IV SA/Wa 1026/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2016 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego A. S. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Zarządu [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] odmawiającą ustalenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie sześciostanowiskowej samoobsługowej myjni samochodowej w liniach rozgraniczających Al. [...], z elementami zagospodarowania terenu i infrastrukturą techniczną na części działek nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] na terenie [...] w W. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. W dniu 4 maja 2010 r. inwestor A. S. (dalej zwany "skarżącym") wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie sześciostanowiskowej samoobsługowej myjni samochodowej w liniach rozgraniczających Al. [...], z elementami zagospodarowania terenu i infrastrukturą techniczną na części działek nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] na terenie [...] w W. Prezydent W. decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, która decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] kwietnia 2011 r. nr [...] została uchylona w całości, a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zarząd [...], rozpatrując wniosek ponownie, decyzją z [...] czerwca 2012 r. nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wskazanej wyżej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W. decyzją z [...] lipca 2013 r. nr [...] uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku Zarząd [...] decyzją z [...] grudnia 2013 r. nr [...] odmówił ustalanie warunków i szczegółowych zasad gospodarowania terenu oraz zabudowy dla ww. inwestycji. Zdaniem organu I instancji projektowana myjnia znajduje się poza bezpośrednim zasięgiem miejskiej sieci wodociągowej oraz kanalizacyjnej zatem nie spełnia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.; dalej zwanej "u.p.z.p."). W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 138§ 1 zd. 2 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania dowodowego wbrew wytycznym wskazanym w decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. i w konsekwencji błędne uznanie, iż wniosek nie spełnia warunku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazaną na wstępie decyzją utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję podtrzymując stanowisko organu I instancji, że inwestycja nie spełnia warunku określonego w pkt 3 ust. 1 art. 61 z uwzględnieniem ust. 5 u.p.z.p. dotyczącego uzbrojenia terenu, które pozwala na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Kolegium wyjaśniło przy tym, że tylko łączne spełnienie wymogów z art. 61 ust. 1 ww. ustawy umożliwia wydanie decyzji o warunkach zabudowy, zatem brak spełnienia jednego z nich przesądza o wydaniu decyzji odmownej. Organ odwoławczy wskazał, że w zgromadzonym materiale dowodowym znajduje się pismo Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w W. z 6 kwietnia 2010 r., z którego wynika, że projektowana myjnia znajduje się poza bezpośrednim zasięgiem miejskiej sieci wodociągowej oraz kanalizacji ściekowej. Natomiast inwestor (skarżący) wezwany do wyjaśnień nie wskazał w jaki sposób zamierza zrealizować warunek zaopatrzenia myjni w wodę oraz jak będą odprowadzane ścieki. Z uwagi na powyższe Kolegium uznało, że nie został spełniony jeden z koniecznych warunków, wynikających za art. 61 ust. 1 u.p.z.p., niezbędnych do wydania warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie: ˗ art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.z.p. w sytuacji gdy istnieje możliwość zaopatrzenia działki będącej przedmiotem inwestycji w wodę oraz odprowadzania z niej ścieków, ˗ art. 7, art. 77, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że zgodnie ze pismem z dnia 23 grudnia 2010 r. Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w W. S.A. projektowaną myjnię można zaopatrzyć w wodę w ilości 1,5 dm3/s z przewodu wodociągowego DN 150 mm po zachodniej stronie Al. [...] poprzez istniejące przyłącze wodociągowe do Stacji [...] i parkingu "[...]", po uzyskaniu zgody od jego właścicieli tj. [...] Sp. z o.o. oraz Zarządu Transportu Miejskiego. Ponadto MPWiK wskazało, że ścieki z myjni będzie można odprowadzać do istniejącego kanału ściekowego w ul. K. poprzez istniejące przyłącze kanalizacyjne ze Stacji [...] "[...]" po sprawdzeniu jego przepustowości i uzyskaniu zgody jego użytkownika. Skarżący wyjaśnił, że [...] Sp. z o.o. pismem z 8 września 2010 r. wskazało mu, że przykanalik instalacji ściekowej na terenie działki [...] jest własnością MPWiK, zatem zgoda na przyłączenie nie leży w kompetencjach tej spółki. Natomiast Zarząd Transportu Miejskiego pismem z 24 listopada 2010 r. wyraził zgodę na wykonanie przez skarżącego przyłącza wodociągowego na terenie [...] zlokalizowanego w W. wskazując, że rozpoczęcie budowy przyłącza będzie możliwe po podpisaniu przez skarżącego z ZTM stosownego porozumienia. Zdaniem skarżącego z powyższego wynika, że istnieje możliwość zaopatrzenia działki będącej przedmiotem inwestycji w wodę, jak również odprowadzenia z niej ścieków. Wskazane okoliczności zostały jednak pominięte przez organy obu instancji, które skupiły się jedynie na piśmie MPWiK z 6 kwietnia 2010 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) dalej "p.p.s.a.", uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej ma stwierdzić, że doszło nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę Sąd stwierdził, że jest ona zasadna. W niniejszej sprawie organy administracji trafnie przyjęły, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – a taka sytuacja zaistniała w sprawie – warunki zabudowy określa się w drodze decyzji administracyjnej. W tej sytuacji aby zachować ład przestrzenny na danym obszarze, ustawodawca nałożył na właściwe organy administracji obowiązek przeprowadzenia analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych - w ramach postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Podstawę rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie stanowił art. 61. ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.; dalej zwanej "u.p.z.p."), który uzależnia wydanie decyzji o warunkach zabudowy od łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 tej ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W niniejszej sprawie organy obu instancji stwierdziły w oparciu o pismo Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji z 6 kwietnia 2010 r., że projektowana inwestycja nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., tj. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu nie jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego. Z powyższego pisma wynika bowiem, że projektowana myjnia znajduje się poza zasięgiem miejskiej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. wydanie decyzji dotyczącej warunków zabudowy jest możliwe jedynie kiedy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Z tymże warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem (art. 61 ust. 5 u.p.z.p.). W oparciu o zgromadzony materiał dowody Kolegium uznało, że powyższy wymóg nie został spełniony z uwagi na brak dostępu do miejskiej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Wydając zaskarżoną decyzję organ nie wziął jednak pod uwagę wyjaśnień skarżącego, iż kwestia zaopatrzenia projektowanej myjni w wodę oraz odprowadzenia z niej ścieków była dalej wyjaśniana przez inwestora. Z pisma MPWiK z 23 grudnia 2010 r., przedstawionego przez skarżącego, wynika, że zaopatrzenie inwestycji w wodę jest możliwe poprzez istniejące przyłącze wodociągowe do Stacji [...] i parkingu "[...]", natomiast ścieki będzie można odprowadzać do istniejącego kanału ściekowego w ul. K. przez istniejące przyłącze kanalizacyjne ze Stacji [...] "[...]". W zakresie zaopatrzenia w wodę skarżący uzyskał zgodę właściciela ww. przyłącza wodociągowego, co wynika z pism [...] sp. z o.o. z 8 września 2010 r. i Zarządu Transportu Miejskiego z 24 listopada 2010 r. Wobec tego ujawnienie nowych okoliczności (faktu, że skarżący próbował wyjaśnić kwestię zaopatrzenia projektowanej myjni w wodę oraz odprowadzania z niej ścieków) oraz dowodów w postaci pisma MPWiK z 23 grudnia 2010 r., pisma [...] sp. z o.o. z 8 września 2010 r. i pisma Zarządu Transportu Miejskiego z 24 listopada 2010 r., należy zakwalifikować, jako wystąpienie przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Ujawnione okoliczności i dowody mają istotne znaczenie dla sprawy bowiem dotyczą zagadnień, które bezpośrednio stanowiły - przywoływane wprost w uzasadnieniu - przesłanki orzekania. Obiektywnie wiążą się równocześnie z kwestią istotną w sprawie w kontekście przedmiotu postępowania – spełnienia przesłanki z art. art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Powyższe konstatacje nie oznaczają, że ocena ujawnionych okoliczności bądź dowodów musi prowadzić do wydania odmiennego rozstrzygnięcia, co wynika wprost z treści art. 146 § 2 k.p.a. Konieczne jest jednak ponownie rozważenie, co do meritum, czy przywołane przez skarżącego okoliczności lub dowody mogą wpłynąć na zmianę dokonanej wcześniej oceny, wobec innych przytaczanych już w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia okoliczności faktycznych sprawy. Podkreślić wypada, że uchylenie przez Sąd zaskarżonego orzeczenia nie wynika z oceny, jakoby organ administracji nie dołożył wystarczającej staranności przy gromadzeniu i ocenie materiału dowodowego bądź wyciągnął z niego błędne wnioski, według stanu wiedzy na dzień orzekania. W okolicznościach jednak przedmiotowej sprawy, bez winy organu, nie były znane, na etapie orzekania, istotne w sprawie istniejące dowody, ujawnione w skardze. W okolicznościach faktycznych sprawy organ był uprawniony do wydania orzeczenia bez potrzeby oczekiwania na dalsze uzupełnienie materiału dowodowego. Jednocześnie realizowanie w polskim procesie administracyjnym zasady prawdy obiektywnej urzeczywistniane m.in. poprzez obowiązek wznowienia postępowania w razie ujawnienia nowych okoliczności faktycznych lub dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji a nie znanych organowi, przesądzają o konieczności rozważenia wszelkich nowych uwarunkowań, nawet po wydaniu ostatecznego orzeczenia. Zagadnienie z kolei, czy nowe istotne okoliczności i dowody istniejące, lecz nieznane organowi na dzień orzekania, będą miały w istocie wpływ na wynik sprawy, będzie przedmiotem rozważań organu administracji, rozpatrującego ponownie sprawę. Ostateczne rozstrzygnięcie w tym zakresie będzie mogło dopiero podlegać ocenie przez sąd administracyjny, badający legalność działania organów administracji, nie zaś orzekający, co do meritum w ich zastępstwie (art. 3 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wobec wystąpienia przesłanek wznowienia postępowania, nie jest celowe rozważanie, czy doszło do naruszania przepisów postępowania w kontekście właściwego wyjaśnienia sprawy i jednocześnie przedwczesne ustalanie, czy doszło do naruszania przywołanych w skardze przepisów prawa materialnego, zakreślających przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uwzględni powyższe rozważania Sądu i ustali w oparciu wskazanej wyżej dokumenty, czy możliwe jest zaopatrzenie inwestycji w dostawę wody oraz odbiór ścieków. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto stosownie do art. 200 ww. ustawy.