IV SA/Wa 1027/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: - odmówić przyznania prawa pomocy. Wnioskiem z dnia 17 lipca 2011 r. złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżący S. D. wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie skargi na wskazaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym i uzyskiwanych dochodach zawartego we wniosku wynika, że wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Źródłem utrzymania skarżącego są dochody z emerytury w wysokości 2. 402,29 zł brutto miesięcznie oraz dochody z wynajmu w wysokości 2.000 zł brutto miesięcznie. Skarżący jest właścicielem domu o pow. 160,25 m2 oraz nieruchomości na której jest on posadowiony o pow. 1356 m2. Wśród przedmiotów wartościowych i środków pieniężnych wnioskodawca wymienił samochód osobowy marki HUNDAI oraz oszczędności w wysokości 10.000 zł. Uzasadniając przedmiotowy wniosek skarżący wskazał, iż jest emerytem- rencistą z przyznaną przez komisję lekarską stałą III grupą inwalidzką. Będąc pod bezpośrednią opieką lekarską zmuszony jest do częstego wykonywania specjalistycznych badań, które są najczęściej odpłatne, oraz ponoszenia stałych kosztów zakupu lekarstw. Trudna sytuacja materialna zmusiła skarżącego do doraźnego wynajmu części placu i pomieszczeń gospodarczych. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy należy stwierdzić, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej jako P.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Zgodnie zaś z art. 245 § 1 - 3 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 1 i 2). Instytucja przyznania prawa pomocy jest zatem rozwiązaniem szczególnym i powinna być stosowana w przypadkach wyjątkowych, wobec osób, których sytuacja materialna i bytowa jest trudna. Zawarte w art. 246 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sformułowanie "gdy osoba ta wykaże" oznacza zaś, że na wnoszącym wniosek o przyznanie prawa pomocy spoczywa obowiązek udowodnienia, iż znajduje się on w tej szczególnej sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że znajduje się w sytuacji materialnej, która kwalifikowałaby go do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Zasadnicze znaczenie ma fakt, że wnioskodawca prowadzący jednoosobowe gospodarstwo domowe ma stałe źródło dochodu w postaci emerytury i dochodów za wynajem w łącznej wysokości 4. 402, 29 zł brutto miesięcznie. Nie jest zatem osobą ubogą, pozbawioną środków do życia, a niewątpliwie do takich przypadków powinno sprowadzać się udzielenie prawa pomocy. Poza tym skarżący ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe i nie posiada nikogo na utrzymaniu. Nie bez znaczenia dla oceny niniejszego wniosku pozostaje również fakt posiadania przez skarżącego oszczędności w wysokości 10.000 zł, a zatem znacznie przekraczających koszty sądowe, które na obecnym etapie wynoszą 500 zł ( wpis sądowy od skargi). Uwzględniając nawet stałe wydatki skarżącego na leczenie oraz koszty bieżącego utrzymania domu należy stwierdzić, iż wysokość uzyskiwanego przez niego dochodu oraz kwota zgromadzonych oszczędności pozwala na przyjęcie, że dysponuje on wystarczającymi środkami finansowymi na pokrycie kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Z tych względów na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 §1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.