IV SA/Wa 1034/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda (spr.), Protokolant ref. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2018 r. sprawy ze skargi A. S., L. S. na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu niezgodnego z prawem wyłączenia z produkcji leśnej gruntów leśnych oddala skargę. Dyrektor Generalny Lasów Państwowych decyzją z dnia [...] stycznia 2018roku, po rozpoznaniu odwołania A. i L. S., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] (zwany dalej: dyrektor RDLP) z dnia [...] kwietnia 2016 roku, znak [...] ustalająca opłatę w wysokości dwukrotnej należności z tytułu wyłączenia z produkcji leśnej gruntu leśnego o powierzchni 0,0154 ha, wchodzącego w skład działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] miasta [...], niezgodnie z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Dyrektor RDLP [...] lutego 2012 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wyłączenia z produkcji gruntów leśnych położonych na części działki ewidencyjnej [...] z obrębu [...] miasta [...] niezgodnie z przepisami ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych po powzięciu informacji od Leśnictwa Miejskiego – [...] o naruszeniu gruntu leśnego przez posadowienie dwóch budynków gospodarczych na działce o nr ew. [...] w obrębie jw. Skarżący w piśmie z [...] lutego 2012 r. wyjaśnił, że dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego wolnostojącego przeznaczonego na działania związane z gospodarką leśną o powierzchni zabudowy do 25 m2 w dniu [...] października 2009 r. i zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego wolnostojącego o powierzchni zabudowy do 25 m2 w dniu [...] grudnia 2009 r. Do obu zgłoszeń załączona została ta sama mapa, wskazująca na tę samą lokalizację budynków. Po przeprowadzeniu oględzin w dniu [...] marca 2012 r. w obecności skarżącego – współwłaściciela działki nr [...] ustalono, że na gruncie leśnym znajdują się dwa budynki z tarasami, pomiędzy nimi zaś a ul. B. znajduje się wyrównany pas gruntu bez drzewostanu leśnego (na którym nawieziono i rozplantowano ziemię). Ponadto przy granicy z ul. B. usytuowana jest studzienka przyłącza wodociągowego i szambo bezodpływowe. W/w budynki z tarasami zajmują łączną powierzchnię 0,0154 ha, pas gruntu bez drzewostanu leśnego pomiędzy budynkami a ul. B. zajmuje powierzchnię 0,0205 ha. Zgodnie z oświadczeniem L. S. w 2011 r. powstały przedmiotowe budynki i została nawieziona ziemia pomiędzy budynkami a ul. B.. Budynki powstały zdaniem współwłaściciela po uprzednich zgłoszeniach zamiaru budowy [...].10.2009 r. i [...].12.2009 r. oraz nie wniesieniu sprzeciwu Urzędu Miasta [...] na tę budowę. Skarżący wskazał, że z żoną A. jest współwłaścicielem działki nr [...] i że sprawcami wyłączenia w/w gruntów leśnych z produkcji są w/w współwłaściciele. W wyniku przedmiotowych oględzin organ uznał, że łączna powierzchnia gruntu wyłączonego z produkcji wynosiła 0,0359 ha, co zakwestionował skarżący, który potwierdził jedynie powierzchnię zajętą pod budynkami i tarasami czyli 0,0154 ha. Jak wynika z wypisu z rejestru gruntów cała działka [...] jest działką leśną, objęta była obowiązującą w dniu faktycznego wyłączenia inwentaryzacją stanu lasu na dzień [...] stycznia 2004 r., w której grunt leśny na którym doszło do wyłączenia gruntów leśnych z produkcji stanowił część wydzielenia [...] opisanego jako drzewostan o typie siedliskowym lasu LMśw (Las mieszany świeży). W/w grunty leśne nie są przeznaczone na cele nieleśne. Obecnie brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie wydawano decyzji o warunkach zabudowy. Ustalono też, że decyzjami Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2016 roku i z [...] marca 2016 r. nakazano rozbiórkę przedmiotowych naniesień. