IV SA/Wa 1027/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Anita Wielopolska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Rząsa Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 18 września 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. R. na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz M. R. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") postanowieniem Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] (dalej "Dyrektor RZGW") z dnia [...] lutego 2019 roku znak [...], utrzymującą w mocy postanowienia Dyrektora Zarządu Zlewni we [...] (dalej "Dyrektor ZZ we [...]") znak [...] z dnia [...] lipca 2018 r. odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn. budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...] . Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez Dyrektora Regionalnego postanowienia zaskarżonego obecnie przedstawia się następująco: W dniu [...] czerwca 2018 roku, pismem znak: [...], Wójt Gminy w [...] wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla działki o nr ew. [...] położonej w obrębie ewidencyjnym [...], gmina [...] w trybie art. 53 ust.4 pkt 6 (w sprawach ochrony melioracji wodnych) ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 roku, poz. 1073, zwana dalej "ustawa o planowaniu"). Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni we [...] otrzymało przedmiotowe pismo Urzędu Gminy w dniu [...] czerwca 2018 roku poprzez zawiadomienie Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] z dnia [...] czerwca 2018 roku (znak: [...]) o przekazaniu pisma Wójta Gminy [...] do organu właściwego w przedmiotowej sprawie. Zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 2018 roku znak: [...] (kopia w załączeniu) Dyrektor ZZ we [...] przekazał wniosek Wójta Gminy [...] Dyrektorowi RZGW w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w trybie art. 65 $1 KPA, uznając się niewłaściwym w przedmiotowej sprawie. W dniu [...] lipca 2018 roku Dyrektor ZZ we [...] wydał postanowienie znak: [...] odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr ew. [...] położonej w obrębie ewidencyjnym [...], jednostka ewidencyjna gmina [...], powołując się na przesłany powtórnie do uzgodnienia, ten sam projekt decyzji o warunkach zabudowy. Po rozpoznania zażalenia M. R. (dalej "Skarżącej"), Dyrektor RZGW postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 roku znak [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podkreślono, że zakres uzgodnienia, o który wnioskował Wójt Gminy [...] dotyczy ochrony urządzeń melioracji wodnych. Jednakże, ze względu na istotę sprawy nie może ujść uwadze lokalizacja przedmiotowej nieruchomości, która jest położona w pobliżu obiektu hydrotechnicznego tj. zapory bocznej Zbiornika Wodnego [...]. Jest to obiekt, który stanowi element całej infrastruktury dla Stopnia Wodnego we [...], a więc wszelkie działania wpływające na zaporę boczną (wraz z całą jej Infrastrukturą towarzyszącą) wpływają również bezpośrednio na bezpieczeństwo samego Stopnia Wodnego we [...]. Z uwagi na ogromne znaczenie Stopnia Wodnego oraz obiektów z nim związanych dla bezpieczeństwa okolicznych terenów, w tym dla ludności i mienia, działania prowadzone w pobliżu tych obiektów powinny być ograniczone wyłącznie do prac utrzymaniowych oraz działań związanych z ochroną przeciwpowodziową, w celu zachowania ich funkcji. Organ uzgadniający wskazał, że na danym obszarze nie występują urządzenia melioracji, na podstawie ewidencji, o której mowa w art. 196 ustawy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz.U.2018.2268 t.j., dalej zwane "Prawo wodne"). Jednakże prowadzona przez Wody Polskie ewidencja melioracji wodnych zawiera wyłącznie dane dotyczące urządzeń melioracji wodnych na potrzeby rolnictwa. Inne urządzenia pełniące funkcje melioracyjne związane z istnieniem obiektów hydrotechnicznych nie są wykazywane w tej ewidencji. Informacja o występowaniu tego typu urządzeń znajduje się