IV SA/Wa 1039/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Dopierała (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2010 r. sprawy ze skarg B. G. i T. G., T. K. i Z. K., E. D. i C. D., J. O. i W. O. oraz A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji uchyla zaskarżoną decyzję Przedmiotem skarg wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu [...] maja 2009 r. przez B. G., T. G., T. K., Z. K., E. D., C. D., J. O., W. O., A. O. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy na rzecz "B." S.A. z siedzibą w S. ul. [...], dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działkach o nr geod. [...], [...], [...] obręb [...] przy ul.[...] w S.. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: Decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] Prezydent Miasta S. ustalił warunki zabudowy na rzecz "B." S.A. z siedzibą w S. ul. [...], dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działkach o nr geod. [...], [...], [...] obręb [...], przy ul. [...] w S.. W wyniku rozpatrzenia odwołań od ww. decyzji złożonych przez J. O. i W. O. oraz E. D. i C. D., decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Wobec wniosków J. O. i W. O., E. D. i C. D., T. K. i Z. K., B. G. i T. G., A. O., M. K. i M. K., T. J., A. J., A. M., H. D. i D. D., A. R. i W. R., S. K., E. R. i A. 1 Sygn. akt IV SA/Wa 1039/09 R. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2005 r., pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. organ, działając na podstawie art. 157 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej powoływanej jako: "k.p.a.", zawiadomił Strony o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji ostatecznej z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż z poczynionych ustaleń wynika, że w sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) warunkujące ustalenie warunków zabudowy. Przeprowadzona analiza funkcji i cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu wykazała, że na analizowanym terenie występują podobne budynki mieszkalne, a do ustalenia ciągłości funkcji zabudowy wystarczające jest stwierdzenie, że przynajmniej jedna działka sąsiednia posiada taką funkcję, jaka wynika z wniosku inwestora. Wskazano ponadto, że decyzja organu pierwszej instancji zawiera treść art. 63 ust. 2 ww. ustawy tzn., że decyzja ta nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Wskazano nadto na treść art. 6 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy oraz ustalenia wymagań dotyczące ochrony interesów osób trzecich (zgodnie z art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 ust. 1 oraz z art. 64 ust. 1 ww. ustawy). W konkluzji wskazano na brak podstaw do stwierdzenia nieważności ww. decyzji ostatecznej jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy o tożsamej treści od ww. decyzji złożyli: M. K. i M. K., A. O., S. K., E. D. i C. D., J. O. i W. O. oraz B. G. i T. G.. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. - działając m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano w pierwszej kolejności, iż przedmiotem postępowania nadzorczego jest ustalenie, czy decyzja wydana w trybie zwykłym 2 Sygn. akt IV SA/Wa 1039/09 dotknięta jest wadami, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Z tego względu zarzut niezachowania w ww. postępowaniu zasad bezstronności, podniesiony we wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie może być przedmiotem rozpatrzenia w niniejszym postępowaniu, może natomiast ewentualnie stanowić podstawę wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Następnie organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie decyzja ostateczna ustalająca warunki zabudowy została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności o art. 61 tej ustawy, zawierający przesłanki stanowiące materialną podstawę do wydania przedmiotowej decyzji. Zastosowanie tych przesłanek wymaga uprzedniego, prawidłowego ustalenia stanu faktycznego na określonych nieruchomościach wyznaczonych w granicach obszaru analizowanego, o którym mowa w § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Przepisy powołanego rozporządzenia wskazują szczegółowo, jakie elementy organ winien wziąć pod uwagę, dokonując analizy wyznaczonego obszaru. Kolegium podkreśliło, iż sporządzona w przedmiotowej sprawie analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zawiera wszystkie ww. wymagania. Wymieniona w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy "intensywność wykorzystania terenu" znajduje odzwierciedlenie w ustaleniu wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu objętego wnioskiem i - zdaniem organu - parametr ten został w sporządzonej analizie ustalony