IV SA/Wa 103/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. N. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w sprawie ze skargi A. N. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt stały postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...]. A. N. (dalej zwany "Skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] odmawiającą udzielenia zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu oraz jego rodzinie znacznej szkody. W uzasadnieniu wskazano, że odmowa udzielenia przedmiotowego zezwolenia wiąże się z konicznością powrotu Skarżącego do państwa pochodzenia, a w konsekwencji z zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, co spowoduje pogorszenie sytuacji majątkowej Skarżącego i jego rodziny. Ponadto zdaniem Skarżącego wykonanie decyzji doprowadzi do jego wyjazdu przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd, a w ten sposób pozbawi go ochrony sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej zwanej "P.p.s.a." Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W świetle powyższego należy zauważyć, że zasadą jest, że przedmiotem postanowienia o wstrzymaniu wykonania jest akt zaskarżony do sądu administracyjnego. W wyjątkowych zaś przypadkach przedmiotem takiego rozstrzygnięcia mogą być inne akty podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W rozpatrywanej sprawie Skarżący wniósł o wstrzymanie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] odmawiającej udzielenia zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, która została utrzymana mocą zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Wyjaśnienia wymaga, że wstrzymanie wykonania decyzji odmownej polega na wstrzymaniu skutków prawnych, które decyzja ta wywołuje. Należy zatem uznać, że samo to, że dany akt jest rozstrzygnięciem odmownym nie przesądza o konieczności odmowy przyznania stronie postępowania sądowego ochrony tymczasowej. O możliwości przyznania ochrony na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a nie decyduje zatem rodzaj aktu będącego przedmiotem skargi, ale to, czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w granicach sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem administracyjnym, w wyniku wstrzymania wykonania tego aktu, nastąpi ochrona interesu strony, dysponującej przyznanymi jej przez konkretną normę prawną uprawnieniami. W ocenie Sądu, ze względu na charakter zaskarżonego aktu nie zachodzą przesłanki, o których mowa w powyższym przepisie. W związku z powyższym argumenty podniesione we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie mogą zostać uwzględnione, bowiem zaskarżona decyzja ani poprzedzającą ją decyzja Wojewody [...] z dnia z dnia [...] lipca 2015 r. nie orzeka o wydaleniu cudzoziemca z terytorium RP. W kwestionowanych decyzjach trudno zatem upatrywać niebezpieczeństwa wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skoro wydalenie Skarżącego lub obowiązek opuszczenia terytorium RP może nastąpić wskutek rozstrzygnięć podejmowanych w odrębnych postępowaniach. Co prawda, na mocy art. 299 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1650 ze zm.) na Skarżącym ciążył obowiązek opuszczenia terytorium Polski w terminie 30 dni od dnia doręczenia zaskarżonej decyzji, jednakże niewykonanie tego obowiązku nie skutkuje automatycznie przymusowym wydaleniem go z Polski. Zatem nakaz opuszczenia przez Skarżącego Polski nie jest bezpośrednim skutkiem decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt stały. Podstawę taką stanowi dopiero, wydana w odrębnym postępowaniu, decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu (art. 329 ustawy o cudzoziemcach). Jednakże i ta decyzja nie podlega wykonaniu, jeżeli cudzoziemiec zaskarży ją do sądu administracyjnego i zwróci się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 331 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, termin dobrowolnego powrotu lub termin przymusowego wykonania tej decyzji z mocy prawa przedłuża się do dnia wydania przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia w sprawie wniosku o wstrzymanie. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdza, że wstrzymanie wykonania decyzji odmawiającej udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały na terytorium RP z uwagi na niewykonanie obowiązku określonego w art. 299 ust 6 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach i powiązane z nim wszczęcie odrębnego postępowania, którego wynikiem może być wydalenie cudzoziemca, nie mieści się w przesłankach wstrzymania wykonania decyzji określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Uzależnienie wydania jednej decyzji od niewykonania obowiązku określonego w innej decyzji nie ma wpływu na określenie, jakie skutki prawne są tym decyzjom przypisane. Skutkiem wykonania decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt stały będzie obowiązek opuszczenia terytorium Polski we wskazanym terminie. Natomiast skutkiem decyzji o zobowiązaniu do powrotu będzie wymuszenie poprzez aparat państwowy przy użyciu przepisanych prawem środków, by adresat tej decyzji opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Dopiero z tej ostatniej decyzji wynikać mogą okoliczności związane z pobytem cudzoziemca poza granicą Polski. Tylko wówczas można poddać je ocenie pod kątem przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Rozpatrywanie wystąpienia tych prawdopodobnych zdarzeń wcześniej, jako przesłanek wstrzymania byłoby niecelowe, bowiem nie wynikają one z wykonania zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji. Ponadto wskazać należy, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji dotyczy, co do zasady, możliwości wstrzymania zaskarżonej decyzji, co nie wyklucza jednak możliwości wstrzymania również innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Dopiero, więc gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie P.p.s.a., wstrzymać wykonanie także decyzji wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2005 r, sygn. akt II OZ 1227/05). Skoro w sprawie nie występują przesłanki, które dawałyby podstawę do uwzględnia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a zaskarżona decyzja bezpośrednio nie skutkuje wydaleniem cudzoziemca z terytorium RP, to również wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nie podlega uwzględnieniu. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.