IV SA/Wa 1024/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska (spr.), Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant Michał Majcher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2007 r. sprawy ze skargi Starosty B. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania informacji z Krajowego Rejestru Karnego oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] marca 2007 r. Minister Sprawiedliwości po rozpoznaniu zażalenia Starosty B. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego z dnia [...] lutego 2007 r. odmawiające wydania informacji z Krajowego Rejestru Karnego dotyczącej 74 pracowników samorządowych zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych w tym starostwie. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] marca 2007 r. Minister Sprawiedliwości przedstawił następujący stan sprawy. Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. z 2000 roku Nr 50, poz. 580 ze zm.) prawo do uzyskania informacji o osobach, których dane osobowe zgromadzone zostały w Rejestrze, przysługuje organom samorządu terytorialnego, jeżeli jest to uzasadnione potrzebą nałożonych na nie zadań publicznych, określonych w ustawie. Organy samorządu terytorialnego mogą również, na zasadzie art. 6 ust. 1 pkt 10 powołanej wyżej ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, uzyskać informację w zakresie niezbędnym do zatrudnienia pracownika, co do którego z przepisów ustawy wynika wymóg niekaralności, korzystania z pełni praw publicznych, a także ustalenia uprawnienia do zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej. W uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia wskazano, że do Starosty Powiatowego w B. jako pracodawcy ma bezpośrednio zastosowanie przepis art. 6 ust. 1 pkt 10 powyższej ustawy, zgodnie z którym pracodawcy - także samorządowi - występujący z zapytaniem o pracownika zatrudnionego na stanowisku urzędniczym do Krajowego Rejestru Karnego na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 169, poz. 1201) ponoszą opłatę za udzielenie informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego, stosownie do art. 24 ust. 1 cyt. ustawy. W zażaleniu na powyższe postanowienie Starosta Powiatowe w B. wskazał, że sprawy związane z zatrudnieniem pracowników, ustalaniem uprawnienia do zajmowania określonego stanowiska mieszczą się w kategorii wykonywanych zadań publicznych przez organu samorządu terytorialnego, a zatem skarżący jest zwolniony z opłaty z tytułu uzyskania informacji z Krajowego Rejestru Karnego. Zdaniem skarżącego, dodatkowo za zwolnieniem z uiszczenia przedmiotowej opłaty przez skarżącego przemawia treść art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. Nr 64, poz. 565 ze zm.). Zdaniem Ministra Sprawiedliwości ustawodawca zgodnie z dyspozycją art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych zobowiązał - w terminie trzech miesięcy od dnia wejście w życie wskazanej ustawy - pracodawcę samorządowego zatrudniającego osobę będącą w dniu wejścia w życie ustawy pracownikiem samorządowym zatrudnionym na stanowisku urzędniczym do wystąpienia z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego o udzielenie informacji o tej osobie. Zgodnie z wykładnią językową w/w przepisu organ samorządu terytorialnego występuje jako pracodawca samorządowy, zatrudniający osobę będącą w dniu wejścia w życie ustawy pracownikiem samorządowym. Ustawa o Krajowym Rejestrze Karnym w art. 6 ust. 1 pkt 10 nie różnicuje pracodawców i pod względem pobierania opłat za wydanie zaświadczenia traktuje ich jednakowo, a opłata stanowi dochód budżetu państwa. Nie ma zastosowania w niniejszej sprawie art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym oraz art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. Nr 64, poz. 565 ze zm.) ponieważ sprawy związane z zatrudnianiem pracowników, ustalaniem uprawnienia do zajmowanego określonego stanowiska nie mieszczą się w kategorii wykonywanych zadań publicznych przez organy samorządu terytorialnego. Zdaniem Ministra Sprawiedliwości wykładania celowościowa w przedmiotowym przypadku nie może mieć wpływu na treść decyzji, a tym samym nie może być podstawą do zmiany dokonanej przez organ pierwszej instancji, prawidłowej interpretacji przepisów prawa administracyjnego Skargę na powyższe postanowienie Ministra Sprawiedliwości złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w imieniu Starostwa B. starosta P. C. