IV SA/Wa 1044/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant sekr. sąd. Robert Dudek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2017 r. sprawy ze skargi K. J. na czynność Starosty [...] w przedmiocie zatwierdzenia uproszczonego planu urządzenia lasów oddala skargę Przedmiotem skargi jest akt Starosty [...] (dalej: Starosta) w postaci zatwierdzenia w dniu [...] stycznia 2017 r. uproszczonego planu urządzenia lasu dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa należących do osób fizycznych i wspólnot gruntowych na okres od [...] stycznia 2017 r. do [...] grudnia 2016r., według stanu na dzień [...] sierpnia 2016 r., obręb ewidencyjny [...], powierzchnia [...] ha. Stan sprawy przestawiał się następująco: K. J. (dalej: skarżący) w piśmie z [...] stycznia 2017 r. wezwał Starostę do usunięcia naruszenia prawa wskazując jako podstawę art. 52 § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej; p.p.s.a.). W wezwaniu skarżący wzywa Starostę do zaprzestania naruszania prawa polegającego na: - zatwierdzeniu uproszczonego planu urządzenia lasów - niestanowiących własności Skarbu Państwa - z obrębów ewidencyjnych gminy [...], którego projekt był przedmiotem publicznego wyłożenia w okresie od [...] października 2016r. do [...] grudnia 2016r., który stał się w ten sposób dokumentem urzędowym zawierającym informacje nieprawdziwe, z których miałoby wynikać, że działki gruntu nr ewid. [...] są działkami leśnymi, w sytuacji gdy w rzeczywistości - o czym Staroście wiadomo z pozostających w jego dyspozycji dokumentów - przedmiotowe działki w całości lub częściowo zostały trwale wyłączone z produkcji leśnej, przez, co w całości lub częściowo przestały być działkami leśnymi (lasem), w związku z czym nie powinny być objęte uproszczonym planem urządzenia lasu; - tolerowaniu tego stanu rzeczy, który ma znamiona poświadczenia nieprawdy w dokumencie urzędowym co do okoliczności mających znaczenie prawne. W uzasadnieniu wezwania skarżący wskazał, że dwukrotnie informował Starostę o tym, że działka ewidencyjna nr [...] z obrębu ewidencyjnego [...] w gminie [...] w całości, a działka ewidencyjna nr [...] z obrębu ewidencyjnego [...] w gminie [...] w części dotyczącej [...] m² gruntu, zostały trwale wyłączone z produkcji leśnej w procedurze przewidzianej w przepisach prawa, w związku z czym nie są one w całości lub odpowiednio w części lasem w rozumieniu przepisów art. 3 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 2100 ze zm., dalej: u.l.) w związku z czym nie powinny być objęte uproszczonym planem urządzenia lasu, co jednoznacznie wynika z treści art. 18 i n. u.l. Skarżący wyjaśnił jednocześnie, że po raz trzeci poinformował Starostę o zaistniałej sytuacji w zastrzeżeniach i wnioskach do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu, które zgłosił w terminie i trybie przewidzianym w ul.[...] Starosta udzielił odpowiedzi na to wezwanie w piśmie z [...] marca 2017 r., wyjaśniając, że na podstawie § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z 12 listopada 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu sporządzania planu urządzenia lasu, uproszczonego planu urządzenia lasu oraz inwentaryzacji stanu lasu (Dz. U. 2012 poz. 1302), rejestr w uproszczonym planie urządzenia lasu sporządza się według danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, osobno dla każdej działki ewidencyjnej. Starosta stwierdził, że wykonawca planu bazował na danych ewidencyjnych pozyskanych z zasobów Starostwa [...], aktualnych na dzień [...] kwietnia 2016 r., według których na działce [...] obręb [...] znajduje się [...] ha użytku Ls, na działce nr [...] znajduje się [...] ha użytku Ls, na działce nr [...] ha użytku Ls, które muszą zostać w całości ujęte w planie. Ponadto Starosta wyjaśnił, że zgodnie umową nr [...] zawartą w dniu [...] kwietnia 2016 r. między wykonawcą uproszczonych planów urządzenia lasu, a Powiatem [...] Starostwem [...] w L., wykonawca jest zobowiązany umieścić w dokumentacji urządzeniowej działki posiadające ewidencyjnie użytek gruntowy Ls. W dniu [...] marca 2017 r. wpłynęła do Starostwa [...] w L. skarga złożona przez K. J. na czynność Starosty w postaci zatwierdzenia w dniu [...] stycznia 2017 r. uproszczonego planu urządzenia lasów - niestanowiących własności Skarbu Państwa - z obrębów ewidencyjnych gminy [...] w części dotyczącej działek ewidencyjnych [...], wszystkie z obrębu ewidencyjnego [...]