IV SA/Wa 1021/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2012 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania I. oddala skargę; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat J. B. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z [...] kwietnia 2012 r. nr [...] (dalej "zaskarżona decyzja") Wojewoda [...] (dalej "Wojewoda"), po rozpatrzeniu odwołania S. G. (dalej "skarżący") od decyzji Burmistrza K. (dalej "Burmistrz") z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], orzekającej o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego z budynku przy ul. [...] w K. (dalej odpowiednio: "sporny budynek", "wymeldowanie ze spornego budynku"), utrzymał decyzję Burmistrza w mocy. II. Zaskarżona decyzja Wojewody zapadła w następującym stanie faktycznym: 1. W dniu 2 listopada 2011 r., na wniosek M. i D. G. (dalej "wnioskodawcy", "wnioskodawca", "wnioskodawczyni") zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania skarżącego ze spornego budynku. 2. Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., wydaną po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Burmistrz orzekł o wymeldowaniu skarżącego, uznając, że spełnione zostały przesłanki do wymeldowania, określone w art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), dalej "ustawy meldunkowej". 3. Skarżący wniósł do Wojewody odwołanie od decyzji Burmistrza. III. Zaskarżoną obecnie decyzją, wydaną w następstwie rozpoznania odwołania skarżącego od decyzji Burmistrza, Wojewoda utrzymał decyzję Burmistrza w mocy. Uzasadniając rozstrzygnięcie odwoławcze, Wojewoda wskazał w szczególności, co następuje: 1. We wniosku o wymeldowanie skarżącego wnioskodawcy wskazali, że skarżący nie zamieszkuje w spornym budynku od około 24 lat. Po uzyskaniu pełnoletniości skarżący wyprowadził się bowiem dobrowolnie z rodzinnego domu i zamieszkał w W. Wnioskodawcy wskazali, że skarżący nie posiada kluczy do budynku, jak również na ten adres nie jest kierowana żadna korespondencja do skarżącego. Według wiedzy wnioskodawców przebywa on obecnie w W. przy u. [...], natomiast skarżący wniósł do Sądu Rejonowego w O. pozew o przywrócenie naruszonego posiadania spornego budynku. 2. Z informacji przekazanych przez funkcjonariuszy Policji z K. wynika, że w wyniku wywiadu środowiskowego ustalono, że skarżący nie mieszka przebywa w spornym budynku od chwili ukończenia 18 roku życia, a opuszczenie przez wymienionego tego budynku miało charakter trwały. W rozmowie z rodzicami skarżącego – H. i Z. G. (dalej "rodzice skarżącego", "matka skarżącego", "ojciec skarżącego") ustalono, że zainteresowany wyprowadzając się ze spornego budynku zabrał ze sobą swoje podstawowe rzeczy. Od około 10 lat w domu rodzinnym był jedynie kilka razy. Do przedmiotowej nieruchomości nie posiadał kluczy, jak również nie miał utrudnionego do niej dostępu. 3. Przesłuchani w charakterze świadków J. T. i W. F. zgodnie zeznały, że skarżącego nie znają osobiście i nie widują go na terenie K. 4. Z protokołu kontroli meldunkowej, przeprowadzonej w spornym budynku w dniu 15 listopada 2011 r., wynika, że obecny w trakcie tej czynności skarżący wskazał pomieszczenia, które - świetle jego własnych twierdzeń - zajmował do 13 czerwca 2011 r. Matka skarżącego wyjaśniła natomiast, że w pomieszczeniach tych zamieszkuje wraz z ojcem skarżącego od 1996 r. Meble i sprzęt znajdujący się w tychże pomieszczeniach stanowią własność rodziców skarżącego. Rodzice skarżącego zeznali, że skarżący na stałe nie zamieszkuje w spornym budynku od około 20 lat, a w okresie tym przyjeżdżał w odwiedziny jedynie sporadycznie. 5. Przesłuchana w charakterze świadka M. S. zeznała, że widziała skarżącego jedynie kilka razy w życiu, przy czym nigdy nie widziała, ażeby wykonywał on jakiekolwiek prace na posesji, spacerował lub robił zakupy w pobliżu przedmiotowej nieruchomości w K. Przesłuchana zaznaczyła, że w ciągu ostatnich 15 lat nie widziała skarżącego w pobliżu miejsca zameldowania na pobyt stały. 