IV SA/Wa 1040/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji w sprawie ze skargi T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. W skardze z dnia 23 kwietnia 2013 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy T. M. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...]. Skarżący stwierdził, że wstrzymanie wykonania obu wskazanych decyzji jest uzasadnione, bowiem pozostawienie w obiegu prawnym treści decyzji, które nie powinny się w niej znaleźć, stanowi rażące naruszenie prawa. Niewstrzymanie wykonania decyzji spowoduje, że inwestor będzie powoływał się na wadliwe rozstrzygnięcie, występując o pozwolenie na budowę, a właściwe organy administracji, będą związane "wadliwymi" - ale funkcjonującymi w obrocie prawnym - decyzjami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył sądowi orzekającemu w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki orzeczenia zgodnego z roszczeniem wnioskującego, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jest bowiem stanem niepożądanym niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych, a prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to, że o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd administracyjny może orzec tylko, gdy stwierdzi, że wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Należy podkreślić, iż obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji leży po stronie skarżącego. Przystępując do oceny zasadności przedmiotowego wniosku, w pierwszej kolejności należy wskazać, że utrzymaną w mocy przez zaskarżoną decyzję decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Zarząd Dzielnicy [...] W. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolno stojącego, dwu-lokalowego (zlokalizowanego w ostrej północnej granicy nieruchomości) wraz z zagospodarowaniem terenu oraz infrastrukturą towarzyszącą. Decyzja ustalająca warunki zabudowy ma charakter aktu stwierdzającego, że zamierzona inwestycja jest zgodna z ładem przestrzennym, obowiązującym dla miejsca jej realizacji. Nie wywołuje ona żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Jak sam skarżący zauważa, decyzja ta - jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego - daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu administracji architektoniczno-budowlanej o pozwolenie na budowę. Nie stanowi jednak ona aktu, który dawałby podstawę inwestorowi do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji. Tym samym nie może ona naruszać na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw wnioskującego, w konsekwencji nie może wyrządzić mu znacznej szkody lub wywołać nieodwracalnych skutków. Ewentualnemu wstrzymaniu wykonania będzie mogła podlegać decyzja o pozwoleniu na budowę i w tym postępowaniu zabezpieczone będą mogły być interesy skarżącego. Podnoszone przez T. M. okoliczności dotyczące rażącej wadliwości zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji, nie mogą być natomiast przedmiotem oceny Sądu podczas orzekania w przedmiocie zastosowania ochrony tymczasowej. Ocena legalności zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji znajdzie swój wyraz w orzeczeniu kończącym postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. Wobec powyższego, mając na uwadze rygorystyczne kryteria, jakie ustawodawca wyznaczył sądowi orzekającemu w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu należy uznać, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zastosowania ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, przewidzianej w art. 61 § 3 powoływanej ustawy. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.