IV SA/Wa 103/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.) Asesor WSA Wanda Zielińska – Baran Protokolant Joanna Dziedzic po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2004 r. sprawy ze skargi L. S. na postanowienie Ministra Kultury z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Ministra Kultury na rzecz L. S. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego III. zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Postanowieniem z [...] maja 2004 roku [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. działając na podstawie art. 40 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) art. 4, art. 5, art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury (Dz. U. z 1999r., poz. 1150 ze zm.), oraz art. 106 k.p.a. na wniosek Naczelnika Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Z. odmówił uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przebudowy i rozbudowy istniejącego budynku willi "T." położonego w Z. na działkach oznaczonych nr ewid. [...], [...], [...], obr. [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ ten podniósł, że willa "T." wpisana jest do rejestru zabytków i w związku z tym mają w tym przypadku zastosowanie przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury, a w szczególności art.3 pkt 1 i 2 i art. 38 pkt 1, w świetle których zabytkowa willa powinna być remontowana z zachowaniem zasad konserwatorskich, czyli uzupełnienia i wymiany zniszczonych elementów. W ocenie organu zamierzona i przedstawiona w koncepcji architektonicznej przebudowa i rozbudowa willi jest niezgodna z zasadami ochrony zabytków, gdyż spowoduje ingerencję w substancję zabytkową i zatarcie charakteru drewnianej willi [...]. Kolejnym argumentem uzasadniającym odmowę uzgodnienia projektu decyzji jest stwierdzona przez organ niezgodność proponowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] w Z. z dnia [...] listopada 1994 r. Teren, na którym położona jest przedmiotowa willa oznaczony jest w planie symbolem "[...]" i znajduje się w strefie podwyższonej ochrony wartości kulturowych, a w strefie tej według zapisu planu, "przy rozbudowie i przebudowie istniejących budynków trwałych wybudowanych przed 1940 r. należy zachować charakter ich formy architektonicznej z ich stylem i pierwotnym przeznaczeniem". Zdaniem organu proponowana rozbudowa i przebudowa obiektu zmieniałaby całkowicie pierwotny charakter formy architektonicznej oraz przeznaczenie (z obiektu o funkcji mieszkalnej na funkcję handlowo-biurową i gastronomiczną). Minister Kultury rozpoznając sprawę w wyniku zażalenia wniesionego przez L. i D. S., postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003 r. utrzymał w mocy wyżej wskazane postanowieniem [...]. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K.. W uzasadnieniu organ nadzorczy podał, że w przedmiotowej sprawie już dwukrotnie uchylane były wcześniejsze postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i sprawa przekazywana do ponownego rozpatrzenia z powodu niedostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego. Przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie wyjaśniające w zakresie ustalenia, czy wnioskowana inwestycja naruszy charakter formy architektonicznej obiektu – w ocenie organu odwoławczego – wskazuje ponad wszelką wątpliwość, że proponowana przebudowa i rozbudowa willi "T." spowoduje naruszenie jej formy architektonicznej. Podstawę przyjęcia takiego stwierdzenia stanowi już wniosek strony z dnia [...] lipca 2000 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w którym została określona powierzchnia zabudowy i kubatury obiektu zarówno istniejącego jak i projektowanego. Z zestawienia tych parametrów wynika, że powierzchnia zabudowy i kubatura obiektu po przebudowie zwiększyłyby się ponad dwukrotnie. Ustosunkowując się do zarzutu zażalenia sprowadzającego się do zakwestionowania przez skarżących uznania przez organ pierwszoinstancyjny willi "T." za zabytek wpisany do rejestru zabytków w sytuacji gdy została zaskarżona decyzja Generalnego Konserwatora Zabytków o wpisaniu przedmiotowej willi do rejestru zabytków, Minister Kultury, powołując się na przepis art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) wyjaśnił, że wniesienia skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania aktu i słusznie organ I instancji wskazał, że willa "T." jest obiektem wpisanym do rejestru zabytków. Skargę na powyższe postanowienie wnieśli L. i D. S.. Skarżący zarzucili, iż organ I jak i II instancji przedwcześnie dokonał oceny wpływu przebudowy i rozbudowy budynku na jego walory zabytkowe. Zdaniem skarżących dopóki nie został opracowany projekt architektoniczno-budowlany i nie jest sprecyzowane w jakim zakresie nastąpi przebudowa i rozbudowa, to nie wiadomo czy przebudowa i rozbudowa kłócić się będzie z zasadami konserwatorskiej ochrony zabytków. Ponadto skarżący podnoszą, że w postępowaniu na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu organ I instancji winien wypowiadać się jedynie pod kątem warunków wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. (uchwała Rady Gminy Województwa [...] Nr [...], poz. [...] ze zm.), a tymczasem [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w Krakowie wyszedł poza ten zakres, co według strony jest niedopuszczalne. W skardze podkreślono, że przedłożony organowi I instancji projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest w całej rozciągłości zgodny z warunkami wyżej wymienionego planu i nie narusza zasad konserwatorskiej ochrony zabytków, a organy odmawiając uzgodnienia decyzji nie wskazały, jaki element przedstawionego projektu jest sprzeczny z zasadami konserwatorskiej ochrony, jak również nie wyjaśniały na czym ta sprzeczność polega. W konsekwencji powyższych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż wskazane w jej treści. Orzekające w sprawie organy obu instancji nie wykazały, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Z. uchwalony przez Radę Gminy T. uchwałą Nr [...] z dnia [...] listopada 1994 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 1994 r. Nr [...], poz. [...]) obowiązywał w 2003 roku, kiedy wydawane były postanowienia w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Argumenty zawarte w uzasadnieniach postanowień obu instancji wskazują, iż oceniały one czy projektowana rozbudowa i przebudowa willi jest zgodna z w/w miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, natomiast nie uczyniły przedmiotem swoich rozważań kwestii aktualności tego planu. Zgodnie z art. 67 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy, tracą moc po upływie 8 lat od dnia jej wejścia w życie, tj. od dnia 1 stycznia 1995 r. Ustęp 1a art. 67 w/w ustawy stanowi jednak, że jeżeli w terminie, którym mowa w ust. 1, rada gminy uchwali studium uwarunkowań i przystąpi do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany, plan zachowuje ważność, w granicach objętych uchwałą do czasu uchwalenia nowego planu, jednak nie dłużej niż przez 9 lat od dnia wejścia w życie ustawy. W przekazanych Sądowi aktach administracyjnych sprawy nie ma żadnych informacji odnośnie tego, czy Rada Gminy [...] w Z. uchwaliła studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Zakopane i przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany w ustawowym terminie. Należy zatem stwierdzić, że organy orzekające w rozpoznawanej sprawie nie wykazały okoliczności czy zachodzą przesłanki z art. 67 ust. 1a w/w ustawy, decydujące o aktualności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Zakopane zatwierdzonego uchwałą [...] Rady Gminy [...] w Z. z dnia [...] listopada 1994 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 1994 r. Nr [...], poz. [...]) w dacie wydania postanowienia przez organ I instancji jak również organ nadzorczy, dopuszczając się tym samym naruszenia przepisów postępowania – art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art.107 § 1 i § 3 k.p.a., które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "e" i art. 152 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).