6. Przesłuchany W. S. zeznał, że skarżący nie zamieszkuje w miejscu zameldowania na pobyt stały od 13 czerwca 2011 r., gdyż nie jest do niego wpuszczany przez domowników. Według świadka w miejscu zameldowania skarżący trzyma maszynę krawiecką, telewizor oraz inne przedmioty. Wskazał, również, że skarżący korzystał z opieki z Ośrodka Pomocy Społecznej w K. (dalej "OPS"), w tym także otrzymywał pobierał pomoc finansową. 7. W świetle powyższych okoliczności przesłanki do wymeldowania z pobytu stałego, określone w art. 15 ust. 2 ustawy meldunkowej zostały w stosunku do skarżącego spełnione, albowiem skarżący dobrowolnie i trwale wiele lat temu opuścił miejsce stałego zameldowania. IV. Skarżący wniósł do Sądu skargę na decyzję Wojewody, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art.74 i 75 k.p.a. W uzasadnieniu zarzutów skarżący wskazał w szczególności, co następuje: 1. Rozstrzygnięcie Wojewody oparte jest na bezrefleksyjnym oparciu się o sprzeczne z prawdą zeznania: wnioskodawców, rodziców skarżących oraz innych świadków, najprawdopodobniej zmanipulowanych przez członków rodziny skarżącego. 2. Inicjatywa członków rodziny skarżącego, aby skarżącego wymeldować ze spornego budynku jest przejawem odwetu za to, że skarżący, w reakcji na różnego rodzaju szykany ze strony rodziny zdecydował się na poinformowanie organu kontroli skarbowej o prawdopodobieństwie naruszenia przepisów prawa przy rozporządzeniu w dniu 2 kwietnia 2008 r. przez rodziców nieruchomością ze spornym budynkiem na rzecz wnioskodawców (pomimo faktu, że z formalnego punktu widzenia rozporządzenie to miało postać umowy sprzedaży, niemniej w rzeczywistości doszło do darowizny). Ponadto, skarżący poinformował organy inspekcji budowlanej o nieprawidłowościach związanych ze spornym budynkiem. 3. Twierdzenia członków rodziny skarżącego, jakoby skarżący nie przebywał w spornym lokalu nie odpowiadają prawdzie. Na przełomie lat 1987/1988 skarżący uczęszczał do szkoły w C., a wnioskodawca został zameldowany w spornym budynku w sześć lat po skarżącym. Skarżący został zameldowany w spornym budynku wraz z matką w dniu 26 kwietnia 1985 r., tj. w dacie wprowadzenia się do nowowybudowanego budynku. 4. Organy orzekające w sprawie nie wzięły pod uwagę urzędowej dokumentacji w jednoznaczny sposób potwierdzającej zamieszkiwanie przez skarżącego w spornym lokalu, tj. wpisu w ewidencji gospodarczej Gminy działalności polegającej na wyrobie galanterii z tworzyw sztucznych, zarejestrowanej pod nr [...]. Dokumentacja ta potwierdza, że skarżący prowadził tę działalność w okresie 3 listopada 1997 r. – 31 grudnia 2007 r. Z tytułu prowadzenia tej działalności skarżący rozliczał się w Urzędzie Skarbowym w O. oraz w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Inspektorat w O. 5. Orzekającym w sprawie organom winno dać do myślenia to, że kroki prawne zmierzające do wymeldowania skarżącego ze spornego budynku członkowie rodziny skarżącego podjęli późno, przyjmując za wiarygodne ich twierdzenia o dwudziestoczteroletniej nieobecności skarżącego w spornym lokalu (które to twierdzenia nie odpowiadają w rzeczywistości prawdzie). 6. Od wielu lat skarżący pozostaje w bliskich, przyjacielskich stosunkach z W. S., zamieszkałym w W. Na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku skarżący oraz świadek pracowali wspólnie w agencjach artystycznych na terenie całego kraju. W trakcie trwania tej znajomości skarżący wielokrotnie składał świadkowi WS dwu, trzydniowe wizyty w jego warszawskim mieszkaniu, odwiedzał razem z nim rodziców świadka oraz jego siostrę. Część wizyt u świadka odbywała się przy okazji odbywania przez skarżącego konsultacji u lekarzy specjalistów, rehabilitacji w W. lub K. 7. Pomimo tego rodzaju okoliczności skarżący nie miał nigdy zamiaru wyprowadzenia się z K. i w żadnym razie nie traktuje krótkotrwałych pobytów poza K. jako opuszczenia miejsca stałego pobytu. 