IV SA/Wa 1033/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego A. S.A. z siedzibą w W. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent W. decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 oraz art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowego z usługami w parterze, garażem podziemnym, zjazdem, stacją trafo na terenie dz. nr ew. [...] i [...] obręb [...] przy ul. [...] w W. - Dzielnica [...]. Organ pierwszej instancji, w ramach warunków i wymagań dotyczących ochrony i kształtowania ładu przestrzennego dla planowanej inwestycji ustalił: 1. nieprzekraczalną linię zabudowy - wg załącznika nr 1; 2. wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki - max 45%; 3. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki - max 17,0 m (max 4 kondygnacje naziemne), przy czym za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia; 4. geometrię dachu budynku i układ połaci dachowych - dach płaski (dach o spadku do 10°), ostatnia (czwarta) kondygnacja wyraźnie cofnięta w stosunku do lica budynku (od strony ulic [...] i [...] ); 5. szerokość elewacji frontowej – max 60m przy zachowaniu odległości od granic określonych w Rozporządzeniu w/s warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; 6. na terenie własnej działki należy zapewnić miejsca postojowe w ilości min. 3 szt. na każde 100 m2 powierzchni użytkowej usług i min. 2 miejsca postojowe na każde 100m2 powierzchni użytkowej biur; 7. wskaźnik powierzchni czynnej biologicznie - min. 25% (na gruncie rodzimym); 8. w zakresie ochrony środowiska i przyrody nałożył obowiązek wykonania badań jakości gruntu przed rozpoczęciem realizacji inwestycji na obszarze byłych ZPC U. oraz rekultywację gruntów o przekroczonych dopuszczalnych normach jakości środowiska; 9. stację trafo należy lokalizować na dz. ew. nr [...] w sposób zgodny z zapisami o odległościach od granic sąsiednich działek budowlanych. W ramach ustaleń dotyczących warunków ochrony środowiska i zdrowia ludzi, organ pierwszej instancji stwierdził, że planowane zamierzenie nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W zakresie ochrony środowiska i przyrody ustalił obowiązek wykonania badań jakości gruntu przed rozpoczęciem realizacji inwestycji na obszarze byłych ZPC U. oraz rekultywację gruntów o przekroczonych dopuszczalnych normach jakości środowiska. Organ pierwszej instancji w decyzji w ramach warunków ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej wskazał, że obecnie toczy się postępowanie administracyjne w sprawie wpisu do rejestru zabytków "Z. S.A. z otoczeniem", który to zespół graniczy z działkami nr ew. [...] i [...] , na których planowana jest inwestycja. Wobec powyższego organ uznał za zasadne, w oparciu o opinię [...] Konserwatora Zabytków, zapisanie warunku, co do lokalizacji obiektu na działce i gabarytów planowanego obiektu, w taki sposób by nie przysłaniał on wartościowych dla dzielnicy [...]. obiektów i pozwolił na otwarcie widokowe zabytkowych hal od strony ulicy [...] . Dlatego planowany obiekt powinien mieć max 4 kondygnacje naziemne gdyż tylko wówczas gabaryty nowego obiektu nie będą dominowały nad budynkami o charakterze zabytkowym. Organ pierwszej instancji ustalił w decyzji również warunki obsługi inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej oraz wskazał, że obsługa komunikacyjna inwestycji ma się odbywać poprzez projektowany zjazd z ul. [...] . W uzasadnieniu decyzji Prezydent W. wskazał, iż planowana inwestycja zlokalizowana jest w obszarze po byłych Z. Działki inwestycyjne nr ew. [...] i [...] , to niezabudowane tereny przemysłowe Ba o powierzchni 5257 m². Organ wyznaczył obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Planowana inwestycja zlokalizowana ma być w kwartale ulic [...] - [...] w obrębie zabudowy przemysłowo-technicznej, usługowej, magazynowej, biurowej. Organ wskazał, iż w budynkach produkcyjnych istnieją również pokoje biurowe do obsługi administracyjnej. Pozostałe tereny to obszar zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej. W opracowywanej analizie wyliczono średnie wskaźniki dla całego obszaru, ale również odrębnie dla kwartału, w którym ma być zrealizowana inwestycja (na terenie po byłych Z. ), który to obszar jest wyraźnie oddzielony ulicami i torami kolejowymi i winien kształtować nową zabudowę. W obszarze analizowanym kwartał pomiędzy ulicami [...] i [...] (na załączniku graficznym) został oznaczony literami C´, D, E, E´, F´, C´ i to ten obszar stanowi podstawę do określenia parametrów nowej zabudowy. Wokół działek inwestycyjnych został dokonany pomiar budynków znajdujących się na działkach ew. [...], [...] i [...] i parametry tych budynków były głównym wyznacznikiem dla określenia wysokości planowanej inwestycji. Ponadto celem organu było odsłonięcie widokowej historycznej fasady budynku na działce ew. [...]