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, uwzględniając postępowanie toczące się przed PINB w [...] w przedmiocie legalności wybudowanych budynków, w/w decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 roku Dyrektor RDLP w [...] ustalił opłatę w wysokości [...] złote stanowiącą dwukrotną należność z tytułu wyłączenia z produkcji leśnej gruntu leśnego o powierzchni 0,0154 ha, wchodzącego w skład działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu jw., niezgodnie z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zobowiązał A. S. i L. S. do uiszczenia w/w opłaty. Kwestionując powyższą decyzję A. i L. S. w odwołaniu zarzucili niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego (wydanie decyzji przed ustaleniem czy budynki posadowiono legalnie) i brak zawieszenia postępowania mimo istnienia zagadnienia wstępnego (rozstrzygnięcie postępowania przed PINB w [...] w przedmiocie legalności wybudowanych budynków). Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Generalny Lasów Państwowych dnia [...] stycznia 2018roku, przywołaną wcześniej decyzją, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że postępowanie toczące się przed PINB w [...] w przedmiocie legalności wybudowania budynków zakończyło się ostatecznymi decyzjami [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2016 r. Nr [...] i Nr [...] utrzymującymi w mocy decyzje PINB w [...] z [...] marca 2016 r. nr [...] i z [...] marca 2016 r. nr [...] nakazując L. S. rozbiórkę budynku przy ul. B. [...] w [...] o wymiarach ścian zewnętrznych 3,5 x 7 m i wymiarach dachu 7,5 x 11,20 m położonego bliżej południowo-wschodniej granicy nieruchomości wraz z zewnętrzną instalacją elektryczną. Wobec tego – jak wskazał organ II instancji - bezprzedmiotowe są argumenty o wydaniu decyzji przed ustaleniem legalności posadowienia budynków. Jednocześnie organ wskazał, iż postępowanie prowadzone na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane nie było zagadnieniem wstępnym w tej sprawie zatem Dyrektor RDLP nie miał obowiązku zawieszania postępowania. Następnie podniósł, że Dyrektor RDLP ustalił, iż dwa budynki gospodarcze z tarasami, szambem szczelnym i studzienką przyłącza wodociągowego wybudowane na działce nr [...]nie są przeznaczone na cele związane z gospodarką leśną. Podniesiono, że działka nr [...] ma powierzchnię 0,3266 ha i stanowi własność Strony, jak i jeszcze jedna działka leśna o powierzchni 0,3287 ha. W związku z tym uznano, że Strona posiada las o powierzchni 0,6553 ha. Zdaniem Organu rozmiar prac na powierzchni 0,6553 ha wynikający z obowiązku trwałego utrzymania i zapewnienia ciągłości użytkowania swojego lasu nie uzasadnia konieczności wybudowania dwóch budynków gospodarczych wraz z tarasami, szambem szczelnym i studzienką przyłącza wodociągowego przeznaczonych dla potrzeb gospodarki leśnej. Uzasadniając powyższe stanowisko wskazano, że właściciel lasu będący osobą fizyczną nie ma obowiązku wykonywania wszystkich zadań z zakresu prowadzenia gospodarki leśnej bowiem nie obciąża go sporządzanie planu urządzania lasu, legalizacja pozyskanego drewna (co jest w gestii starosty), a jedynie obowiązany jest do trwałego utrzymania i zapewnienia ciągłości użytkowania swojego lasu. Wskazano, że zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy o lasach w ramach sprawowanego zarządu Lasy Państwowe prowadzą gospodarkę leśną, gospodarują gruntami i innymi nieruchomościami oraz ruchomościami związanymi z gospodarką leśną. W związku z prowadzoną działalnością w lasach znajdują się leśniczówki i inne budynki wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej. W Lasach Państwowych przeciętna powierzchnia dla których lokalizowana jest leśniczówka wynosi 1200 – 1500 ha (przeciętna powierzchnia leśnictwa). Ta przeciętna powierzchnia leśnictwa wynika z rozmiaru zadań i prac do wykonania w związku z prowadzeniem gospodarki leśnej. Z uwagi na powyższe zdaniem organu odwoławczego prawidłowe są ustalenia Dyrektora RDLP, że w tym przypadku nastąpiło wyłączenie gruntów z produkcji leśnej. Wskazano, że zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych wyłączenie z produkcji gruntów leśnych przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie, a w tym przypadku Strona nie uzyskała takich decyzji. Wskazano też, że teren w dacie wyłączenia z produkcji leśnej stanowił las, objęty inwentaryzacją stanu lasu (siedlisko LMśw), nie przeznaczony na cele nieleśne (brak planu zagospodarowania przestrzennego i decyzji o warunkach zabudowy). Z tych powodów zaistniały przesłanki wskazane w art. 28 ust. 1 ustawy z 3 lutego 1995 r. do nałożenia na sprawcę wyłączenia opłaty w wysokości dwukrotnej należności. Prawidłowo zdaniem organu ustalono sprawcę wyłączenia (Strona), powierzchnię wyłączonego gruntu (0,0154 ha) i datę wyłączenia (2011 r.) oraz wyliczono opłatę w wysokości dwukrotnej należności z tytułu wyłączenia z produkcji leśnej gruntu leśnego według ceny drewna (2011 r. – [...] zł/m3) obowiązującej w dacie wyłączenia. W skardze na powyższą decyzję A. S. i L. S. wskazali na naruszenie: 1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 7, art. 77 § 1 kpa, polegające na rozpatrzeniu sprawy w oparciu o pozaustawowe przesłanki, nieprzeprowadzenie rzetelnego postępowania dowodowego i nierozpoznania w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego; 2. prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 6 pkt 1 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach przez jego błędną interpretację; - art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Z opisanych powodów autorzy skargi wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania według norm przepisanych, w tym kosztami zastępstwa radcowskiego. W motywach skargi jej autorzy podkreślili, że organy błędnie przyjęły że dla przedmiotowej działki nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z § 8 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru pomiędzy ulicami: S., R., A. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] maja 2000 r. wynika, że działka o nr [...] na której wzniesiono przedmiotowy budynek znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...], na którym obowiązuje zakaz wprowadzania zabudowy nowej oraz zakaz rozbudowy i przebudowy istniejącej z wyjątkiem działań związanych z gospodarką leśną. Wskazali, że skarżący dokonali zgłoszeń właściwemu organowi zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego wolnostojącego przeznaczonego na działania związane z gospodarką leśną o powierzchni zabudowy do 25 m2 oraz drugiego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 25 m2, a zgłoszenia przyjęto bez sprzeciwu. Zgodzili się z organem II instancji, że rozstrzygnięcie postępowania przed organami nadzoru budowlanego nie ma znaczenia prejudycjalnego dla sprawy niniejszej, co do legalności posadowionych budynków. Organy winny w tym zakresie poczynić własne ustalenia, co nie miało miejsca w przypadku Dyrektora RDLP, a ustalenia organu II instancji, że dwa budynki gospodarcze wybudowane przez skarżących nie są przeznaczone na cele związane z gospodarką leśną są dowolne i nie znajdują oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Niezrozumiałe jest dlaczego organ odwoławczy uznał, że rozmiar prac na posiadanej przez skarżących powierzchni lasu 0,6553 ha nie uzasadnia konieczności wybudowania dwóch budynków gospodarczych przeznaczonych dla potrzeb gospodarki leśnej, skoro żaden przepis prawa nie ogranicza liczebności takich budynków ani nie uzależnia ich posadowienia od posiadanej powierzchni lasu. Przytaczając treść art. 6 ust 1 ustawy o lasach skarżący wskazali, że dla wykazania że nieruchomość jest wykorzystywana na cele związane z gospodarką leśną nie jest koniecznym utożsamianie jej z językową wykładnią definicji z tego przepisu. Wystarczającym jest ustalenie, że grunt ma związek pośredni z gospodarką leśną i wykorzystywany jest dla potrzeb gospodarki leśnej. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że nieruchomość skarżących ma związek z gospodarką leśną i wykorzystywana jest dla potrzeb gospodarki leśnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wskazał, że informacja zawarta w skardze o tym, że dla przedmiotowego obszaru obowiązuje aktualny plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] maja 2000 r. – nie ma wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia zawartego w obu decyzjach. W opisie sprawy organy oparły się na - jak się okazało błędnej - informacji Prezydenta Miasta [...] (pismo z [...].03.2012r.), że przedmiotowa nieruchomość nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Podniósł, że zarówno obecnie jak i poprzednio obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zezwalał na przedmiotowym terenie wprowadzenia zabudowy z wyjątkiem działań związanych z gospodarką leśną. W tej sytuacji istotnym stało się ustalenie, czy wzniesione budynki związane były z gospodarką leśną, które to ustalenia organy poczyniły dokonując analizy zgromadzonych dokumentów i wynikających z nich faktów w oparciu o treść przepisów ustawy o lasach nakładających obowiązki na właścicieli lasów (w tym definicję gospodarki leśnej z art. 6). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] stycznia 2018roku utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z [...] kwietnia 2016 roku, znak [...] ustalająca skarżącym opłatę w wysokości dwukrotnej należności z tytułu wyłączenia z produkcji leśnej gruntu leśnego o powierzchni 0,0154 ha, wchodzącego w skład działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu ewidencyjnego [...] miasta [...], niezgodnie z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Punkt wyjścia do rozważań w rozpoznawanej sprawie stanowi art. 28 ust. 1 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 909 ze zm.) zgodnie z którym w razie stwierdzenia, że grunty zostały wyłączone z produkcji niezgodnie z przepisami niniejszej ustawy, sprawcy wyłączenia ustala się opłatę w wysokości dwukrotnej należności. Wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego zaliczonych do klas I, II, III, IIIa, IIIb oraz (...) gruntów leśnych przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne – może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalającej na takie wyłączenie – art. 11 ust. 1 cyt. ustawy. Poza sporem pozostaje, że w stosunku do przedmiotowych gruntów decyzji takiej nie wydano. Samo pojęcie "wyłączenia gruntów z produkcji" zostało zdefiniowane w przepisie art. 4 pkt 11 w/w ustawy i oznacza rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów. A zatem wyłączenie z produkcji jest czynnością faktyczną, która zgodnie z definicją z art. 11 ust. 1 może nastąpić tylko po wydaniu decyzji zezwalającej na takie wyłączenie i w jej następstwie. W przeciwnym wypadku narusza przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne wymagającego zgody o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie. Istotne dla sprawy jest również to, że nieruchomość, na której znajduje się grunt stanowiący przedmiot niniejszego postępowania, tak jak zasadnie wskazują skarżący, objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z § 8 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru między ulicami: S., R. i A., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z [...] maja 2000 roku wynika, że działka nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...], na którym obowiązuje zakaz wprowadzania zabudowy nowej oraz zakaz rozbudowy i przebudowy istniejącej. Zakaz nie dotyczy działań związanych z gospodarką leśną. Zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zezwalał na przedmiotowym terenie wprowadzenia zabudowy z wyjątkiem działań związanych z gospodarką leśną. W tej sytuacji istotnym stało się ustalenie, czy wzniesione budynki związane były z gospodarką leśną, który to wyjątek od zakazu należy interpretować w sposób ścisły. Oznacza to, że wykonywanie działań związanych z gospodarką leśną powinno być podstawowym, a w zasadzie wyłącznym celem powstawania nowej zabudowy. Gospodarka leśna (zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o lasach) to – działalność leśna w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną pozyskiwania - z wyjątkiem skupu – drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego a także sprzedaż tych produktów oraz realizacje pozaprodukcyjnych funkcji lasu. Należy podzielić stanowisko organu, że właściciel lasu będący osobą fizyczną nie ma obowiązku wykonywania wszystkich zadań z zakresu prowadzenia gospodarki leśnej. Działalność leśna w zakresie urządzania lasu, powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną oraz realizacja