgnąć należy zarówno do ugruntowanego stanowiska judykatury jak i doktryny. 5. W orzecznictwie zasadniczo przyjmuje się, że naruszeniem bezpieczeństwa i porządku publicznego jest postępowanie sprzeczne z powszechnie obowiązującymi normami prawa, którego skutkiem jest skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu karnego, stwierdzającym winę skarżącego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2012 r., sygn. akt VSA/Wa 2635/11). Jednocześnie podnosi się, że nie tylko czyny zagrożone karą pozbawienia wolności mogą uzasadniać odmowę udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt VSA/Wa 1498/05). Uwzględnić bowiem należy to, że nie każde zachowanie cudzoziemca, nawet jeżeli stanowi naruszenie prawa, wskazywać może, iż dana osoba stwarzać będzie w przyszłości zagrożenie dla wartości chronionych art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, ocena, czy określone zachowanie mieści się w granicach zakreślonych przez omawiany przepis, powinna uwzględniać dotychczasowe zachowanie cudzoziemca oraz jego aktualne zachowanie (por. wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 129/10). VIII. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu w świetle wskazanych wyżej uregulowań prowadzi do wniosku, iż w przedmiotowej sprawie zasadnie stwierdzono, że w stosunku do skarżącego zaistniała negatywna przesłanka określona w art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy. 1. Zgodzić należy się ze skarżącym, iż art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy w przeciwieństwie do innych regulacji z cyt. ustawy (np. art. 68 ust. 1 pkt 3) nie sankcjonuje samego faktu popełnienia czynu zabronionego i bycia prawomocnie skazanym. Omawiany przepis wymaga wykazania, że konkretne, negatywne zachowanie cudzoziemca, również aktualne, zagraża bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu. Ustawodawca daje zatem organowi administracji możliwość odmowy rozpatrzenia wniosku złożonego przez cudzoziemca, który nawet jeżeli nie jest osobą karaną (albo w stosunku do którego nastąpiło zatarcie skazania), jednak jego legalne przebywanie na terytorium Polski po uzyskaniu zezwolenia, z określonych względów, może godzić w bezpieczeństwo i porządek publiczny. 2. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że w trakcie pobytu w RP skarżący notorycznie, aczkolwiek w różnych formach, naruszał obowiązujący w Polsce porządek prawny, w tym popełniał przestępstwa. Należy zatem podkreślić, że: (1). Wyrokiem Sądu Rejonowego w S. II Wydział Karny z dnia [...] czerwca 2007 r., sygn. akt [...], skarżący został skazany za wymuszenie rozbójnicze (teczka nr 1 akt Wojewody, karta następna po karcie 134). (2). Wyrokiem Sądu Rejonowego w M. Wydział [...] Grodzki z dnia [...] czerwca 2007 r., sygn. akt [...], skarżący został prawomocnie skazany za znieważenie funkcjonariusza Policji, wysuwanie wobec niego gróźb oraz naruszenie jego nietykalności cielesnej (teczka nr 1 akt Wojewody, k.136). (3). Jak wynika z informacji przekazanej Placówce Straży Granicznej z S. przez Komendę Powiatową Policji w M. w piśmie z dnia [...] czerwca 2011 r. (dalej "pismo Policji" k.238 – teczka nr 2 akt Wojewody) skarżący był wielokrotnie karany za wykroczenia w ruchu drogowym, w tym aż dziewięciokrotnie za kierowanie pojazdem, nie posiadając do tego wymaganych uprawnień oraz jeden raz za niezatrzymanie pojazdu w celu uniknięcia kontroli w sytuacji nakazania skarżącemu zatrzymania pojazdu przez osobę do tego uprawnioną (pełen wykaz wykroczeń drogowych skarżącego zawarty jest w pismach Placówki oraz Policji na k.239 i 238 – teczka nr 2 akt Wojewody). (4). Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] Starostwo Powiatowe w M. cofnęło skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami (pismo Policji - k.238 verte). (5). W dwunastu przypadkach skarżący został ukarany przez Sąd Rejonowy w M. za popełnione wykroczenia porządkowe (pismo Policji – k.238 verte). (6). W ocenie Policji skarżący jest osobą, która na co dzień lekceważy wszelkie normy prawne, obowiązujące w RP, jest negatywnie nastawiony do Policji, nie stosuje się do ogólnie przyjętych norm współżycia społecznego (pismo Policji – k.238 verte). (7). Wyniki przeprowadzanego kilkukrotnie wywiadu środowiskowego (teczka nr 2 akt Wojewody k.186 i nast., k.233 i nast., k.263 i nast.), pomimo tego, że niektóre z wypowiadających się osób nie zgłaszały zastrzeżeń co do osoby skarżącego, jak też, pomimo tego, że niektóre z wypowiedzi odznaczały się ogólnikowością, upoważniają do stwierdzenia, że skarżący ma w większości negatywną opinię wśród mieszkańców miejscowości, w której mieszka. (8). W trakcie trwania postępowania w niniejszej sprawie skarżący został w dniu 9 grudnia 2011 r. tymczasowo aresztowany w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa posiadania i wprowadzania do obrotu środków odurzających (teczka nr 2 akt Wojewody k.256). (9). Na mocy wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] sierpnia 2012 r., sygn. akt [...] (k.94 – 93 akt odwoławczych Szefa Urzędu), został uznany za winnego czynów z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (wprowadzanie do obrotu znacznej ilości środków odurzających w postaci ziela konopi indyjskiej) i art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (posiadanie środków odurzających w postaci ziela konopi indyjskiej oraz substancji psychotropowej w postaci amfetaminy) i skazany na łączną karę pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonalności na okres 5 lat. Z wyroku wynika, że wskazanych wyżej czynów skarżący dopuścił się pomiędzy czerwcem a grudniem 2011 r. 3. Trafnie przyjęły organy, że wprawdzie zatarcie skazania danej osoby za przestępstwo umożliwia późniejsze uznawanie tej osoby za niekaraną, niemniej fakt popełnienia w przeszłości przez cudzoziemca, wnioskującego o zezwolenie na zamieszkanie, przestępstwa i prawomocnego skazania za to przestępstwo, nawet późnej zatartego, nie może być obojętny dla oceny, czy w stosunku do wnioskodawcy występują przesłanki, o których mowa w art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy. W orzecznictwie sądowym przyjęto, że zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia, że osoba ubiegająca się o zezwolenie popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, że osoba ta swoim zachowaniem zagrozi porządkowi publicznemu obowiązującemu w RP. 4. Stanowczego podkreślenia wymaga jednakże okoliczność, że wzięcie pod uwagę czynów zabronionych cudzoziemca, których dopuścił się on w przeszłości, nie ma celu zastosowania wobec cudzoziemca powtórnej sankcji za te same czyny. Nie chodzi zatem w żadnym wypadku o to, aby cudzoziemca ponownie ukarać, tym razem nie na podstawie przepisów kodeksu karnego, a na drodze administracyjnej, poprzez odmowę udzielania zezwolenia na zamieszkanie na terytorium RP. Celem ustaleń w powyższym zakresie jest natomiast zgromadzenie materiału do oceny stosunku cudzoziemca do praworządności i porządku publicznego. O ile zatem co do zasady sam fakt popadnięcia w przeszłości przez cudzoziemca – wnioskodawcę w konflikt z prawem nie może stanowić podstawy do odmownego załatwienia wniosku cudzoziemca w razie stwierdzenia trwałej zmiany postawy cudzoziemca, wyrażającej się w późniejszym przestrzeganiu porządku prawnego, o tyle w razie stwierdzenia, że cudzoziemiec pozostaje w konflikcie z prawem aktualnie, to okoliczność, że był on karany również poprzednio, ma istotne znaczenie z punktu widzenia całościowej oceny, czy cudzoziemiec daje rękojmię poszanowania porządku publicznego w przyszłości. 