IV SA/Wa 1033/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2010 r. sprawy ze skargi J. V. D. i S. B. wspólników spółki cywilnej pod nazwą G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji - oddala skargę - IV SA/Wa 1033/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lutego 2010r. Wójt Gminy O. po rozpatrzeniu wniosku J. D. i S. B. wspólników spółki cywilnej pod nazwą G. odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie zbiornika na paliwa płynne ropopochodne o pojemności 15 m sześciennych na działkach nr ewid. [...], położonych w A. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że działki o nr ewid. [...] znajdują się zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy O. uchwalonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy O. z dnia [...] czerwca 2006r. na terenie oznaczonym symbolem 6 U, MN (zabudowa usługowa i mieszkaniowa jednorodzinna). Zgodnie z § 10 przywołanego planu na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej uciążliwość obiektów usługowych nie może wykraczać poza granice działki, wyklucza się również realizację przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcie polegające na budowie zbiornika na paliwa płynne ropopochodne o pojemności 15 m sześciennych zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) zostało zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec tego omawiane przedsięwzięcie nie może zostać na tym terenie zrealizowane ze względu na sprzeczność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wskutek odwołania wniesionego przez inwestora Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia [...] kwietnia 2010r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że planowana inwestycja zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. kwalifikowana jest do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że teren na który może oddziaływać inwestycja obejmować będzie część działki [...] (winno być [...]), będących własnością inwestora, działkę drogi gminnej nr [...], drogę krajową nr [...] oraz nieznacznie teren działki nr [...]. Ustawa z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stanowiąca materialną podstawę w niniejszej sprawie, w art. 80 ust. 2 stwierdza, że właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Działki objęte inwestycją znalazły się na terenie oznaczonym 6U, MN w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy O. uchwalonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy O. z dnia [...] czerwca 2006r. Dla tych terenów zgodnie z § 14 pkt 12 obowiązują zasady zawarte w § 10 planu, czyli uciążliwość dla środowiska obiektów usługowych nie może wykraczać poza granice działki oraz wyklucza się realizację przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów prawa środowiska. W ocenie organu takimi przepisami jest ustawa z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. W ocenie Kolegium plany do czasu ich uchylenia lub zmiany stanowią obowiązujące prawo i zgodnie z art. 80 ust. 2 cytowanej ustawy ich ustalenia stanowią podstawę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Tryb postępowania w sprawie decyzji środowiskowych, który jest wymagany dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak i dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko uzależniony jest od podstawowego kryterium jakim jest zgodność z postanowieniami miejscowego planu. Stwierdzenie sprzeczności lokalizacji z postanowieniami planu, w tym możliwości znaczącego oddziaływania na środowisko przez planowaną inwestycję zwalnia organ z konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie. O tym czy inwestycja może znacząco oddziaływać na środowisko decydują przepisy prawa, a konkretnie przywołane rozporządzenie. Przedmiotowe przedsięwzięcie należy do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a stosownie do § 3 ust. 1 pkt 35 omawianego rozporządzenia sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko mogą wymagać następujące rodzaje przedsięwzięć: instalacje do magazynowania lub dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych o łącznej pojemności niższej niż 10.000 m sześciennych, z wyłączeniem stacji paliw na gaz płynny. Dalej organ podnosi, że zaistnienie tej przesłanki obiektywnej powoduje, że dalsze czynności stały się zbędne. Odnośnie wszczęcia postępowania administracyjnego podkreślono, że przepisy nie zakreślają żadnej formy wszczęcia postępowania administracyjnego, a datą wszczęcia jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. W skardze do sądu administracyjnego J. D. i S. B. wspólnicy spółki cywilnej pod nazwą G. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wójta Gminy O. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Podnieśli, że organ wydający decyzję o uwarunkowaniach środowiskowych obligatoryjnie winien wszcząć postępowanie w sprawie wydania decyzji. Wójt Gminy nie wszczął takowego postępowania, a w decyzji SKO powołano się na art. 104 kpa i art. 61 kpa uznając, że datą wszczęcia postępowania jest data wniosku właściciela. Skarżący argumentują, że bez przeprowadzenia właściwego postępowania nie ma możliwości stwierdzenia czy planowana inwestycja ma możliwość oddziaływać znacząco na środowisko. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie, zajmując stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Innymi słowy, sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), cytowanej dalej jako p.p.s.a., wynika, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Oznacza to, że sąd dokonuje oceny zaskarżonego aktu mając na uwadze wszelkie aspekty sprawy, nie zaś jedynie argumentację podniesioną przez stronę skarżącą. Zgodnie z wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organ prowadzący postępowanie ma obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistością. Z kolei art. 77 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dopiero całokształt zebranego materiału dowodowego może stanowić podstawę oceny, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Wykonanie wymogów wynikających z przywołanych przepisów jest konieczne dla prawidłowego ustalenia normy prawnej znajdującej zastosowanie w danej sprawie, a w konsekwencji, ustalenia sytuacji prawnej stron postępowania, zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Jednym z podstawowych warunków prawidłowego zastosowania normy prawnej jest ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy i skonfrontowanie go ze stanem faktycznym opisanym w danej normie w celu ustalenia ich zgodności. Stanowisko organu prowadzącego postępowanie winno zaś znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, skonstruowanym stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. i z zachowaniem zasady zawartej w art. 11 k.p.a. Przywołane wyżej zasady, na mocy art. 140 k.p.a., znajdują odpowiednie zastosowanie w postępowaniu odwoławczym. Postępowanie administracyjne jest bowiem postępowaniem dwuinstancyjnym, co