. Skarżący jako podstawę skargi wskazał art. 52 § 3 w związku z art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a. i wniósł o: 1. stwierdzenie nieważności - w części dotyczącej działek ewidencyjnych nr [...] położonych w C. w gminie [...] - przedmiotowej czynności Starosty z zakresu administracji publicznej, z powodu naruszenia przepisów prawa materialnego, to znaczy naruszenia art. 19 ust. 2 oraz art. 21 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 3 pkt. 1 lit. a, ul.[...]; 2. zasądzenie od Starosty na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że na podstawie ostatecznej decyzji nr [...] Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z [...] kwietnia 2014 r., działając w uzgodnieniu i pod nadzorem Starosty, trwale wyłączył (wraz z pozostałymi współwłaścicielami nieruchomości) z produkcji leśnej w całości leśną część działki ewidencyjnej nr [...] (po zmianach granic jest to działka ewidencyjna nr [...]) położoną w C. Obecnie - zgodnie z przeznaczeniem wskazanym w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego - ale też faktycznie jest to nieruchomość zagospodarowana i wykorzystywana jako prywatna droga dojazdowa. Na podstawie ostatecznej decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] nr [...] z [...] października 2015r., działając w uzgodnieniu i pod nadzorem Starosty, trwale wyłączył (wraz ze swoją żoną - współwłaścicielką nieruchomości) z produkcji leśnej, w części dotyczącej powierzchni [...] m² gruntu, część działki ewidencyjnej nr [...] położoną w C. Obecnie - zgodnie z przeznaczeniem wskazanym w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego - ale też faktycznie jest to nieruchomość zagospodarowana i wykorzystywana jako działka budowlana w rozumieniu przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na podstawie ostatecznej decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] nr [...] z [...] czerwca 2016r., działając w uzgodnieniu i pod nadzorem Starosty, skarżący trwale wyłączył z produkcji leśnej całą działkę ewidencyjną nr [...] położoną w C. Obecnie - zgodnie z przeznaczeniem wskazanym w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego - ale też faktycznie jest to nieruchomość zagospodarowana i wykorzystywana jako prywatna droga dojazdowa. Skarżący wskazał, że w dniu [...] stycznia 2017r., wezwał Starostę do usunięcia naruszenia prawa polegającego na: 1. zatwierdzeniu uproszczonego planu urządzenia lasów - niestanowiących własności Skarbu Państwa - z obrębów ewidencyjnych gminy [...], którego projekt był przedmiotem publicznego wyłożenia w okresie od [...] października 2016 r. do [...] grudnia 2016 r., który stał się w ten sposób dokumentem urzędowym zawierającym informacje nieprawdziwe, z których miałoby wynikać, że działki gruntu nr ewidencyjny [...] są działkami leśnymi, w sytuacji gdy w rzeczywistości - o czym Staroście wiadomo z pozostających w jego dyspozycji dokumentów - przedmiotowe działki w całości lub częściowo zostały trwale wyłączone z produkcji leśnej, przez co w całości lub częściowo przestały być działkami leśnymi (lasem), w związku z czym nie powinny być objęte uproszczonym planem urządzenia lasu; 2. tolerowaniu tego stanu rzeczy, który ma znamiona poświadczenia nieprawdy w dokumencie urzędowym co do okoliczności mających znaczenie prawne. W ocenie skarżącego, podane w skardze dowody świadczą o tym, że jeszcze przed sporządzeniem przez Starostę projektu uproszczonego planu urządzenia lasów - niestanowiących własności Skarbu Państwa - z obrębów ewidencyjnych gminy [...], informował Starostę o tym, że działka ewidencyjna nr [...] (odpowiadająca dawnej działce [...]) w całości, działka ewidencyjna nr [...] w części dotyczącej powierzchni [...] m2 gruntu, a także działka ewidencyjna nr [...] w całości, zostały trwale wyłączone z produkcji leśnej w procedurze przewidzianej w przepisach prawa, w związku z czym nie są one lasem w rozumieniu przepisów art. 3 u.l. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o: 1) o odrzucenie skargi, zaś w razie nie uwzględnienia powyższego wniosku 2) o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpatrywania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem skargi w tej sprawie strona skarżąca uczyniła akt Starosty [...] z [...] stycznia 2017 r. w postaci zatwierdzenia uproszczonego planu urządzenia lasów nie będących własnością Skarbu Państwa z obrębów ewidencyjnych gminy [...] w części dotyczącej działek ewidencyjnych [...], wszystkie z obrębu ewidencyjnego [...]. W związku z tym Sąd zobowiązany był w pierwszej kolejności ocenić, czy skarga na ten akt jest w ogóle dopuszczalna. Strona przeciwna do strony skarżącej wniosła bowiem o odrzucenie skargi. Podstawowy problem w niniejszej sprawie sprowadzał się do wykładni i zastosowania przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W treści art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. mowa jest o aktach lub czynnościach z zakresu administracji publicznej, innych niż decyzje i postanowienia wydawane w administracyjnych postępowaniach jurysdykcyjnych, co wyraźnie wskazuje, że chodzi o sprawy indywidualne, podobnie jak w przypadku spraw załatwianych w drodze decyzji administracyjnej, tyle tylko, że w sprawach tych nie orzeka się w drodze decyzji administracyjnej, lecz mogą być podejmowane akty lub czynności dotyczące określonych adresatów. Tak jak decyzja czy postanowienie administracyjne są kierowane do określonych podmiotów, tak akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., są kierowane przez organ administracji publicznej również do określonych podmiotów. Z treści omawianej regulacji można wywodzić, że wolą ustawodawcy było objęcie kontrolą sądu administracyjnego tych prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych, w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia administracyjnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 września 2004 r., sygn. OSK 250/04; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Akt lub czynność, o których mowa we wskazanym powyżej przepisie, podejmowane są w sprawie indywidualnej w tym znaczeniu, że jej przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny (uprawnienie lub obowiązek), którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. Są to zatem akty lub czynności, w których występuje podwójna konkretność (podmiotowa i przedmiotowa) przez wskazanie indywidualnego uprawnienia lub obowiązku oznaczonego podmiotu administrowanego. Po drugie, z przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wynika, że akt lub czynność musi dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że konieczne jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek określonego adresata. Inaczej mówiąc, musi istnieć związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek a aktem lub czynnością, które dotyczą tak określonego uprawnienia lub obowiązku oznaczonego podmiotu. Uprawnienie lub obowiązek wynika z przepisu prawa, jeżeli ich powstanie nie wymaga konkretyzacji w drodze decyzji administracyjnej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z 5 lutego 2008 r. (sygn. I OPS 3/07, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl) już w uzasadnieniu uchwały składu pięciu sędziów NSA z 23 czerwca 1997 r. (sygn. OPK 1/97; publ. ONSA z 1997 r., z. 4, poz. 149) trafnie zwrócono uwagę, że ustawodawca coraz częściej odchodzi od ukształtowania stosunków administracyjnoprawnych, zachodzących między państwem (jego organami), a obywatelami i innymi podmiotami administrowanymi, w drodze decyzji administracyjnej, na rzecz uprawnień i obowiązków wynikających bezpośrednio z przepisów prawa. W takich przypadkach do konkretyzacji prawnego stosunku administracyjnego nie jest wymagane rozstrzygnięcie w formie decyzji administracyjnej, natomiast mogą pojawić się akty lub czynności podejmowane przez organy administracji publicznej, których przedmiotem jest przyznanie (odmowa przyznania), stwierdzenie (odmowa stwierdzenia) albo uznanie (odmowa uznania) określonego uprawnienia lub obowiązku wynikających z mocy powszechnie obowiązującego przepisu prawa. Podmiot, którego uprawnienia lub obowiązku dotyczy akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. ma zapewnioną ochronę na drodze sądowej, ponieważ może zaskarżyć takie akty i czynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego, a także bezczynność organu w tych sprawach, jak również żądać, aby sąd administracyjny orzekł o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 146 § 2 p.p.s.a.). Właśnie to, że istnienie lub nieistnienie uprawnienia lub obowiązku wynika z przepisów prawa, wyraźnie wskazuje, że chodzi tu o uprawnienie lub obowiązek określonej osoby (podmiotu administrowanego), których źródłem jest obowiązujący powszechnie przepis prawny. Prowadzi to do wniosku, że o akcie lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na który może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, można mówić wówczas, gdy akt (czynność) ma charakter publicznoprawny, podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, zaś samo uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, są określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego (zob. J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz, Inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Warszawa 2017, s. 66 - 68). Zaskarżony akt Starosty [...] z [...] stycznia 2017 r. odnoszący się do zatwierdzenia uproszczonego planu urządzenia lasów nie będących własnością Skarbu Państwa z obrębów ewidencyjnych gminy [...] w części dotyczącej działek ewidencyjnych [...], wszystkie z obrębu ewidencyjnego [...], należy zaliczyć w ocenie Sądu do kategorii aktów opisanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Potwierdza to także stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z 2 lutego 2007 r., sygn. II OSK 1883/06, w którym stwierdzono, że "zatwierdzenie uproszczonego planu urządzenia lasu, o jakim mowa w art. 22 ust. 2 ustawy jest aktem z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i w powołaniu na ten przepis, po wyczerpaniu tryby przewidzianego w art. 52 § 3 p.p.s.a. może być zaskarżone do sądu administracyjnego" (http://orzeczenia.nsa.gov.pl, orzeczenie niedostępne w Internecie. Uwzględniając z kolei okoliczności faktyczne poprzedzające wniesienie skargi, w tym uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa uznać należy, że skarżący wniósł skargę z zachowaniem wymogów określonych w art. 52 § 1 i § 3 oraz w terminie wynikającym z art. 53 § 2 p.p.s.a. Przechodząc do zagadnień o charakterze merytorycznym należy wskazać, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy w uproszczonym planie urządzenia lasu Starosta miał prawny obowiązek uwzględnić zmiany wynikające z wydania ostatecznych decyzji dotyczących trwałego wyłączenia z produkcji leśnej działek należących do skarżącego, czy też w uproszczonym planie urządzenia lasu należało uwzględnić dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, osobno dla każdej działki ewidencyjnej. W piśmiennictwie przyjmuje się, że norma ustanawia dla danego podmiotu obowiązek zwłaszcza wtedy, kiedy przewiduje dla niego jeden tylko sposób zachowania w danych okolicznościach (A. Łopatka, Wstęp do prawoznawstwa, Warszawa 1975, s. 297). Obowiązek prawny sprowadza się więc najczęściej do tego, że przepis prawa ustanawia dla wskazanego w normie prawnej adresata nakaz lub zakaz określonego zachowania się (działania lub zaniechania). Niezastosowanie się do nakazu lub zakazu wytwarza stan niewypełnienia obowiązku uregulowanego przez prawo. Zachowanie będące przedmiotem obowiązku wynikające z określonej normy prawnej może być nakazane lub zakazane. Według Z. Ziembińskiego, możemy spotkać się z sytuacją, w której "czyn może polegać na jakimś działaniu lub zaniechaniu, a w przypadku, gdy norma nie określa czynu formalnie, lecz wskazuje, jaki stan rzeczy ma być przez adresata normy zrealizowany, czyn może składać się ze złożonego zespołu działań i zaniechań".