8. Odmówienie przez Wojewodę wiarygodności zeznaniom świadka S., z powoływaniem się wyłącznie na towarzyską relację, łączącą świadka ze skarżącym jest niezrozumiałe. 9. W spornym budynku skarżący pozostawił sprzęt TV, garderobę oraz przedmioty gospodarstwa domowego. 10. W trakcie zamieszkiwania w spornym budynku skarżący korzystał przez wiele lat ze wspólnych pomieszczeń, tj. kuchni i łazienki. 11. W okresie tym skarżący uczestniczył w życiu rodzinnym, tj. w szczególności brał udział w uroczystościach organizowanych w kręgu bliskich, czy dalszych krewnych (imieniny, wesela, pogrzeby, chrzciny, komunie), świadczył pomoc w robieniu zakupów, remontach, sprawowaniu opieki, itd. 12. Nieprawidłowo Wojewoda powołał się w uzasadnieniu na ustalenia Policji, albowiem skarżącemu nieznana jest osoba o nazwisku W. F., mająca zamieszkiwać w tym samym, co skarżący budynku). 13. Przedłożone przez skarżącego kserokopie decyzji Burmistrza o przyznaniu skarżącemu różnego rodzaju zasiłków z OPS w okresie 2007 – maj 2011 r. mają moc urzędową i poświadczają nieprzerwane przebywanie skarżącego pod adresem w spornym budynku. 14. Nieprawdziwe są zeznania wnioskodawcy, że dla potrzeb uzyskania przez skarżącego świadczeń z OPS rodzice skarżącego niezgodnie z prawdą potwierdzali zamieszkiwanie przez skarżącego w spornym budynku. 15. Na przełomie sierpnia i września 2008 r. skarżący informował pracownika OPS o przeniesieniu przez rodziców skarżącego własności nieruchomości na wnioskodawców. 16. W postępowaniu administracyjnym nie uwzględniono przedstawionych przez skarżącego w dniu 15 grudnia 2011 r. dowodów z zapisów na nośnikach elektronicznych (rozmowy telefoniczne), zaprzeczających, że skarżący nie przebywał w miejscu stałego pobytu. 17. W skardze złożono wniosek o dopuszczenie dowodu z dokumentacji z rejestru działalności gospodarczej, nagrań rozmów skarżącego z wnioskodawcą oraz zdjęć. V. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. VI. Na rozprawie przed Sądem w dniu 6 listopada 2012 r. skarżący podniósł, co następuje: 1. Do kwietnia 2011 r. skarżący otrzymywał comiesięcznie zasiłek celowy z OPS w K. 2. Obecnie skarżący zamieszkuje u świadka S., u którego jest zameldowany tymczasowo. 3. W postępowaniu administracyjnym nie wnosił o przesłuchanie świadków, którzy mogliby świadczyć na jego korzyść, albowiem obawiał się, że rodzina skarżącego zdoła nawiązać kontakt z tymi osobami i nakłonić je do zeznawania na niekorzyść skarżącego. 4. Skarżący wniósł apelację od wyroku sądu I instancji, odmawiającego skarżącemu przywrócenia naruszonego posiadania. Pełnomocnik skarżącego wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentacji OPS w K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VII. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Wojewody [...] z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja Wojewody jest zgodna z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydania. Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W ocenie Sądu naruszenia, o których mowa powyżej nie wystąpiły w niniejszej sprawie. VIII. Organy obu instancji orzekające w niniejszej sprawie w postępowaniu administracyjnym trafnie uznały, że skarżący opuścił sporny budynek, w związku z czym zaszły przesłanki do wymeldowania skarżącego z pobytu stałego w tym lokalu na podstawie art.15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych ("ustawy meldunkowej"). Przy orzekaniu w sprawie organy dochowały obowiązków wynikających z art.7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., tj. w wyczerpujący sposób wyjaśniły stan faktyczny sprawy, zebrał i rozpatrzyły zgromadzony materiał dowodowy, a także uzasadniły faktyczne i prawne przesłanki wydania rozstrzygnięcia. IX. Kontrola legalności zastosowania w niniejszej sprawie art.15 ust.2 ustawy meldunkowej, określającego przesłanki wymeldowania osoby fizycznej z lokalu mieszkalnego, pociąga za sobą konieczność uwzględnienia następujących aspektów prawnych: 1. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że w świetle art.9 ust.2b ustawy meldunkowej zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Z powyższego wynika, że ewidencja ludności służy wyłącznie zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie rozstrzyga zatem ani o prawie do lokalu, ani o uprawnieniu do przebywania w nim. 2. Z art.15 ust.2 ustawy wynika, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Przepis ten służy eliminowaniu fikcji meldunkowej, tj. stanu, w którym ewidencja meldunkowa potwierdza zameldowanie w danym lokalu osoby, która faktycznie miejsce to opuściła. 3. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust.2 ustawy jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00). 4. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 14 maja 2001 r., sygn.akt V SA 1496/00, publ. LEX nr 54454) pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów (art.10 ust. 1 w zw. z art.6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz w zw. z art. 25 k.c.). Miejscem koncentracji życiowych interesów zameldowanego jest miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję. Miejscem stałego pobytu jest jednocześnie miejsce, w pobliżu którego lub w możliwie jak najmniejszym oddaleniu od którego zameldowany stara się koncentrować miejsce pracy lub nauki (ewentualnie miejsce dojazdu do miejsc pracy lub nauki), miejsca robienia zakupów i korzystania z usług, opieki medycznej, itd. 5. O istnieniu przesłanki opuszczenia, czy też nie opuszczenia miejsca stałego pobytu, można mówić wtedy, gdy całokształt zachowań zainteresowanej osoby będzie wskazywał, iż lokal, w którym była na stałe zameldowana jest nadal miejscem koncentracji jej interesów życiowych lub przestał być tego rodzaju miejscem. 6. Zauważenia wymaga, że w praktyce sprawy o wymeldowanie z danego lokalu osoby w nim zameldowanej charakteryzują się nierzadko znacznym stopniem skomplikowania stanu faktycznego. Ustalenie, czy w tego rodzaju sprawie doszło do opuszczenia lokalu w rozumieniu art.15 ust.2 ustawy meldunkowej przez osobę zameldowaną, czy też nie, nie jest oczywiste przy wstępnej ocenie materiału dowodowego. Ustalenie tej przesłanki wymaga – w świetle art.7 i 77 § 1 k.p.a. - wnikliwego i wszechstronnego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego. 7. Organy orzekające w sprawach o wymeldowanie, zobowiązane są w tej sytuacji do wzięcia pod uwagę nie pojedynczych, jednostkowych faktów związanych z funkcjonowaniem osoby zameldowanej w lokalu, a powinny dążyć do ustalenia możliwie szerokiego (uzasadnionego jednakże przedmiotem postępowania) kontekstu zachowań i działań zameldowanego, mających związek z lokalem. W nieunikniony sposób powyższe powoduje konieczność badania niektórych istotnych aspektów sytuacji osobistej zameldowanego (charakteru jego związków rodzinnych, majątkowych, trybu życia, itd.). 