zgodnie z § 5 ww. rozporządzenia (jako średni wskaźnik tej wielkości w obszarze analizowanym). W tym kontekście, zdaniem Kolegium, nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa, gdyż nawet jeśli przyjąć, że wskazany przez Wnioskodawców (cyt.) "wskaźnik intensywności zabudowy" to coś innego niż określenie intensywności wykorzystania terenu, to żaden z przepisów ustawy ani rozporządzenia, nie nakłada na organ ustalający warunki zabudowy obowiązku określenia wspomnianego "wskaźnika intensywności zabudowy". Odnośnie zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Kolegium podtrzymało stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. wskazując, iż ww. przepis formułuje szereg warunków dopuszczających wydanie decyzji o warunkach zabudowy m.in., aby nowa zabudowa nawiązywała swoimi cechami przynajmniej do jednej nieruchomości 3 Sygn. akt IV SA/Wa 1039/09 sąsiedniej (znajdującej się w obszarze analizowanym), dostępnej z tej samej drogi publicznej. Taki warunek, zdaniem Kolegium, został w przedmiotowej sprawie bezsprzecznie spełniony, co potwierdza sporządzona w sprawie analiza, z której wynika, iż zabudowa wielorodzinna znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa w odnośnym zakresie. Ustosunkowując się do zarzutu braku zabezpieczenia przysługujących Wnioskodawcom w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy praw wynikających z przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.), organ podzielił stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił, iż biorąc pod uwagę treść art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 6 ust. 2 pkt 1 oraz art. 54 pkt 2d w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Prezydent Miasta S. wskazał w pkt 2 lit. d decyzji ustalającej warunki zabudowy z dnia [...] lutego 2005 r., wymagania dotyczące interesów osób trzecich tylko w takim zakresie, w jakim pozwalają mu na to przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz inne ustawy szczególne. Powyższe nie daje podstaw do uznania, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skargi o tożsamej treści na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: B. G., T. G., T. K., Z. K., E. D., C. D., J. O., W. O., A. O., M. K., M. K. oraz S. K. wnosząc o jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności. Skarżący zarzucili, iż zaskarżona decyzja zawiera wadę prawną wynikającą z nierzetelnego prowadzenia postępowania administracyjnego oraz, że została wydana z naruszeniem art. 5 i art. 144 ustawy- Kodeks cywilny. W motywach skarg podniesiono, iż w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji Skarżący wielokrotnie zwracali się do właściwych organów o dokładne przeanalizowanie sprawy pod kątem wypracowania modelu ochrony i kształtowania ładu przestrzennego na bardziej przyjazny ich środowisku z uwagi na projektowane sąsiedztwo ogromnego bloku na terenie zabudowy domów jednorodzinnych. Zdaniem Skarżących decyzja o 4 Sygn. akt IV SA/Wa 1039/09 warunkach zabudowy z dnia [...] lutego 2005 r. została sporządzona nierzetelnie i w sposób naruszający przysługujące im prawa. Skarżący zaznaczyli, że w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż kwestie usytuowania budynku i jego warunków technicznych będą analizowane w trakcie postępowania i wydania pozwolenia na budowę. W twierdzeniu tym Skarżący dostrzegli pewne zrozumienie dla podnoszonych problemów licząc na pozytywne ustosunkowanie się inwestora do wniosków Skarżących dotyczących zaprojektowania budynku bardziej przyjaznego środowisku. Jednak prośby Skarżących nie zostały w żaden sposób uwzględnione. Nadto wskazano, że w toku postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy nie zachowano zasad bezstronności i jednolitego traktowania wszystkich stron postępowania. Potwierdza to - zdaniem Skarżących - treść wymienionych w skardze pism (wniosków, zażaleń i skarg) składanych do Prezydenta i Urzędu Miasta S., Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. oraz do Wojewody [...]. Końcowo Skarżący podnieśli, iż decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] Wojewoda [...] uchylił decyzję nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z powodu nieprawidłowości wymienionych w jej uzasadnieniu. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o ich oddalenie jako bezzasadnych podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo organ wskazał, iż decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę wydawana jest w następstwie wydania decyzji o warunkach zabudowy i wiąże ona organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę (art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Nie musi to oznaczać, że uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę wpływa na postanowienia decyzji pierwotnej (ustalającej warunki zabudowy). Postanowieniami z dnia [...] września 2009 r. oraz z dnia [...] września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. K. i M. K. oraz skargę S. K. z przyczyn określonych w art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). 