oznacza, że każda sprawa będąca przedmiotem rozpatrzenia i rozstrzygnięcia przed organem pierwszej instancji podlega, na skutek złożenia środka zaskarżenia, ponownemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu w pełnym zakresie przed organem drugiej instancji. Istotą postępowania odwoławczego jest zatem ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy, a w szczególności ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podniesionych w środku odwoławczym. W ocenie Sądu organy nie uchybiły powyżej przytoczonym przepisom w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji, wbrew twierdzeniu skargi. Otóż organy prawidłowo przyjęły, że nie było potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, bowiem na wstępnym etapie badania stwierdzono, że planowane przedsięwzięcie pozostaje w sprzeczności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W niniejszej sprawie bezspornie ustalono, że dla terenu, dla którego inwestor wystąpił o wydanie decyzji środowiskowej obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy O. uchwalony uchwałą Nr [...] Rady Gminy O. z dnia [...] czerwca 2006r. Plan ten dla strefy U MN, czyli terenów usług z możliwością lokalizacji zabudowy mieszkaniowej wyklucza realizację przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (§ 14 pkt 12) planu w zw. z § 10 pkt 14) planu). Dalej organ zasadnie stwierdził, że przedmiotowe przedsięwzięcie należy do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a stosownie do § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko mogą wymagać następujące rodzaje przedsięwzięć: instalacje do magazynowania lub dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych o łącznej pojemności niższej niż 10000 m sześciennych, z wyłączeniem stacji paliw na gaz płynny. Otóż z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...), zostały uchylone m. in. przepisy działu V i VI ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2008r, Nr 25,poz. 150 ze zm.), które przewidywały przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony. Wydane z upoważnienia ustawowego, zawartego w art. 51 ust. 8 cytowanej ustawy Prawo ochrony środowiska rozporządzenie przewiduje, że wnioskowane w sprawie przedsięwzięcie zaliczone zostało do drugiej grupy tj. przedsięwzięć dla których obowiązek sporządzenia raportu może być stwierdzony. Rozporządzenie to zachowało moc na datę orzekania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z tego względu, iż nie został wydany nowy akt wykonawczy, a dotychczasowy zachowuje moc, nie dłużej jednak niż 24 miesiące licząc od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...). Rozporządzenie to, jak również uchylona część ustawy Prawo ochrony środowiska obowiązywały w chwili uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co oznacza zdaniem Sądu, iż intencje prawodawcy prawa miejscowego należy wykładać mając na uwadze przepisy poprzednich regulacji ustawowych, a nade wszystko nadal obowiązującego rozporządzenia wykonawczego. O tyle nie nasuwa to większych wątpliwości, że stosownie do art. 173 ust. 2 cytowanej ustawy z dnia 3 października 2008r. do czasu wydania przepisów wykonawczych z delegacji nowej ustawy za przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 1 nowej ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, natomiast za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 2 nowej ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony. Według obecnej nomenklatury przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wymagają przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ale te ostatnie o ile obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwierdzony w odrębnym postępowaniu. Niezależnie od sformułowań na potrzeby legislacyjne, zarówno poprzednie, jak i obecne przepisy przewidują przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko. I taki też zapis znalazł się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Plan nie różnicuje przedsięwzięć na te, które wymagają sporządzenia raportu z mocy przepisów i takie, co do których obowiązek sporządzenia raportu zostaje stwierdzony przez organ administracji. Samo zakwalifikowanie do grupy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, niezależnie czy owo oddziaływanie występuje zawsze, czy tylko potencjalnie powoduje, że dana inwestycja nie może być zrealizowana. Przedsięwzięcia zaś, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko zostały enumeratywnie wymienione w § 2 i § 3 powoływanego wyżej rozporządzenia. Z tego względu przeprowadzanie oceny oddziaływania na środowisko byłoby bezprzedmiotowe i przedwczesne. Zwłaszcza, że w wypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać w pierwszej kolejności konieczne jest wydanie postanowienia w trybie art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...) w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania wraz z ewentualnym określeniem zakresu raportu. Nie mniej jednak organ zasadnie przyjął, że wobec tak sformułowanego zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzenie dalszego postępowania wyjaśniającego i ustalanie, w jakim zakresie i w jaki sposób inwestycja ta będzie oddziaływać na środowisko sprzeczne byłoby z zasadą statuowaną w art. 12 kpa. Przepis ten stanowi, że organy administracji publicznej winny działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia danej sprawy. Niezrozumiałym jest też zarzut skargi odnośnie wszczęcia postępowania administracyjnego. Otóż organ II instancji wyjaśnił, że wszczęcie postępowania administracyjnego na wniosek strony, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, wszak inwestor wystąpił do organu z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stosownie do art. 61 § 3 następuje z datą doręczenia żądania organowi. Oznacza to, że organ administracji nie ma obowiązku wydania odrębnego postanowienia o wszczęciu postępowania. Poza wszystkim należy odnieść się, co uczynił organ II instancji, acz bez konkretnych konkluzji, do innego zapisu miejscowego planu zagospodarowania, a mianowicie plan ustala możliwość realizacji obiektów usługowych o uciążliwości nie wykraczającej poza wyznaczony teren (§ 14 pkt 3) planu). Jak ustalił organ w oparciu o kartę informacyjną przedsięwzięcia planowana inwestycja będzie oddziaływać na część działki stanowiącej własność inwestora, ale także na drogę gminną, drogę krajową oraz nieznacznie na teren działki należącej do osób trzecich. Tym samym wydaje się, że planowana inwestycja pozostaje również w sprzeczności z innym zapisem planu. Organy nie zbadały, tudzież nie zaproponowały wykładni planu w zakresie pojęcia "poza wyznaczony teren", w szczególności czy pojęcie to jest tożsame z terenem, do którego inwestor ma tytuł prawny, czy terenem na którym na zostać zrealizowana planowana inwestycja. Nie mniej jednak powyższe uchybienie nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak na wstępie. ;