8. Nie można przyjąć, że zamieszkiwaniem w danym lokalu jest jakikolwiek, nawet regularny kontakt z tym lokalem, czy też jakakolwiek forma korzystania z niego. Związek danej osoby z danym lokalem musi przybrać na tyle intensywną postać, aby można było uznać, że lokal ten jest miejscem koncentracji życiowych interesów danej osoby. VIII. Odnosząc powyższe uwarunkowania prawne do niniejszej sprawy należy wskazać, co następuje: 1. W pierwszej kolejności odnotowania wymaga, że skarżący pozostaje w trudnej sytuacji życiowej (od 2005 r. skarżący pozostaje na rencie, dotknięty jest trwałą niezdolnością do pracy, w 2010 r. przeżył załamanie nerwowe zakończone próbą samobójczą). Z życiowego punktu widzenia całkowicie zrozumiałym jest chęć osiągnięcia stabilizacji życiowej, w tym zachowania meldunku. Rozumiejąc trudności życiowe skarżącego, Sąd zmuszony jest podkreślić, że same te okoliczności nie mogą jednakże wpłynąć na wynik rozpatrywanej sprawy, albowiem zasadnicze znaczenie ma to, czy skarżący opuścił sporny lokal w rozumieniu art.15 ust.2 ustawy meldunkowej, czy też nie. 2. W świetle istoty instytucji zameldowania nie można przyjmować, że wyrażenie woli zamieszkania w lokalu w którymkolwiek, dowolnym momencie po opuszczeniu lokalu znosi automatycznie skutki tych zachowań czy też działań osoby zameldowanej, które dotyczą okresu następującego bezpośrednio po opuszczeniu lokalu i utrzymujących się długotrwale po tym opuszczeniu. Odmowa wymeldowania musi być poprzedzona stwierdzeniem przez organy ciągłości, kontynuacji takiej postawy osoby zameldowanej, nie mogącej chwilowo korzystać z lokalu, która daje wyraźne podstawy do stwierdzenia, że pomimo nieprzebywania w lokalu, wola powrotu do niego jest w konsekwentny, niezmienny sposób podtrzymywana. 3. Zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w postępowaniu przed Sądem skarżący kategorycznie zaprzeczył ustaleniem organów, aby od 24 lat nie zamieszkiwał w spornym budynku. Konsekwentnie twierdząc, że w okresie tym w budynku zamieszkiwał, skarżący przyznał jednakże, że zamieszkiwanie to charakteryzowało się dużym stopniem nieregularności, tj. częstymi okresami, w których skarżący przebywał w innych miejscach (skarżący podkreśla, że były to najwyżej kilkudniowe nieobecności w miejscu stałego zameldowania). Nieobecności skarżącego w miejscu zameldowania wiązały się z prowadzeniem przez skarżącego działalności gospodarczej, życiem towarzyskim skarżącego, a także leczeniem. 4. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie występuje trwały konflikt rodzinny o dużym stopniu natężenia, którego stroną jest skarżący oraz pozostali członkowie rodziny (poza zakresem kognicji Sądu pozostaje ocena źródeł jego powstania i związanego z tym stopnia zawinienia którejkolwiek ze stron). 5. Wskazane wyżej okoliczności powodują, że rozpatrywana sprawa należy do tej, wymienionej na wstępie kategorii spraw, w której występuje duży stopień złożoności stanu faktycznego, wymagający wnikliwego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. 6. W postępowaniu administracyjnym zebrano obszerny materiał dowodowy, obejmujący w szczególności: (-) zeznania wnioskodawców, (-) zeznania skarżącego, (-) zeznania zeznającego na korzyść skarżącego W. S., (-) protokół kontroli meldunkowej, (-) zeznania innych świadków, (-) informacje Policji. 7. Dowody te dają w ocenie Sądu wystarczającą podstawę do stwierdzenia, że skarżący od dawna nie zamieszkuje w spornym budynku. Na uwagę w tym kontekście zasługują w szczególności zeznania sąsiadów spornej nieruchomości, tj. Z. F. oraz M. S., a zatem osób niezaangażowanych po którejkolwiek ze stron sporu. 8. W swoich zeznaniach Z. F. (k. 64 – 63 akt postępowania pierwszoinstancyjnego) stwierdziła jednoznacznie, że zna skarżącego, niemniej od 15 lat nie widziała go w miejscu stałego zameldowania (wprawdzie świadek spotkał skarżącego w K. w kwietniu 2011 r., niemniej nie w miejscu zameldowania). Z zeznań świadka M. S. (k. 60 akt postępowania pierwszoinstancyjnego) również wynika, że świadek zna skarżącego, niemniej widziała go jedynie parę razy w życiu. Świadek zaznaczył, że mieszka w sąsiedztwie spornej nieruchomości od około 15 lat. Z zeznań wynika także, że świadek nie widział skarżącego przy wykonywaniu czynności, świadczących o tym, że skarżący zamieszkuje w spornym budynku. Świadek nie widział zatem, aby skarżący pracował w ogrodzie, wychodził na spacer, czy robił zakupy. Z powyższymi zeznaniami korespondują ustalenia Policji (pismo Policji z dnia 21 listopada 2011 r. – k.28). 