w instrukcjach eksploatacji dla danych obiektów. Dyrektor RZGW będący jednocześnie administratorem Stopnia Wodnego we [...] oraz Zbiornika Wodnego [...] wraz z obiektami towarzyszącymi podkreślił, że Stopień Wodny został wybudowany w fatach 1963-1970, jako pierwszy obiekt planowanej sekwencji zabudowy [...], a do eksploatacji został oddany w 1970 r. Wobec budowy Stopnia Wodnego, dla jego bezpieczeństwa zostały zbudowane inne obiekty hydrotechniczne, w tym zapory boczne. Dla utrzymania właściwego poziomu wód gruntowych na obszarach zawala i terenach melioracyjnych, gdzie istnieje wpływ piętrzenia na poziom wód gruntowych, wykonano systemy urządzeń melioracyjnych, z których wody odprowadzane są do Zbiornika Wodnego [...]. Na analizowanym obszarze występuje "Kompleks Melioracyjny [...] z zaporą boczną [...]". Przedmiotowy kompleks melioracyjny stanowi obszar odwadniany, z którego przy pomocy rowów odwadniających i pompowni wody odprowadzane są do Zbiornika Wodnego [...]. Należy podkreślić, że na terenie kompleksu są urządzenia, które wykonane zostały w większości w ramach budowy Stopnia Wodnego we [...] oraz w latach późniejszych, w ramach usuwania ujemnych skutków piętrzenia. Zgodnie z przywoływaną w postanowieniu Instrukcją, cała dolina [...] jest zmeliorowana. Odnosząc się do zarzutu naruszenia powagi już rozstrzygniętej Dyrektor RZGW zauważył, że Wójt Gminy w [...] występując o ponowne uzgodnienie projektu decyzji pismem znak [...] z dnia [...] lipca 2018 r. dokonał zmiany załącznika graficznego nr 1, przedstawiającego zakres planowanej inwestycji, w stosunku do załącznika nr 1 z pisma znak [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. Ponadto w stosunku do pierwotnego wniosku dokonano zmiany w treści projektu decyzji tj. wpisano datę zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Jednocześnie pismem znak [...] z dnia [...] lipca 2018 r. Wójt Gminy [...] przesłał aktualną wersję załącznika nr 1, który różnił się od załącznika do pisma znak [...] z dnia [...] lipca 2018r. dot. wystąpienia o ponowne uzgodnienie. Wobec powyższego, Wójt Gminy [...] występując pismem znak [...] z dnia [...] lipca 2018 r. o ponowne uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy wyznaczył nowy termin na dokonanie uzgodnienia tj. organ uzgadniający na zajęcie stanowiska miał 14 dni od daty wpływu projektu decyzji o warunkach zabudowy, licząc od dnia [...] lipca 2018 r. Wobec zaistniałej sytuacji, Dyrektor ZZ we [...] nie miał podstaw do wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy na wniosek Skarżącej z dnia [...] lipca 2018 r., z uwagi na to, że termin na dokonanie przedmiotowego uzgodnienia nie upłynął, a Organ zamierzał zająć stanowisko w przedmiotowej sprawie, co potwierdził poprzez wydane postanowienie. Na podstawie akt sprawy Dyrektor RZGW stwierdził, że postanowienie znak [...] z dnia [...] lipca 2018 r. zostało wydane w terminie. Dyrektor RZGW zaznaczył, że przedmiotowa nieruchomość nie jest zlokalizowana na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, a jedynie na obszarze narażonym na zalanie w przypadku zniszczenia lub uszkodzenia wału przeciwpowodziowego zgodnie z arkuszem nr [...] mapy zagrożenia powodziowego, które to obszary zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa nie są przedmiotem uzgodnień projektów decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej. Jednakże Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...], jako organ odpowiadający za ochronę przeciwpowodziową, zarządzanie ryzykiem powodziowym oraz właściwe utrzymanie administrowanych obiektów hydrotechnicznych powinien być informowany o wszelkich próbach zagospodarowania terenów sąsiadujących z ww. obiektami, tym bardziej w przypadku potencjalnego naruszenia zakazów dotyczących urządzeń wodnych. W związku z powyższym, Dyrektor RZGW po przeanalizowaniu całokształtu sprawy, podzielił stanowisko Dyrektora Zarządu Zlewni we [...] wyrażone postanowieniem