IV SA/Wa 1026/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 6.06.2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2014 r. znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] marca 2014 r., po rozpatrzeniu odwołania M., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2012 r. wymierzającą M. karę pieniężną w wysokości 175.021,31 zł za usunięcie drzewa klon jawor o obwodzie pnia 127 cm z nieruchomości położonej przy ul. [...] w W., stanowiącej dz.ew. nr [...] z obrębu [...]. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło M. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, że brak wstrzymania wykonania decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawę gospodarki finansowej jednostki budżetowej - jaką jest strona skarżąca - stanowi plan dochodów i wydatków, w którym określa się ściśle wszystkie dochody i wydatki jednostki. W przypadku uiszczenia kary administracyjnej przed rozpoznaniem sprawy przez sąd, konieczne byłoby zagospodarowanie środków przewidzianych na inny cel, tj. na pokrycie innych zobowiązań jednostki, w tym wynagrodzeń. Doprowadzić mogłoby to do znacznej szkody i nieodwracalnych skutków, takich jak występowanie przez wierzycieli z roszczeniami, czy konieczność zapłaty odsetek od zobowiązań przedterminowych. Postanowieniem z dnia 21 maja 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1026/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowe. Pismem z dnia 30 maja 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. poinformowało, że nie rozpatrzyło wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, pozostawiając wniosek ten do uznania sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu. Rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd rozważa więc, czy wykonanie jej przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji skarżącego. W okolicznościach niniejszej sprawy podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 127 § 3 z p.p.s.a., podczas zawieszenia postępowania sąd nie podejmuje żadnych czynności z wyjątkiem tych, które mają na celu podjęcie postępowania albo wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. W rozpatrywanej sprawie przede wszystkim zauważyć należy, że skarżący jest jednostką budżetową, której zasady działalności finansowej określa ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.). Ustawa ta nakłada na jednostki sektora finansów publicznych obowiązek oszczędnego i racjonalnego gospodarowania środkami finansowymi, ustalając jednocześnie odpowiedzialność za naruszenie tych zasad. Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, jednostkami budżetowymi są jednostki organizacyjne sektora finansów publicznych nieposiadające osobowości prawnej, które pokrywają swoje wydatki bezpośrednio z budżetu, a pobrane dochody odprowadzają na rachunek odpowiednio dochodów budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Zgodnie zaś z art. 11 ust. 3 ww. ustawy, podstawą gospodarki finansowej jednostki budżetowej jest plan dochodów i wydatków, tj. plan finansowy jednostki budżetowej. Przepis art. 44 ust. 1 pkt 3 ustawy o finansach publicznych stanowi, iż wydatki publiczne mogą być ponoszone na cele i w wysokościach ustalonych w planie finansowym jednostki sektora finansów publicznych. Sposób prowadzenia gospodarki finansowej jednostek budżetowych określa rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 7 grudnia 2010 r. w sprawie sposobu prowadzenia gospodarki finansowej jednostek budżetowych i samorządowych zakładów budżetowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 241, poz. 1616). Jak wynika z treści § 23 ww. rozporządzenia, państwowa jednostka budżetowa może zaciągać zobowiązania do sfinansowania w danym roku do wysokości kwot wydatków ujętych w zatwierdzonym planie finansowym, pomniejszonych o wydatki na wynagrodzenia i uposażenia oraz obligatoryjne wpłaty płatnika. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący wskazał, że uiszczenie kary przed rozpoznaniem sprawy przez sąd nastąpiłoby ze środków przewidzianych na pokrycie innych zobowiązań jednostki, w tym również wynagrodzeń. W ocenie Sądu skarżący uprawdopodobnił, że odmowa zastosowania środka ochrony tymczasowej uregulowanego w art. 61 § 3 p.p.s.a. może wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Przedmiotowa sprawa dotyczy zobowiązania o charakterze pieniężnym, zatem z samego jej charakteru wynika, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby narazić stronę na wyrządzenie znacznej szkody. Mając na uwadze powyższe rozważania, jak również wysokość wymierzonej kary pieniężnej Sąd uznał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wpłynąć na płynność finansową skarżącego. Podkreślenia wymaga, iż ustalona kara pieniężna w wysokości 175.021,31 zł nieuiszczona w wyznaczonym terminie podlega wraz z odsetkami za zwłokę przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji bezspornie spowodować może trudne do odwrócenia skutki. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w związku z art. 127 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.