. Organ pierwszej instancji w oparciu o przeprowadzoną analizę uznał, że planowana inwestycja stanowić będzie kontynuację funkcji na zasadach "dobrego sąsiedztwa" oraz jest zgodna z wymogami wynikającymi z przepisów odrębnych i warunkami wynikającymi z przeprowadzonych uzgodnień. Odwołanie od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. złożyła A. S.A. z siedzibą w P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. , po rozpatrzeniu odwołania, decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2011 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że granice obszaru analizowanego w sprawie zostały wyznaczone stosownie do przepisu § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), tj. w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki (w każdą ze stron tej działki), objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniej jednak niż 50 m. W ocenie Kolegium, przeprowadzona w niniejszej sprawie analiza funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykazała spełnienie wszystkich warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pozwalających na wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Ponadto zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził analizę funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie w/w warunków. Z wniosku inwestora wynika, iż planowana inwestycja dotyczy budowy budynku biurowego z usługami w parterze, garażem podziemnym, zjazdem i stacją trafo. W załączonych do zaskarżonej decyzji wynikach analizy sposobu zabudowy terenu sąsiadującego z terenem planowanej inwestycji ustalono, że planowana inwestycja zlokalizowana ma być w obrębie zabudowy przemysłowo-technicznej, usługowej, magazynowej i biurowej. Ponadto w budynkach produkcyjnych istnieją również pomieszczenia biurowe do obsługi administracyjnej. Należy zatem uznać, że budowa budynku biurowego z usługami oraz stacją trafo nie jest sprzeczna z funkcją obszaru. Co do ustalonego w decyzji o warunkach zabudowy wskaźnika powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, Kolegium uznało, że odstąpienie od średniego wskaźnika zabudowy dla całego obszaru analizowanego i przyjęcie wskaźnika powierzchni zabudowy dla planowanej inwestycji odpowiadającego średniemu wskaźnikowi dla zabudowy znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie terenu objętego wnioskiem, dostępnej z tej samej drogi publicznej, tj. do 45%, było zasadne i zostało przez organ pierwszej instancji uzasadnione. Odnosząc się do wysokości projektowanego budynku, Kolegium wskazało, że analiza kwartału zabudowy pomiędzy ulicami [...] i [...] wykazała, że średni wskaźnik wysokości zabudowy wynosi 12,5 m, niemniej jednak wysokość ta jest zróżnicowana od 8 m (dz. ew. [...]), poprzez 14 - 17 m (dz. ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...]), do 20 m (dz. ew. [...]). Dopuszczalne jest zatem przyjęcie wysokości nowej zabudowy do 17 m, zwłaszcza że, w pobliżu znajduje się budynek o wysokości 17 m (dz. ew. [....]) oraz budynek o wysokości 20 m (dz. ew. nr [...]). Co do prawidłowości ustalenia przez organ pierwszej instancji wielkości szerokości elewacji frontowej planowanego budynku, Kolegium wskazało, że analiza kwartału zabudowy pomiędzy ulicami [...] i [...] wykazała, że średni wskaźnik szerokości elewacji frontowych wynosi 47,5 m. Jednakże w zaskarżonej decyzji wystarczająco wyjaśniono, że ze względu na kształt działki do zainwestowania, a także szerokość elewacji najbliższego budynku na działce nr ew. [....] uzasadnione było przyjęcie szerokości elewacji frontowej planowanego budynku w wymiarze do 60 m. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało również, że w przedmiotowej sprawie brak było podstaw prawnych do zawieszenia postępowania z uwagi na toczące się przed organem ochrony zabytków postępowanie w sprawie wpisu do rejestru zabytków zespołu budowlanego Z. z otoczeniem, gdyż postępowanie to nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. [...] § 2 k.p.a. Nie zostały także, w ocenie Kolegium, spełnione przesłanki do zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, wskazane w art. 62 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. 1. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniosła A. S.A. Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 2. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. zasady dobrego sąsiedztwa i kontynuacji funkcji, gdyż żadna z działek sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej nie jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 3. § 1, § 2 ust. 5, § 4 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez to, iż granice obszaru analizowanego zostały określone niewłaściwie, a analiza urbanistyczna znajdująca się w aktach sprawy nie odpowiada stanowi faktycznemu; brak zasadności i uzasadnienia zastosowania odstępstwa od zasady polegającej na obliczeniu wskaźnika zabudowy z uwzględnieniem wszystkich zabudowanych działek; 4. § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji Inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy ( Dz. U. nr 164, poz. 1589), gdyż planowana inwestycja jest sprzeczna z rodzajami zabudowy wymienionymi w rozporządzeniu; 5. art. 62 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wobec braku zawieszenia postępowania mimo trwających prac nad sporządzeniem planu zagospodarowania przestrzennego. 6. ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wobec braku zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowania w sprawie wpisu do rejestru zabytków Z. .S.A. z otoczeniem, oraz wydanie decyzji z pomięciem opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż granice obszaru analizowanego zostały określone nieprawidłowo.. Organ administracji ustalił w dowolny i bezpodstawny sposób front działki, wskazując go na załączniku nr 2 do decyzji pomiędzy punktami nr 5 i 6. Kształt działki to wielobok nieforemny, który najbardziej zbliżony jest swoją formą do kształtu prostokąta. Dłuższy bok "prostokąta" przylega do ul. [...] . To znaczy, że frontem działki jest właśnie dłuższy bok "prostokąta", wzdłuż ul. [...] , o długości ok. 150 m. Przeprowadzając analizę urbanistyczną znacznie zawężono obszar analizowany, co poskutkowało nieprawdziwym określeniem wielkości obszaru analizowanego. W przypadku wyznaczenia prawidłowego obszaru analizowanego przy zastosowaniu parametru trzykrotnej szerokości frontu działki t.j. 3 x ok. 150 m, w terenie analizowanym pojawiłaby się znacznie większa ilość obiektów przemysłowych i hal produkcyjnych znajdujących się na terenie dawnych Z. Skarżąca podniosła również, że planowana inwestycja ma dotyczyć budowy budynku biurowego z usługami w parterze, garażem podziemnym, zjazdem i stacją trafo. Tymczasem żadna z działek dostępnych z tej samej drogi publicznej (ul. [...] ) nie jest zabudowana budynkiem biurowym z usługami w parterze, garażem podziemnym, ani nie jest zabudowana stacją trafo. Działki sąsiadujące z planowaną inwestycja są zabudowane w sposób całkowicie odmienny od planowanej inwestycji. Analizowany obszar zabudowany jest halami i obiektami przemysłowo-produkcyjnymi. Ponadto skarżąca podniosła, że błędne jest określenie funkcji budynków dla kwartału po byłych ZPC U. jako hal produkcyjno-usługowo-biurowych, gdyż znajdują się na tym terenie wyłącznie hale produkcyjne. Przykładowo skarżąca wskazała, że na działce nr [...] znajduje się hala produkcyjna, a na działce nr [....] znajduje się odlewnia brązu - hala produkcyjna, a nie jak wpisano budynek magazynowy. Brak również dowodów na to, że budynek znajdujący się na działce nr [....] ma 20 m wysokości. Z kolei budynek na działce nr [...] opisany został jako produkcyjno-usługowy, gdy w rzeczywistości jego funkcja jest wyłącznie przemysłowa (odlewnia brązu). Od strony północno-wschodniej terenu inwestycji wbrew treści załącznika do analizy urbanistycznej nie znajdują się, w ocenie skarżącej, dwa budynki hotelowe i pensjonat socjalny. Wszystkie trzy budynki są budynkami mieszkalnymi. Powyższe oznacza, że organ administracji nie dokonał analizy zgodnej z prawdziwym stanem faktycznym umieszczając na załączniku graficznym budynki z nieistniejącymi funkcjami hotelowymi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga jest zasadna, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są uzasadnione. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Doprecyzowanie powyższej normy stanowi art. 59 ust. 1 cyt. ustawy, zgodnie z którym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Przepis art. 61 ust. 1 powoływanej ustawy stanowi z kolei, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Pojęcie frontu działki zostało zdefiniowane w § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. i należy przez nie rozumieć tę część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. W przedmiotowej sprawie główny wjazd na działkę inwestycyjną nr ew. [...] odbywa się z ul. [...] . Na wysokości działki nr [...] ul. [...] zlokalizowana jest na działce ewidencyjnej nr [....]. W rejestrze gruntów działka nr [...] opisana jest jako droga ul. [...] . Działka ewidencyjna nr [...] , jak wskazała skarżąca, nie ma regularnego kształtu. Jej południowa granica, zaznaczona pomiędzy punktami 5,6,7,1 w załączniku graficznym nr 2 do decyzji, w całości przylega do działki nr [...] stanowiącej ul. [...] . Tak więc, zgodnie z definicją zawartą w § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., front działki nr [...] to odległość pomiędzy punktami 5,6,7,1 zaznaczonymi w załączniku graficznym nr 2 do decyzji, a nie jak przyjęto ustalając granice obszaru analizowanego jedynie odległość pomiędzy punktami 5 i 6. Przyjmuje się za dopuszczalne przy wyznaczaniu granic obszaru analizowanego zwiększenie jego granic ponad minimalne rozmiary wynikające z § 3 ust. 2 w/w rozporządzenia o ile konieczność taka zostanie prawidłowo uzasadniona w decyzji. W ocenie Sądu, za niedopuszczalne natomiast należy uznać zmniejszenie granic obszaru analizowanego i wyznaczenie go w granicach mniejszych niż wynika to z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Taka sytuacja, jak podniosła skarżąca zaistniała w przedmiotowej sprawie. Prawidłowo wyznaczona granica obszaru analizowanego w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ma wpływ na wynik przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wobec powyższego, ocena zarzutów skarżącej co do naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie dobrego sąsiedztwa i kontynuacji funkcji byłaby przedwczesna. Należy również zauważyć, że skarżąca podniosła zarzuty co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, w zakresie funkcji poszczególnych obiektów w obszarze analizowanym i ich parametrów. Niektóre z tych zarzutów były podnoszone już na etapie postępowania odwoławczego i nie zostały wyjaśnione w zaskarżonej decyzji. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) w § 2 ustala sposób zapisywania ustaleń decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy. Należy zauważyć, że ustalając rodzaj zabudowy należy posłużyć się nazewnictwem z § 2 pkt 1 lit. a-h w/w rozporządzenia, jednakże z uwagi na użyte w nim sformułowanie "stosując w szczególności następujące nazewnictwo" należy uznać, że katalog ten nie jest zamknięty. W tej sytuacji niezasadny jest zarzut skargi naruszenia § 2 cyt. rozporządzenia w zakresie określenia rodzaju zabudowy. W ocenie Sądu, w sprawie nie został również naruszony art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na to, że zawieszenie postępowania administracyjnego, o którym w nim mowa ma charakter fakultatywny, a nie obligatoryjny jak w ust. 2 art. 62. W sprawie nie zostały również naruszone przepisy ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, gdyż toczące się postępowanie administracyjne w sprawie wpisu do rejestru zabytków Z. . z otoczeniem, nie ma charakteru zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w stosunku do przedmiotowego postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Wobec powyższego Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, tj. § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę przedstawioną wyżej ocenę. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w/w ustawy.