9. Podkreślenia wymaga, że w trakcie postępowania administracyjnego skarżący nie wnioskował o przesłuchanie jakichkolwiek świadków mieszkających w sąsiedztwie, którzy świadczyliby na jego korzyść. Złożone przez skarżącego na rozprawie wyjaśnienia odnośnie przyczyn zaniechania takiej inicjatywy, tj. obawa o zmanipulowanie świadków przez stronę przeciwną, nie są w ocenie Sądu przekonujące. Powyższe skłania do uznania, że żaden z sąsiadów nie byłby w stanie potwierdzić zeznań skarżącego, albowiem nie znajdują one dostatecznego odzwierciedlenia w rzeczywistości. 10. Gwoli ścisłości należy zauważyć, że nawet hipotetycznie pomijając kwestionowany przez skarżącego aspekt wieloletniego charakteru niezamieszkiwania skarżącego w spornym budynku (aczkolwiek w ocenie Sądu okoliczność ta została udowodniona), przesłanki do uznania, że skarżący opuścił miejsce stałego pobytu, można stwierdzić już w oparciu o okoliczności, których ani skarżący, ani zeznający na jego korzyść W. S. nie kwestionują. Ze zgodnych zeznań tych osób wynika bowiem, że od połowy 2010 r. (tj. po opuszczeniu przez skarżącego szpitala) do czerwca 2011 r. skarżącego wiązał ze spornym budynkiem co najwyżej luźny kontakt (większość tego okresu skarżący spędził poza domem, spędzając w nim około 2 dni w tygodniu), który ustał całkowicie od czerwca 2011 r. W ocenie Sądu nie sposób przyjąć, że po opuszczenia przez skarżącego szpitala sporny budynek nadal stanowił miejsce koncentracji życiowych potrzeb skarżącego. W ocenie Sądu zgromadzone w aktach sprawy pisma Policji ( z dnia 11 października 2010 r. – k.34 oraz z dnia 21 listopada 2011 r.) nie dają wystarczającej podstawy do stwierdzenia, że opuszczenie przez skarżącego spornego budynku i to pod przymusem nastąpiło dopiero w dniu 13 czerwca 2011 r. 12. Sam fakt wniesienia przez skarżącego do sądu powszechnego powództwa o przywrócenie naruszonego posiadania nie ma w ocenie Sądu istotnego wpływu na wynik rozpatrywanej sprawy. Po pierwsze, co do zasady brak bezpośredniego wpływu tego rodzaju postępowania przed sądem powszechnym na postępowanie administracyjne w przedmiocie wymeldowania podkreśla się w orzecznictwie NSA. Są to dwie odrębne od siebie procedury prawne. Organy orzekające w przedmiocie wymeldowania mają obowiązek dokonania samodzielnych ustaleń w przedmiocie opuszczenia lokalu. Po drugie zauważyć należy, że powództwo skarżącego zostało w I instancji oddalone. Po trzecie, powództwo zostało wniesione przed datą, którą skarżący przyjął ostatecznie za datę uniemożliwienia mu zamieszkiwania w lokalu (powództwo złożone zostało w marcu 2011 r., podczas gdy skarżący jako datę przymusowego opuszczenia lokalu wskazał 13 czerwca 2011 r.). W kontekście oświadczenia skarżącego, że wniósł on apelację od orzeczenia organu I instancji w przedmiocie odmowy przywrócenia utraconego posiadania należy wskazać, że ewentualne pomyślne dla skarżącego zakończenie postępowania o przywrócenie posiadania może, o ile w wyniku powyższego skarżący faktycznie zamieszka w lokalu, doprowadzić do ponownego zameldowania skarżącego w lokalu. 13. W świetle powyższych okoliczności potwierdzających opuszczenie przez skarżącego budynku fakt, że skarżący prowadził w przeszłości działalność gospodarczą zarejestrowaną pod adresem zameldowania, czy też pobierał pomocy finansową z miejscowego OPS nie mogą zmienić w zasadniczy sposób oceny stanu faktycznego sprawy. Z tej racji wniosek dowodowy skarżącego w tym przedmiocie, złożone na rozprawie przed Sądem w dniu 6 listopada 2012 r. należało oddalić. W świetle powyższych okoliczności uznać należy, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.