5 Sygn. akt IV SA/Wa 1039/09 W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2010 r., złożonym jako załącznik do protokołu rozprawy przed WSA z dnia [...] lutego 2009 r., Skarżący – B. G. i T. G. podtrzymali zarzuty podniesione w skardze składając załączniki wymienione w treści ww. pisma na poparcie swego stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie jej z obrotu prawnego (ewentualnie - stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa - v. art. 145 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 134 p.p.s.a., Sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się ww. przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, Sąd uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. orzekając na skutek wniosku Skarżących o ponowne rozpatrzenie sprawy dopuściło się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Sąd zważył, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania, wyrażoną w art. 15 k.p.a., sprawa administracyjna jest dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, po raz pierwszy w pierwszej, a następnie w drugiej instancji. Dwukrotne rozpoznanie sprawy oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego - konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej. Obowiązkiem organu odwoławczego (w tym organu rozpatrującego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie art. 127 § 3 6 Sygn. akt IV SA/Wa 1039/09 k.p.a.) nie jest zatem kontrola decyzji wydanej w pierwszej instancji, ale ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie a nadto rozpatrzenie wszystkich żądań i zarzutów strony - w szczególności podniesionych w odwołaniu (we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) i ustosunkowanie się do nich w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (v. wyrok NSA z dnia 14 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1313/98 - LEX nr 48725, wyrok NSA z dnia 20 maja 1998 r., sygn. akt IV SA 2058/97 - LEX nr 43276). Decyzja drugoinstancyjna musi zatem być wydana w następstwie przeprowadzenia postępowania zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., a nadto winna spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. Kontrolowana w sprawie decyzja została wydana w ramach postępowania nieważnościowego - jednego z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego. Oznacza to, że przedmiotem postępowania nadzwyczajnego było przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji wydanych w postępowaniu zwykłym. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją szczególną, która stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 k.p.a. Procedura stwierdzenia nieważności jest odrębnym i samodzielnym postępowaniem, a zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została z naruszeniem przepisów określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Zatem postępowanie takie ma odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego (v. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1996 r., sygn. akt III ARN 70/95, publ. OSNP 1996/18/258). Przesłanką stwierdzenia nieważności szczególnie rozważaną na gruncie przedmiotowej sprawy było wydanie aktu z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2001 r., sygn. akt II SA 1726/00, publ. LEX 51233). 7 Sygn. akt IV SA/Wa 1039/09 Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd w składzie orzekającym doszedł do przekonania, iż ocenę zaskarżonej decyzji w aspekcie prawidłowości uznania przez organ, że kontrolowane w postępowaniu nieważnościowym decyzje nie zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, uznać należy za przedwczesną. W sprawie zakończonej decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2005 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2005 r. ustalającą warunki zabudowy na rzecz "B." S.A. z siedzibą w S. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działkach o nr geod.: [...], [...], [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w S., zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 tej ustawy, w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz walory architektoniczne i krajobrazowe. Ład przestrzenny rozumiany jest przy tym przez ustawodawcę jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość z otoczeniem oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 ustawy). Wskazać należy, że pojęcie ładu przestrzennego (jakkolwiek niedookreślone, nieostre), stanowi samoistną podstawę do rekonstrukcji norm prawnych i ma charakter bezpośrednio obowiązujący organy w procesie kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej. Przy wydawaniu decyzji administracyjnej o warunkach zabudowy - jak w sprawie kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym - organ orzekający zobowiązany jest dochować warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako służących m.in. utrzymaniu postulowanego w art. 1 ust. 2 pkt 1 ładu przestrzennego. Warunki wymienione w art. 61 ust. 1 pkt 1 (zwane "dobrym sąsiedztwem") stanowią zasadnicze elementy ładu przestrzennego, konieczne do spełnienia przy ustalaniu warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej dla projektowanej inwestycji. Mając na względzie powyższe Sąd zauważa, iż poza rozważaniami organu orzekającego w kontrolowanej sprawie pozostała kwestia relacji wydanej w trybie 8 Sygn. akt IV SA/Wa 1039/09 zwykłym decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2005 r., utrzymanej następnie w mocy decyzją Kolegium z dnia [...] kwietnia 2005 r. - do instytucji ładu przestrzennego postulowanego w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak wskazano powyżej, art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy służy realizacji zasady ochrony ładu przestrzennego zdefiniowanego w art. 2 pkt 1 ww. ustawy. W związku z powyższym, rolą organu kontrolującego ww. decyzje w trybie nieważnościowym, jest dokonanie oceny - w kontekście art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - czy cel wskazany w powołanym przepisie (ochrona ładu przestrzennego) został osiągnięty w przedmiotowym stanie faktycznym sprawy w kontekście ustalonych dla projektowanej inwestycji warunków zabudowy, określonych na podstawie art. 61 ust. 1 pkt. 1 ww. ustawy. Do powyższego zagadnienia organ orzekający nie ustosunkował się w żaden sposób pomimo zarzutu formułowanego przez Skarżących w toku postępowania nieważnościowego, w szczególności we wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy i w skargach do Sądu, a sprowadzającego się w istocie do kwestionowania zgodności z prawem decyzji wydanych w trybie zwykłym z racji na niezachowanie ustawowego celu planowania przestrzennego, wynikającego z art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tj. ochrony ładu przestrzennego. W tym właśnie kontekście Skarżący podnosili zarzuty dotyczące ustalenia dla planowanej inwestycji warunków zabudowy w sposób nieodpowiadający - w ich ocenie - charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy) oraz architektonicznej (gabarytów) zabudowy już istniejącej. Zwracali w tym zakresie uwagę na dominującą w obszarze analizowanym zabudowę domów jednorodzinnych i - kontrastującą z tą zabudową - projektowaną inwestycją polegającą na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego o czterech kondygnacjach nadziemnych i długości 150 m, dla której nie ustalono wskaźnika intensywności zabudowy. Biorąc powyższe pod uwagę, w następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrzy ponownie wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem uwag zawartych powyżej, a swe stanowisko odnośnie podniesionych zarzutów należycie uzasadni czyniąc zadość zasadzie przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a. Stwierdzone przez Sąd uchybienia natury procesowej skutkujące uwzględnieniem skargi powodują, iż przedwczesnym na obecnym etapie sprawy jest odnoszenie się do pozostałych 9 Sygn. akt IV SA/Wa 1039/09 kwestii zarzucanych w skargach, a dotyczących prawnej poprawności decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności. Niezależnie od powyższego Sąd stwierdza, iż przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie była ocena w trybie nieważnościowym decyzji wydanych w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Jak już wskazano powyżej, zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy co oznacza, że rozstrzygnięcie Sądu powinno mieścić się w zakresie sprawy, w której wydany został zaskarżony akt. Z tego względu wszelka argumentacja Skarżących dotycząca postępowania administracyjnego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku pozostaje poza kontrolą Sądu w niniejszym postępowaniu. Odnośnie zarzutu naruszenia zasady bezstronności i jednolitego traktowania wszystkich stron postępowania Sąd zauważa, iż kwestie te - jak zasadnie wskazał organ orzekający - mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana przez pracownika lub organ administracji państwowej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 k.p.a. 10 Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.