IV SA/Wa 1040/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Monika Stępkowska-Bigiej po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku V. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi V. S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: 1) zwolnić V. S. od kosztów sądowych, 2) ustanowić dla V. S. adwokata. V. S. (dalej "skarżący") w skardze na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2015 r. zawarł również wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Z wniosku sporządzonego na urzędowym formularzu PPF oraz z danych znajdujących się w aktach sprawy wynika, że skarżący, stara się w Polsce o nadanie statusu uchodźcy. Oświadczył, że jego jedynym źródłem utrzymania jest pomoc otrzymywana z Urzędu do Spraw Uchodźców w kwocie 25 zł dziennie (ok. 750 zł miesięcznie). Skarżący nie pracuje, nie posiada majątku. Rozpoznając wniosek należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oceniając sytuację materialną skarżącego wzięto pod uwagę, że skarżący nie posiada żadnego majątku, oszczędności, nie pracuje. Z oświadczenia zawartego na urzędowym formularzu PPF z dnia 23 lutego 2015 r. wynikało, że jedynym źródłem jego utrzymania jest świadczenie udzielane cudzoziemcom w procedurze uchodźczej. Opisana sytuacja uzasadnia przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym, gdyż wykazał on, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. W tym stanie rzeczy nieudzielanie skarżącemu prawa pomocy mogłoby wiązać się z pozbawieniem go prawa do Sądu. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.