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym poprzez jego błędne zastosowanie i niewłaściwą interpretację, a w konsekwencji uznanie, że organ samorządu terytorialnego zobowiązany jest do ponoszenia opłaty za uzyskanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego o swoich pracownikach, naruszenie art. 24 w/w ustawy poprzez jego błędne zastosowanie i niewłaściwą interpretację, a w konsekwencji uznanie, że organ samorządu terytorialnego nie podlega zwolnieniu od opłaty za udzielenie informacji z KRK, naruszenie art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, poprzez jego błędne zastosowanie i niewłaściwą interpretację, a w konsekwencji uznanie, że nie ma ona zastosowania w zakresie zwolnienia organu samorządu terytorialnego od uiszczania opłat za uzyskanie informacji z KRK o swoich pracownikach. Wskazując na tak sformułowany zarzut skarżące starostwo wniosło o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższej wskazane zarzuty, podkreślając, że skarżące starostwo jest zwolnione z opłat z tytułu uzyskania informacji z Krajowego Rejestru Karnego bowiem zwolnienie przysługuje organom administracji rządowej, organom samorządu terytorialnego oraz innym organom wykonującym zadania publiczne, w przypadku gdy jest to uzasadnione potrzeba wykonania nałożonych na nie zadań, określonych w ustawie. Dodatkowo za zwolnieniem z uiszczenia przedmiotowej opłaty przez skarżącego przemawia art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art. 13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wojewódzkie sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania wszystkich spraw sądowoadministracyjnych z wyjątkiem tych spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, a właściwym miejscowo do rozpoznania w/w spraw jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. W tym miejscu należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Oczywiście Sąd nie może orzec na niekorzyść skarżącego chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji (art. 134 § 2 ww. ustawy). Skarga złożona w przedmiotowej sprawie nie może zostać uwzględniona ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2007 r. utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2007 r. odmawiające wydania informacji z Krajowego Rejestru Karnego dotyczącej 74 pracowników samorządowych zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych w tym starostwie z uwagi na nieuiszczenie wymaganej przepisami prawa opłaty nie narusza prawa. Tym samym Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, iż Starostwo B. kierując powyższe zapytania występuje jako organ samorządu terytorialnego i wobec tego na podstawie art. 24 ust. 1 w zw. z art. 6 ust.1 pkt 9 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym ( Dz. U. Nr 50 poz. 580 ze zm.) zwolnione jest z obowiązku uiszczenia opłaty za udzielenie informacji o osobie. Stosownie do treści art. 24 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym za wydanie z Rejestru informacji o osobie pobiera się opłatę stanowiącą dochód budżetu państwa. Od uiszczenia opłaty zwolnione są podmioty wymienione w art. 6 ust. 1 pkt 1-9 i 11 w tym m.in. organy samorządu terytorialnego wykonujące zadania publiczne, gdy jest to uzasadnione potrzebą wykonania nałożonych na niego zadań, określonych w ustawie. Z ustawowego zwolnienia nie korzystają natomiast pracodawcy, którzy uprawnieni są do uzyskiwania informacji z Rejestru w zakresie niezbędnym dla zatrudnienia pracownika, co do którego z przepisów ustawy wynika wymóg niekaralności, korzystania z pełni praw publicznych, a także ustalenia uprawnienia do zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej. Na wstępie podkreślić należy, iż obowiązek wystąpienia z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego o udzielenie informacji o pracowniku samorządowym zatrudnionym na stanowisku urzędniczym nałożony został nie na organy samorządowe lecz na "pracodawców samorządowych". Na podstawie przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych (Dz.U.06.169.1201) zobowiązano "pracodawcę samorządowego" zatrudniającego osobę będącą w dniu wejścia w życie ustawy pracownikiem samorządowym zatrudnionym na stanowisku urzędniczym do wystąpienia w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy - z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego o udzielenie informacji o tej osobie. W ust. 2 powołanego przepisu natomiast postanowiono, iż w przypadku gdy z informacji, o której mowa w ust. 1, wynika, że pracownik samorządowy zatrudniony na stanowisku urzędniczym nie spełnia warunku określonego w art. 3 ust. 3 pkt 2 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, pracodawca niezwłocznie rozwiązuje z takim pracownikiem stosunek pracy za wypowiedzeniem lub odwołuje go ze stanowiska (art. 2 ust. 2 ). W celu zdefiniowania pojęcia "pracodawca samorządowy" odwołać należy się do ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U.01.142.1593 ze zm.). I tak art. 1 ust 1 pkt 2 ustawy o pracownikach samorządowych określa status prawny pracowników zatrudnionych w starostwie powiatowym. Jednocześnie zgodnie z art. 4 pkt 4 czynności w sprawach z zakresu prawa pracy za jednostki, o których mowa w art. 1, zwane dalej "pracodawcami samorządowymi", dokonuje - m.in. starosta. A zatem Starosta B. występując z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego o udzielenie informacji o pracownikach samorządowych zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych wykonywał w imieniu "pracodawcy samorządowego" obowiązki nałożone na "pracodawcę samorządowego" ustawą z dnia 25 sierpnia 2006 r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych. Uzyskanie zaś informacji z Krajowego Rejestru Karnego przez "pracodawcę samorządowego" niezbędne było w celu ustalenia uprawnienia zatrudnionych pracowników samorządowych do dalszego zajmowania określonych stanowisk urzędniczych. Dlatego też w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do przyjęcia, iż z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego zwrócił się organ samorządu terytorialnego wykonujący zadania publiczne oraz że było to uzasadnione potrzebą wykonania nałożonych na niego zadań, określonych w ustawie. Nie sposób zdaniem Sądu przyjąć, iż ustawodawca używa zamiennie sformułowań "pracodawca samorządowy" i "organ samorządu terytorialnego". W świetle powyższego za prawidłowe uznać należy, więc stanowisko Ministra Sprawiedliwości zgodnie z którym "pracodawca samorządowy" występując z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego zobowiązany był stosownie do treści art. 24 ust. 1 do uiszczenia opłaty za wydanie informacji o osobie. Zdaniem Sądu rację ma Minister Sprawiedliwości, iż ustawodawca w art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym nie różnicuje pracodawców i pod względem pobierania opłat traktuje ich jednakowo. Sąd chciałby zwrócić uwagę na popełnione przez organ w trakcie prowadzonego postępowania uchybienia, którego jednak zdaniem Sądu nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia, jednakże ich wskazanie jest niezbędne, by zostały one w przyszłości wyeliminowane. Postanowienie z dnia [...] lutego 2007 roku wydane zostało przez Dyrektora Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego. Zgodnie z treścią art. 2 ustawy z dnia 24 maja 2000 roku o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. Nr 50, poz. 580 ze zm.) rejestr prowadzi wchodzące w skład Ministerstwa Sprawiedliwości "Biuro Informacyjne Krajowego Rejestru Karnego". Biurem informacyjnym kieruje dyrektor, którego powołuje i odwołuje Minister Sprawiedliwości. Dyrektor jest organem biura informacyjnego (art. 3 ust.1 i 2 wymienionej wyżej ustawy). Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że Dyrektor Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego nie jest samodzielnym organem administracji, tylko częścią Ministerstwa Sprawiedliwości. Dyrektor Biura Informacyjnego nie wydaje więc rozstrzygnięć w imieniu własnym, tylko w imieniu Ministra Sprawiedliwości. To, że rozstrzygnięcia w przedmiocie udzielenia informacji z Krajowego Rejestru Karnego wydaje Dyrektor Biura Informacyjnego wynika jedynie z wewnętrznego podziału pracy w Ministerstwie Sprawiedliwości. Konsekwencją tego, że Dyrektor Biura Informacyjnego wydaje rozstrzygnięcia w imieniu Ministra Sprawiedliwości winno być pouczenie strony postępowania o przysługującym jej środku odwoławczym w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a nie o możliwości wniesienia zażalenia. Zgodnie z treścią art. 127 § 3 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Przepis ten na mocy art. 144 kpa ma odpowiednie zastosowanie do wydawanych przez organy administracji postanowień. Uchybienie polegające na pouczeniu o możliwości wniesienia przez stronę postępowania zażalenia zamiast wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie miało jednak zdaniem Sądu wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż nie pozbawiło strony możliwości skorzystania ze środka odwoławczego. Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko zawarte w orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie np.: IV SA/WA 646/07, IV SA/WA 873/07 (wyroki prawomocne) dotyczące odmowy wydania informacji z Krajowego Rejestru Karnego, które wydane zostały w identycznym stanie faktycznym i prawnym. Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.