pozaprodukcyjnych funkcji lasu nie jest wykonywana przez właściciela lasu będącego osobą fizyczną. Odnośnie zadań w lasach stanowiących własność osób fizycznych to starosta obowiązany jest do prowadzenia wielu zadań z zakresu gospodarki leśnej, w tym m. in. do sporządzenia uproszczonego planu urządzenia lasu, legalizacji pozyskanego drewna. W związku z powyższym należy podzielić stanowisko, że właściciel lasu będący osobą fizyczną (w odróżnieniu od zarządu sprawowanego przez Lasy Państwowe) nie musi prowadzić w swoim lesie całokształtu gospodarki leśnej, jedynie obowiązany jest do trwałego utrzymania i zapewnienia ciągłości użytkowania swojego lasu. Rozpoznając przedmiotową sprawę nie można tracić z pola widzenia ustaleń dokonanych przez organy nadzoru budowlanego w sprawie legalności posadowienia budynków przez stronę. Zapadłe orzeczenia organów nadzoru budowlanego zawierają analizę przepisów ustawy o lasach w kontekście zapisanego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakazu zabudowy z wyjątkiem działań związanych z gospodarka leśną. Przywołano w nich treść decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z [...].01.2009 r. w której ustalono zadania z zakresu gospodarki leśnej na przedmiotowej nieruchomości ograniczone wyłącznie do cięć sanitarnych. Nadto wskazano, że przedmiotowy obiekt stanowi budynek letniskowy. Jeżeli zatem L. S. zgłosił wykonanie budynku gospodarczego, a wykonano budynek letniskowy, na który inwestor winien był uzyskać pozwolenie na budowę, to niezależnie od planowanej i faktycznej powierzchni zabudowy dopuszczono się samowoli budowlanej podlegającej dyspozycji art. 48 Prawa budowlanego, a działanie skarżącego nosi znamiona obejścia prawa. Wskazano, że z uwagi na postanowienia § 8 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru między ulicami: S., R. i A., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] maja 2000 roku, który nie dopuszcza zabudowy innej niż na cele związane z gospodarką leśną nie było możliwe przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, stąd też organy administracyjne zobowiązane były do orzeczenia nakazu rozbiórki. Podniesiono, że nawet gdyby przyjąć, że obiekt stanowi budynek gospodarczy, a nie letniskowy, to i tak wymagana byłaby decyzja o pozwoleniu na budowę ponieważ powierzchnia zabudowy przedmiotowego obiektu była większa niż 25 m2 bowiem wynosi ok. 65,70 m2. W tym świetle budowa dwóch budynków gospodarczych prawidłowo została oceniona jako pozostająca w rażącej dysproporcji z realizacją w gruncie rzeczy nieznacznych, wręcz symbolicznych działań z zakresu gospodarki leśnej. Analiza powyższego prowadzi do wniosku, że do trwałego utrzymania i zapewnienia ciągłości użytkowania swojego lasu, a zatem wykonywania działań związanych z gospodarką leśną nie była konieczna budowa dwóch budynków, które nota bene nie odpowiadają zgłoszeniom z października i grudnia 2009 roku, budowa tarasów, studzienki przyłącza wodociągowego i szamba bezodpływowego które zajmują łączną powierzchnię 0,0154 ha. Skoro zatem dla działań związanych z gospodarką leśną nie ma konieczności sytuowania w/w budynków z tarasami i infrastrukturą, to w dacie wznoszenia tych obiektów tj. w 2011 r. doszło do faktycznego wyłączenia powierzchni zajętej pod dwa budynki i tarasy wobec rozpoczęcia innego niż leśne użytkowania tych gruntów przez skarżących. Zarzucane zasadnie wadliwości w zakresie ustalenia stanu faktycznego co do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie miały wpływu zdaniem Sądu na wynik sprawy, bowiem organy prowadziły ustalenia czy wzniesione budynki związane były z gospodarką leśną. Ustalenia w tej części poczyniono prawidłowo, w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, co wykazano wyżej. Uwagi te dotyczą również porównania przeciętnej powierzchni dla których lokalizowana jest leśniczówka wynikającej z rozmiaru zadań i prac do wykonania w związku z prowadzeniem gospodarki leśnej przez Lasy Państwowe z powierzchnią lasu skarżących i ich rozmiarem zadań związanych z gospodarką leśną. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.