znak [...] z dnia [...] lipca 2018 r. odmawiającym uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn. budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...], w zakresie art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu. Zachowanie obecnego zagospodarowania terenu w pobliżu zapory bocznej Zbiornika Wodnego [...], obejmującego kompleks melioracyjny, a tym samym pozostawienie wykształtowanej gospodarki wodno- gruntowej tego obszaru, jest niezwykle istotne dla bezpieczeństwa samego urządzenia wodnego jak ludności i mienia w sąsiedztwie zapory bocznej. Wyrażenie zgody na zabudowę mieszkaniową na analizowanym terenie może przyczynić się do kolejnych prób zagospodarowania tego obszaru, co w konsekwencji bezpośrednio wpłynie na obiekt wraz z infrastrukturą związaną z nim funkcjonalnie. Pismem z dnia [...] marca 2019 r. Skarżąca wniosła do tut. Sądu skargę na postanowienie RZGW zaskarżając je w całości i wnosząc o stwierdzenie nieważności albo o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Skarżąca zaskarżonemu decyzji zarzuciła po pierwsze, że postanowienie Dyrektora RZGW dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej, która została załatwiono milcząco, co narusza art. 156 § 1 k.p.a.. Po drugie, Skarżąca podniosła, że uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy miało zostać dokonane w trybie art. 53 ust.4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu, a więc w sprawach dotyczących ochrony melioracji wodnych. Natomiast sam organ I instancji stwierdza, że na działce nie ma urządzeń melioracyjnych - co potwierdza również pismo Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie znak: [...], które Skarżąca uzyskała w trybie dostępu do informacji publicznej. Mimo tego organ I instancji odmawia uzgodnienia projektu decyzji przywołując w dalszej części uzasadnienia postanowienia Dyrektora RZGW i Prezesa Wód Polskich, które wydawane zostały w innym stanie prawnym tj. przed zmianą przepisów ustawy Prawo wodne, które weszły w życie w dniu [...] stycznia 2018 roku, a sprawy rozpoczęta przed wejściem w życie nowych przepisów rozpatrywane były wg przepisów dotychczasowych. Ponadto przywołane postanowienia wydawane były w oparciu o art. 53 ust.4 pkt Ił ustawy o planowaniu, gdyż w poprzednim stanie prawnym istniała taka konieczność. Skarżąca podkreśliła, że w obecnym stanie prawnym tylko obszary położone w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią zdefiniowanym w ustawie Prawo wodne oraz przedsięwzięcia wymagające uzyskania pozwolenia wodnoprawnego podlegają uzgodnieniom w trybie art. 53 ust.4 pkt 11 ustawy o planowaniu. Przedmiotowa działka nie leży w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, co potwierdzają mapy zagrożenia powodziowego publikowane na stronach internetowych Wód Polskich, jak również potwierdza to sam Dyrektor RZGW w uzasadnieniu swojego postanowienia, a inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego nie wymaga pozwolenia wodnoprawnego, więc cytowanie w uzasadnieniu artykułów dotyczących uzyskiwania pozwoleń wodnoprawnych oraz powoływanie się na akty prawne wydane w innym stanie prawnym, jest zdaniem Skarżącej pozbawione zarówno sensu jak i podstaw prawnych. Dalej Skarżąca zarzuciła, że w postanowieniu z dnia [...] lipca 2018 roku Dyrektora Zarządu Zlewni we [...] znak: [...] przywołana została "Instrukcja eksploatacji dla obiektu stopnia wodnego we [...]" wg której rzekomo "Tereny przyzaporowe stanowiące grunty orne były i nadal są wolne od zabudowy". Nie sprecyzowano jednak w postanowieniu, o jakie tereny chodzi: w jakiej odległości od zapory, czy wszystkie czy tylko niektóre. Skarżąca ma w tym zakresie wątpliwości, gdyż po przeciwnej stronie drogi w odległości ok. 20 metrów od granicy działki [...] istnieje dość gęsta zabudowa mieszkaniowa i zagrodowa. Skarżąca wystąpiła w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej o udostępnianie owej instrukcji, lecz odmówiono jej ze względu