(Z. Ziembiński, Logiczne podstawy prawoznawstwa, Warszawa 1966, s. 99). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że z treści § 7 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 rozporządzenia wynika, że w uproszczonym planie urządzenia lasu uwzględnia się dane zawartych w ewidencji gruntów i budynków, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, osobno dla każdej działki ewidencyjnej. Z przepisów u.l. oraz rozporządzenia nie wynika, że dane te mogą być zastąpione danymi wynikającymi np. z decyzji administracyjnej, zawierającej aktualne informacje dotyczące nieruchomości objętych uproszczonym planem urządzenia lasu. Aktualizacji danych w ewidencji gruntów i budynków dokonuje się na podstawie przedłożonych dokumentów: prawomocnych orzeczeń, decyzji, aktów notarialnych, aktów normatywnych ilustrujących stan odmienny od uwidocznionego w operacie ewidencji gruntów. W praktyce oznacza to, że w toku sporządzania uproszczonego planu urządzenia podmiot opracowujący ten plan nie może we własnym zakresie dokonywać ustaleń dotyczących danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Skarżący kwestionując prawidłowość danych zawartych w uproszczonym planie urządzenia lasu powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję gruntów i budynków. Odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy np. informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów. Klasyfikacja gruntów w ewidencji gruntów i budynków określająca rodzaj użytku gruntowego przesądza o oznaczeniu gruntu w uproszczonym planie urządzenia lasu. Nie można aprobować tezy, że dane z ewidencji gruntów i budynków mogą być dla potrzeb sporządzania i zatwierdzania uproszczonego planu urządzenia korygowane podczas sporządzania lub zatwierdzenia przez starostę uproszczonego planu urządzenia lasu, za pomocą dowodu w postaci ostatecznej decyzji dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych o wyłączeniu z produkcji leśnej nieruchomości. Starosta zatwierdzając uproszony plan urządzenia lasu, podejmuje bowiem, w stosunku do osób trzecich (osób fizycznych i prawnych) będących właścicielami lasu, działania skierowane na zewnątrz. Zatwierdzenie przez starostę uproszczonego planu urządzenia lasu, rodzi dla właściciela lasu określone prawa i obowiązki w zakresie prowadzonej przez niego gospodarki leśnej. W piśmiennictwie wskazuje się, że plan urządzenia lasu jest dokumentem, który reguluje w terenowej jednostce administracyjno-leśnej sprawy produkcji leśnej i użytkowanie zasobów leśnych w określonym czasie. Jednostką taką może być: nadleśnictwo i każdy z tworzących je obręb leśnych, park narodowy, rezerwat przyrody, lasy wsi lub gminy bądź lasy zaliczane do innych kategorii własności. (zob. R. Jaszczak, K. Magnuski, Urządzanie lasu, Poznań 2010, s. 264). Uproszczony plan urządzenia lasu jest jednym z instrumentów prawnych gospodarki leśnej. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z 28 września 1991 r. (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 2100 ze zm., dalej: u.l.), gospodarką leśną jest działalność leśna w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizację pozaprodukcyjnych funkcji lasu. Zasadniczą zatem funkcją uproszczonego planu urządzenia lasu jest realizacja celów gospodarki leśnej. Podstawę prawną sporządzania uproszczonego planu urządzenia lasu stanowią przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z 12 listopada 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu sporządzania planu urządzenia lasu, uproszczonego planu urządzenia lasu oraz inwentaryzacji stanu lasu (Dz. U. z 2012 r. poz. 1302, dalej: rozporządzenie) wydane na podstawie art. 25 pkt 1 u.l. W § 7 ww. rozporządzenia uregulowano tryb sporządzania uproszczonego planu. Składa się z szeregu czynności wymienionych przykładowo w § 7. Uproszczony plan urządzenia lasu zawiera w szczególności rejestr obejmujący: a) zestawienie powierzchni lasów według gatunków głównych oraz ich wieku, b) zadania w zakresie gospodarki leśnej, c) wykaz rozbieżności między danymi ewidencyjnymi odnoszącymi się do gruntów objętych sporządzanym uproszczonym planem urządzenia lasu a stanem faktycznym tych gruntów (§ 7 ust. pkt 4 rozporządzenia). Zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia, rejestr, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, sporządza się według danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, osobno dla każdej działki ewidencyjnej. Jak wynika z akt sprawy wykonawca uproszczonego planu urządzenia lasu dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa należących do osób fizycznych i wspólnot gruntowych na okres do [...] stycznia 2017 r. do [...] grudnia 2026 r., według stanu na dzień [...] sierpnia 2016 r., obręb ewidencyjny [...] oparł treść planu na danych ewidencyjnych uzyskanych z zasobów Starostwa [...], aktualnych na dzień [...] kwietnia 2016 r., według których na działce [...] obręb [...] znajduje się [...] ha użytku Ls, na działce nr [...] znajduje się [...] ha użytku Ls, na działce nr [...] ha użytku Ls, które muszą zostać w całości ujęte w planie. Zgodzić należy się stanowiskiem Starosty, według którego fakt wyłączenia z produkcji leśnej gruntów leśnych przez Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...], nie warunkuje automatycznie wyłączenia tych gruntów z opracowywania uproszczonych planów urządzenia lasu. Jednocześnie brak naniesienia zamian w ewidencji gruntów, gdzie nadal widnieje użytek gruntowy Ls, jest podstawą do zaklasyfikowania tego gruntu do przedmiotowej dokumentacji. Z akt sprawy wynika ponadto, że w uwagach opisujących stan faktyczny i prawny działek skarżącego uwzględnionych w uproszczonym planie urządzenia lasu umieszczono w opisie działki dz. ewid.: [...] na str. 28 uproszczonego planu urządzenia lasu następującą informację: "działka budowlana; grunty wyłączone z produkcji leśnej Decyzja". Działki należące do skarżącego w uproszczonym planie urządzenia lasu w rejestrze działek leśnych i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz ich właścicieli w tabeli o nazwie "Aktualizacja opisu i uwagi" na str. 150 -151 są opisane jako: działki budowlane; grunty wyłączone z produkcji leśnej Decyzja Dyrektora RDLP [...]. Na str. 167 uproszczonego planu urządzenia lasu w odniesieniu do działki skarżącego umieszczono następującą informację "droga; grunty wyłączone z produkcji leśnej Decyzja Dyrektora RDLP [...]". Działki skarżącego zostały również umieszczone w uproszczonym planie urządzenia lasu na str. 192-193 w szczegółowym wykazie rozbieżności między ewidencją, a stanem na gruncie. W części tabeli w rubryce o nazwie "Na gruncie" znalazły się informacje": "INNE BUD" oraz "DROGI". W ocenie Sądu, powyższy sposób opisania nieruchomości skarżącego pozwala na zmianę użytków w rejestrze gruntów. Zgodnie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego podjętego w uchwale Nr [...] Rady Gminy [...] z [...] grudnia 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], południowo wschodniej części wsi C. w zakresie części I, działki o nr ew. [...] przeznaczone są pod tereny dróg wewnętrznych, natomiast działka [...] pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na działkach leśnych. Z uwagi na to, że zarzuty podniesione w skardze okazały się niezasadne Sąd oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.