IV SA/Wa 1045/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. O. i I. O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. O. i I. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: odmówić przyznania pomocy. Wnioskami z dnia 29 maja 2012 r. złożonymi na urzędowych formularzach PPF skarżący K. O. i I. O. wystąpili o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Z oświadczeń o stanie rodzinnym, majątkowym i uzyskiwanych dochodach zawartych we wnioskach wynika, że wnioskodawcy prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Źródłem utrzymania skarżących są dochody z emerytur o łącznej wysokości 4.143,00 zł brutto miesięcznie. Skarżący są właścicielami domu o pow. 92 m2 oraz nieruchomości gruntowej o pow. 600 m2. Z oświadczenia o stanie majątkowym wynika ponadto, iż wnioskodawcy posiadają oszczędności zgromadzone na dwóch lokatach bankowych w łącznej wysokości 15.000 zł. Uzasadniając przedmiotowy wniosek skarżący wskazali, iż są osobami w podeszłym wieku, cierpią na liczne schorzenia i podlegają stałej opiece lekarskiej, ponadto ponoszą wydatki na ogrzewanie domu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270; zwanej dalej jako p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny(art. 246 § 1 pkt. 1 i 2 p.p.s.a). Instytucja przyznania prawa pomocy stanowi wyjątek od zasady zawartej w art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którą strony samodzielnie ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, dlatego prawo pomocy powinno być stosowane wyjątkowo wobec osób których sytuacja materialna i bytowa jest trudna. Zawarte w art. 246 § 1 p.p.s.a. sformułowanie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, że to na wnoszącym wniosek o przyznanie prawa pomocy spoczywa obowiązek udowodnienia, iż znajduje się on w tej szczególnej sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. W tej sprawie skarżący nie wykazali, że znajdują się w sytuacji materialnej, która kwalifikowałby ich do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Zasadnicze znaczenie ma fakt, że wnioskodawcy prowadzący wspólne gospodarstwo domowe mają stałe źródła dochodów w postaci emerytur w łącznej wysokości 4.143,00 brutto miesięcznie. Nie są zatem ludźmi ubogimi, pozbawionymi środków do życia, a do takich przypadków powinno sprowadzać się udzielenie prawa pomocy. Poza tym skarżący mają zaspokojone potrzeby mieszkaniowe i nie posiadają nikogo na utrzymaniu. Znaczenie ma również fakt posiadania przez skarżących oszczędności w wysokości 15.000 zł. Uwzględniając nawet stałe wydatki skarżących na leczenie i opiekę lekarską oraz koszty ogrzewania domu należy stwierdzić, że wysokość uzyskiwanych przez nich dochodów, a przede wszystkim kwota zgromadzonych oszczędności pozwala na przyjęcie, że dysponują oni wystarczającymi środkami na pokrycie pełnych kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Z tych względów na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.