5. Nie ulega tym samym wątpliwości, że zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie miała ocena aktualnego stosunku skarżącego do przestrzegania prawa. Ocena ta wypadła dla skarżącego niepomyślnie, albowiem w trakcie postępowania o udzielanie zezwolenia na zamieszkanie, wszczętego na wniosek skarżącego z dnia 10 maja 2011 r., skarżący dopuścił się czynów zabronionych o dużej społecznej szkodliwości, za które został prawomocnie skazany wyrokiem sądu powszechnego (czyny z okresu czerwiec – grudzień 2011 r.). Nie można przy tym zgodzić się ze skarżącym, że warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej w stosunku do niego kary zmienia zasadniczo ocenę zaistnienia przesłanek z art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy. W ocenie Sądu ocena postępowania skarżącego, obejmująca zarówno czyny objęte orzeczeniami sądów powszechnych z 2007 r., które uległy zatarciu, jak i czyny, za które skarżący został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] sierpnia 2012 r. upoważniała organy do sformułowania prognozy o wysokim prawdopodobieństwie zagrażania przez skarżącego bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu. 6. Wbrew twierdzeniu skarżącego, przy ocenie zagrożenia dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego orzekające organy miały również na względzie okoliczność, że skarżący pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką polską oraz posiada małoletnie dziecka z tego związku. W prowadzonym postępowaniu wzięto pod uwagę ten aspekt sprawy. Szef Urzędu powołując się na przepisy Konstytucji RP, w tym art. 47 Konstytucji, gwarantujący ochronę prawa do życia rodzinnego, słusznie zauważył, że ustawa zasadnicza daje możliwość ograniczenia tego prawa. Stosownie bowiem do treści art. 31 ust. 3 Konstytucji ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. 7. Konstytucja RP nie gwarantuje cudzoziemcom nieograniczonego prawa do zamieszkiwania w Polsce z powodu zawarcia związku małżeńskiego. Zgodnie z art. 37 ust. 2 Konstytucji korzystanie z wolności i praw zagwarantowanych w ustawie zasadniczej w stosunku do cudzoziemca może dodatkowo zostać ograniczone. 8. Również na gruncie art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, przyjętej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 61, poz. 284 i 285) ochrona życia rodzinnego nie jest absolutna i podlega w pewnych sytuacjach ograniczeniom. Konwencja przewiduje bowiem możliwość ingerencji władzy publicznej w korzystanie z prawa do życia rodzinnego w przypadkach przewidzianych w ustawie (tu ustawa o cudzoziemcach), jeżeli jest to konieczne w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na ochronę bezpieczeństwa publicznego oraz ochronę porządku i zapobieganiu przestępstwom. Europejski Trybunał Praw Człowieka w swoich orzeczeniach wielokrotnie podkreślał, że obowiązkiem państwa jest utrzymanie porządku publicznego oraz wykonywanie prawa na swoim terytorium, stąd każde z państw powinno dysponować kompetencją wydalenia cudzoziemców skazanych za poważne przestępstwa karne (por. wyrok z dnia 19 lutego 1998 r. Dalia przeciwko Francji). 9. Słusznie skarżący podnosi, że przy ocenie zagrożenia dla porządku publicznego i bezpieczeństwa należy uwzględniać wymogi wynikające z dyrektyw unijnych, czy też przepisów Konstytucji RP, odnoszące się do więzi rodzinnych, jednak nie można uznać, że przepisy te gwarantują bezwzględną ochronę życia rodzinnego. Nakładają one jedynie obowiązek wyważania, przy zastosowaniu zasady proporcjonalności, praw jednostki w kontekście interesu ogólnego, w tym ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. W niniejszej sprawie orzekające organy dokonały wyważenia tych dwóch wartości i zasadnie uznały, że analiza całokształtu okoliczności dawała podstawę do przyjęcia, że w omawianej sprawie należy dać prymat pierwszej z wymienionych wartości – porządkowi publicznemu. Ilość popełnianych przez skarżącego czynów karalnych i ich waga świadczy o tym, że skarżący zagrażał i może w przyszłości zagrażać porządkowi publicznemu. Zagrożenie to nakłada natomiast na władze państwa polskiego obowiązek ochrony tej wartości, czyniąc pobyt cudzoziemca na terytorium Polski niepożądanym. W tej sytuacji słusznie uznano, że w stosunku do skarżącego zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy. IX. W świetle wszystkich powyższych okoliczności uznać należy, że decyzja Szefa Urzędu jest zgodna z prawem, a skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.