IV SA/Wa 1037/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2011 r. sprawy ze skargi P. G. i J. G. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżących P. G. i J. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie było postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2011 r., utrzymujące w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] sierpnia 2010 r., odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Przedmiotowe postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym: Pismem z dnia [...] lutego 2009 r., Burmistrz N. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O., zwanego dalej "Dyrektorem Regionalnym" z prośbą o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w obrębie P., gmina N. Postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r., Dyrektor Regionalny odmówił uzgodnienia realizacji, jednakże postanowienie to zostało uchylone postanowieniem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2010, przekazującym sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Regionalny ponownie odmówił uzgodnienia projektowanej inwestycji postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia organ I instancji podniósł, że planowana inwestycja koliduje z § 4 ust.1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...].12.2008 w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Województwa [...] nr [...] poz. [...], dalej cytowane jako Rozporządzenie), w myśl którego zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Na podstawie § 4 ust.5 pkt 1) Rozporządzenia zakaz ten nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy miast i wsi w granicach określonych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych) oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych, pkt 2) siedlisk rolniczych, w zakresie uzupełnienia istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nieprzekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegu oraz pkt 3) wyznaczanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenów dostępu do wód publicznych- w zakresie niezbędnym do pełnienia funkcji plaży, kąpielisk i przystani. Organ stwierdził, że brak jest możliwości zastosowania w.w. odstępstw od zakazu zabudowy. Organ wystąpił do Burmistrza N. o udzielenie informacji, czy według obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy N. działka o nr ewidencyjnym [...], obręb P., gmina N. położona jest w obszarze zwartej zabudowy. Z otrzymanego pisma Burmistrza N. wynikało, że działka, na której ma powstać planowana inwestycja, nie jest oznaczona jako teren zwartej zabudowy wsi. Na powyższe postanowienie Dyrektora Regionalnego zażalenie wnieśli inwestorzy. Jednakże postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r., Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] sierpnia 2010 r. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Regionalnego. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucili obrazę prawa materialnego przez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie przepisu § 4 ust.5 pkt 8 rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...].12.2008 w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę postanowienia, polegający na przyjęciu, że oczko wodne, położone na działce [...], jest zbiornikiem wodnym w rozumieniu ustawy o ochronie przyrody oraz w rozumieniu prawa wodnego. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że w niniejszej sprawie oczko wodne potraktowane zostało jako zbiornik wodny, co jest sprzeczne z prawem oraz z zasadami zdrowego rozsądku. Zdaniem skarżących tzw. "oczka wodne" zostały zdefiniowane w art. 4 pkt 10 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych jako naturalne śródpolne lub śródleśne zbiorniki o pow. do 1 ha, niepodlegające kwalifikacji gleboznawczej. Zaliczenie oczka wodnego do zbiornika wodnego, wymagającego pozostawienia wolnej od zabudowy 100 metrowej odległości jest niedorzecznością zwłaszcza, że na działce [...] wybudowany jest dom jednorodzinny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, jako bezzasadnej, podtrzymując argumenty, leżące u podstaw wydania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (D.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi uznał, iż postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2011 r. narusza prawo w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu, stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony w sposób wyczerpujący i dokładny. W sprawie doszło do naruszenia art. 7, 77 i 75 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, bez uwzględnienia słusznego interesu obywatela oraz brak całościowej analizy mapy sytuacyjnej wsi P. obręb N. Zdaniem orzekających w sprawie organów planowana inwestycja miałaby zostać zlokalizowana w odległości mniejszej niż 100 m. od zbiornika wodnego. Fakt ten został zakwestionowany przez skarżących, którzy zarzucili, że zbiornik wodny, to w rzeczywistości oczko wodne, posadowione na działce [...]. Oczko to zostało wykopane przez poprzednich właścicieli wskazanej działki, którzy wykorzystywali oczko wodne jako poidło dla zwierząt gospodarskich. Skarżący zarzucili również, że na działce [...] pobudowano dom jednorodzinny, zatem dla inwestycji na tej działce organy nie zastosowały zakazu zabudowy w odległości 100 m od zbiornika wodnego. Z załączonej do skargi dokumentacji fotograficznej wynika ponadto, że na działkach sąsiednich do działki [...] (na której istnieje oczko wodne) budowane są nowe domy mieszkalne. Zatem, jak trafnie zauważyła skarżąca, w stosunku do innych inwestorów z działek również położonych w odległości 100 m od przedmiotowego zbiornika wodnego, organy nie odmówiły uzgodnienia warunków zabudowy. Dlatego zdaniem Sądu, przedwcześnie organ I instancji na uzasadnienie swego stanowiska w przedmiocie inwestycji skarżących powołał się na zakaz zabudowy w odległości 100m od linii zbiornika wodnego, bez należytej analizy, czy w rzeczywistości zaistniała przesłanka do zastosowania przedmiotowego zakazu. Odmowa uzgodnienia budzi poważne wątpliwości, albowiem ze zdjęć przedstawionych wraz ze skargą wynika, że w pobliżu (w odległości mniejszej niż 100m) oczka wodnego czy też jak zakwalifikowały je organy- "zbiornika wodnego" powstaje wiele nowych domów mieszkalnych, a akurat skarżącym odmówiono uzgodnienia warunków zabudowy, w dodatku z powołaniem się na istnienie zbiornika wodnego, mieszczącego się na działce budowlanej, której właściciel również pobudował dom mieszkalny. Organy nie mogą stosować prawa wybiórczo, w zależności od tego, kto jest inwestorem, wnoszącym o uzgodnienie planowanej inwestycji. Skoro w przypadku innych inwestycji oczko wodne nie stanęło na przeszkodzie ku pozytywnemu ich uzgodnieniu, trudno stwierdzić z jakich przyczyn akurat wniosek skarżących został załatwiony negatywnie. Mając powyższe względy na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a.