na ochronę informacji niejawnych. Wniosła o zweryfikowanie przez przez Sąd, czy rzeczywiście takie zapisy w przywołanej przez organy administracji instrukcji się znajdują. Skarżąca zarzuciła nadto, że w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] lutego 2019 roku znak [...] Dyrektor organu II instancji przywołany został z kolei "Kompleks Melioracyjny [...] wraz z zaporą boczną [...]" z którego wynika, że "cała dolina [...] jest zmeliorowana", mimo iż z poprzednich ustaleń (postanowienia Dyrektora Zarządu Zlewni we [...] i pisma uzyskane w trybie informacji publicznej) wynika, że na przedmiotowej działce nie znajdują się żadne urządzenia melioracyjne, w tym jakiekolwiek rowy. Powoływanie się na kolejny niejasny i nieprecyzyjny dokument czy akt pn.: "Kompleks Melioracyjny [...] wraz z zaporą boczną [...]", wycofując się jednocześnie z wcześniej wspomnianej "Instrukcji" nie pogłębia zaufania do urzędu i nie przekonuje Skarżącej do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Organy nie przywołały żadnych konkretnych zapisów wynikających z konkretnych dokumentów, czy innych dowodów na zagrożenie wywołane inwestycją polegająca na budowie domu mieszkalnego, a ogólne przywoływanie "kompleksu" składającego się z trzech miejscowości implikuje pogląd, że w żadnej z tych miejscowości żadna zabudowa nie powinna ze względów bezpieczeństwa powodziowego powstać, a w rzeczywistości jest zupełnie inaczej, albowiem miejscowości [...] , [...] i [...] posiadają zwartą zabudowę mieszkaniową, której w dalszym ciągu przybywa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor RZGW wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2018, poz.2107 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art.3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U.2018, poz.1302 t.j.– zwanej dalej "p.p.s.a."). Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 ustawą z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2018, poz. 2096 t.j. , zwany dalej "k.p.a.") lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego była postanowienie Dyrektor RZGW z dnia [...] lutego 2019 roku znak [...], utrzymującą w mocy postanowienia Dyrektora ZZ we [...], znak [...] z dnia [...] lipca 2018 r. odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn. budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...]. Skarżąca zarzuciła w pierwszym rzędzie, że sprawa została załatwiona wcześniej w milczący sposób, stąd oba wymienione wyżej postanowienia dotknięte są nieważnością zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Stanowisko to w ocenie Sądu jest nietrafne. Zgodnie z art. 122a § 1 k.p.a. sprawa może być załatwiona milcząco, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. Zgodnie z art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z odpowiednimi organami, wskazanymi w tym przepisie. Zgodnie z art. 53 uts. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami, natomiast w myśl pkt 11 tego przepisu ministrem właściwym do spraw gospodarki wodnej albo dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w odniesieniu do przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem właściwym jest minister właściwy do spraw gospodarki wodnej albo Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, bądź też obszarów, o których mowa w art. 169 ust. 2 pkt 2 Prawa wodne, w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak stanowi art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Natomiast w myśl art. 53 ust. 5d ustawy o planowaniu uzgodnienia decyzji, o których mowa w art. 51 ust. 1, z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarach, o których mowa w art. 169 ust. 2 pkt 2 Prawa wodnego, czyli na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią; dokonuje się w drodze decyzji, o której mowa w art. 166 ust. 5 ustawy o planowaniu. Organ współdziałający nie może ingerować w przedstawiony projekt decyzji i zmienić go, ale powinien wypowiedzieć się w przedmiocie uzgodnienia (wyrok WSA w Bydgoszczy z 20 stycznia 2009 r., II SA/Bd 770/08, LEX nr 487279). W myśl art. 122a § 2 k.p.a. sprawę uznaje się za załatwioną milcząco w sposób w całości uwzględniający żądanie strony, jeżeli w terminie miesiąca od dnia doręczenia żądania strony właściwemu organowi administracji publicznej albo innym terminie określonym w przepisie szczególnym organ ten: 1) nie wyda decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie (milczące zakończenie postępowania) albo 2) nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji (milcząca zgoda). Zgodnie z art. 122c § 2 kpa jeżeli podanie nie spełnia wymagań wskazanych w przepisach lub jest konieczne doprecyzowanie treści żądania, stosuje się przepis art. 64. Termin, o którym mowa w art. 122a § 2, biegnie od dnia uzupełnienia braków lub doprecyzowania treści żądania. Z lektury akt wynika, że w aktach brak jest potwierdzenia odbioru, stąd nie sposób ustalić, czy rzeczywiście został przesłany pierwotny wniosek o uzgodnienie między organami. Przesłany ponownie wniosek różnił się od wcześniejszego, co przyznaje sama skarżąca (jak twierdzi na skutek błędu pracownika Gminy). Pismem znak [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. (data wpływu do Dyrektora RZGW w [...]: [...] sierpnia 2018 r.) Dyrektor Zarządu Zlewni we [...] przekazał zażalenie wraz z aktami sprawy. W piśmie przekazującym Organ wskazał, że pierwotny wniosek o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy znak [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. był przesyłany ponownie do uzgodnienia przez Wójta Gminy [...] przy piśmie znak [...] z dnia [...] lipca 2018 r. Jednocześnie pismem znak [...] z dnia [...] lipca 2018 r. Wójt Gminy [...] przesłał ostateczną wersję załącznika nr 1 do projektu decyzji o warunkach zabudowy. Skoro postanowienie organu instancji zostało wydane w dniu [...] lipca 2018 r., to w myśl art. 122c § 2 k.p.a. nie doszło do upływu 2 tygodniowego terminu, o jakim mowa w art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu, a wydane postanowienie nie jest dotknięte wadą nieważności z uwagi na wcześniejsze rozstrzygnięcie sprawy. Zasadne okazały się natomiast pozostałe zarzuty Skarżącej, co skutkować musiało uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Podstawa prawna wydania powyższego postanowienia przez Dyrektora RZGW jest niejasna. Z uzasadnienia postanowienia nie wynika, na jakiej ostatecznie normie prawnej oparł się organ wydając postanowienie o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, ani też jakimi kierował się kryteriami. Zgodnie z podstawą prawną wskazaną we wniosku Wójta Gminy [...] uzgodnienie miało dotyczyć art. 53 ust. 4 pkt. 6 ustawy o planowaniu, a więc w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Organ II instancji sam zauważył, że zakres uzgodnienia, o który wnioskował Wójt Gminy [...], dotyczy ochrony urządzeń melioracji wodnych. Dyrektor RZGW stwierdził, że - po pierwsze - na danym obszarze nie występują urządzenia melioracji, co zostało ustalone na podstawie ewidencji, o której mowa w art. 196 ustawy Prawo wodne, po drugie - analizowana działka nie znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, a po trzecie - obszary narażone na zalanie w przypadku zniszczenia lub uszkodzenia wału przeciwpowodziowego nie są przedmiotem uzgodnień projektów decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej. Mimo tego, Dyrektor RZGW utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektor RZGW podkreślając, że nieruchomość skarżącej położona jest w pobliżu obiektu hydrotechnicznego tj. zapory bocznej Zbiornika Wodnego [...]. Organ podkreślił, że ewidencja, o której mowa w art. 196 ustawy Prawo wodne, nie jest kompletna, gdyż zawiera wyłącznie dane dotyczące urządzeń melioracji wodnych na potrzeby rolnictwa, natomiast inne urządzenia pełniące funkcje melioracyjne związane z istnieniem obiektów hydrotechnicznych nie są wykazywane w tej ewidencji. Informacja o występowaniu tego typu urządzeń znajduje się w instrukcjach eksploatacji dla danych obiektów. W przedmiotowej sprawie na analizowanym obszarze występuje "Kompleks Melioracyjny [...] z zaporą boczną [...]". Przedmiotowy kompleks melioracyjny stanowi obszar odwadniany, z którego przy pomocy rowów odwadniających i pompowni wody odprowadzane są do Zbiornika Wodnego [...], a cała dolina [...] jest zmeliorowana. Dalej organ posłużył się argumentem, że niezwykle istotne jest dla bezpieczeństwa samego urządzenia wodnego jak ludności i mienia w sąsiedztwie zapory bocznej zachowanie obecnego zagospodarowania terenu w pobliżu zapory bocznej Zbiornika Wodnego [...], obejmującego kompleks melioracyjny, a tym samym pozostawienie wykształtowanej gospodarki wodno-gruntowej tego obszaru, jest niezwykle istotne. Wyrażenie zgody na zabudowę mieszkaniową na analizowanym terenie może przyczynić się do kolejnych prób zagospodarowania tego obszaru, co w konsekwencji bezpośrednio wpłynie na obiekt wraz z infrastrukturą związaną z nim funkcjonalnie. Stanowisko to jest niejasne z kilku przyczyn. Po pierwsze, z uzasadnienia postanowienia nie wynika, czy organ administracji utrzymał w mocy postanowienie I instancji odmawiające uzgodnienia, bo nieruchomość położona jest na obszarze zmeliorowanym (co było przedmiotem uzgodnienia), czy też z uwagi na sam fakt, że znajduje się w pobliżu obiektu zapory bocznej Zbiornika Wodnego [...]. Po drugie, z uzasadnienia postanowienia Dyrektora RZGW nie wynika, czy zakaz budowy obiektów mieszkalnych w pobliżu takiej zapory ma charakter bezwzględny czy też pod pewnymi warunkami ich budowa jest jednak możliwa. Organ w treści postanowienia nie powołał się na normę prawną, która w sposób bezwzględny zakazuje budowy obiektów mieszkalnych na analizowanym obszarze. Jeśli pod pewnymi warunkami budowa jest możliwa, to organ administracyjny winien wskazać kryteria, jakimi się kierował i podać, czy nieruchomość skarżącej je spełnia, a jeśli nie spełnia, to dlaczego. Samo stwierdzenie, że "pozostawienie wykształtowanej przez lata istnienia obiektu, gospodarki wodno-gruntowej tego obszaru jest niezwykle istotne dla bezpieczeństwa samego urządzenia wodnego jak i ludności i mienia w sąsiedztwie zapory bocznej" razi ogólnikowością. Jak sam organ zauważył, zgodnie z art. 192 ust. 1 Prawa wodnego zakazuje się wykonywania w pobliżu urządzeń wodnych robót oraz innych czynności, które mogą powodować m.in. niedopuszczalne osiadanie urządzeń wodnych lub ich części, nadmierną filtrację wody, zmniejszenie stateczności lub wytrzymałości urządzeń wodnych oraz osuwanie się gruntu przy urządzeniach wodnych. Z uzasadnienia obu postanowień nie wynika w żaden sposób, aby organ badał, czy budowa na nieruchomości skarżącej może spowodować wystąpienie skutków wskazanych w art. 192 Prawa wodnego. Organ nie wyjaśnia też, co oznacza kryterium bliskości położenia ("w pobliży zapory"). Z uzasadnienia nie wynika, żeby organ zmierzył odległość między zaporą a nieruchomością skarżącej, ani też precyzował, co oznacza sformułowanie "w pobliżu", a skarżąca podaje, że 20 metrów od jej nieruchomości znajdują się inne domy. Te wszystkie okoliczności sprawiają, że postanowienia Dyrektora RZGW jest wadliwe i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. należało je uchylić. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ winien usunąć wszystkie wymienione wyżej nieprawidłowości i wątpliwości. Z uzasadnienia powinno jednoznaczne wynikać, na jakiej normie prawnej organ administracji opiera swoje postanowienie i jakie kryteria zostały wzięte pod uwagę. Powinien je rzetelnie zbadać, a w przypadku gdy będzie to konieczne również przeprowadzić stosowne postępowanie dowodowe. Powinien również ustosunkować się do wszystkich zarzutów skarżącej, w szczególności dotyczącej bliskości innych budynków mieszkalnych położonych na danym terenie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.