IV SA/Wa 1045/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Rowiński Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Rząsa Sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 27 listopada 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. K. i J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2019r. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej organ) po rozpatrzeniu odwołania A. K. i J. P. (dalej skarżący) od decyzji Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...] września 2018 r., znak: [...] orzekającej, o "ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej "[...]" wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz wewnętrzną linią zasilającą, projektowanej na terenie części działki nr ewid. [...] w m. [...] gm. [...]- umorzyło postępowanie odwoławcze. Stan sprawy był następujący: Wójt Gminy [...], po rozpoznaniu wniosku [...] Sp. z o.o., decyzją nr [...] z dnia [...] września 2018 r., znak: [...] orzekł o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz wewnętrzną linią zasilającą, projektowanej na terenie części działki nr ewid. [...] w m. [...] gm. [...]. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli m.in. A.K. i J. P.. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2019r. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] umorzyło postępowanie odwoławcze. Uzasadniając swoje stanowisko, organ powołał art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Zdaniem organu, z treści powołanego przepisu wynika, że stronami postępowania lokalizacyjnego są z pewnością inwestor oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości objętych inwestycją. A.K. i J. P. nie są inwestorami czy też właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, ani też działek sąsiednich. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że stronami postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego mogą być również właściciele i użytkownicy wieczyści działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem zaplanowanej inwestycji, a o ich interesie prawnym przesądza zasięg oddziaływania danej inwestycji oraz stopień jej uciążliwości dla otoczenia. Badając powyższą kwestię organ wskazał, że inwestor planuje zawieszenie na projektowanej wieży stalowej anten sektorowych na wysokości 50 m n.p.t. Odległość miejsc dostępnych dla ludzi od środka elektrycznego anteny wzdłuż osi głównej promieniowania anteny wynosi: - dla anteny LOS 1 <20 m., L082< 20m., - dla anteny L083< 20 m., - dla anteny U091< 40 m., - dla anteny U092 < 40 m., - dla anteny U093 < 40 m. Działka skarżących położona jest w odległości 50-60 m. od planowanej inwestycji, a najbliższe zabudowania mieszkalne oddalone są na ok. 42 m w kierunku północno-wschodnim od projektowanej lokalizacji wieży stacji bazowej telefonii komórkowej. Budowla posiada wysokość maksymalną nie przekraczająca 9 m n.p.t. W strefie do 40 m wokół projektowanej inwestycji występują tereny rolne, działka z budynkiem gospodarczym oraz drogi wewnętrzne. Analiza zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego doprowadziła organ do wniosku, że działka skarżącej z wobec faktu położenia w odległości większej (min. 50 m.) niż obszar oddziaływania inwestycji (40m.) nie znajduje się w zasięgu oddziaływania projektowanego zamierzenia inwestycyjnego. W ocenie organu skarżący nie wykazali żeby przysługiwał im interes prawny w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji, ograniczając się do ogólnego stwierdzenia, że emitowane przez pole elektromagnetyczne wpłynie na pogorszenie warunków zdrowotnych w budynku. Konsekwencją niewykazania przez skarżących ich indywidualnego interesu prawnego opartego na konkretnej normie prawa materialnego, nie byli uprawnieni do skutecznego wniesienia odwołania od ww. decyzji Wójta Gminy [...]. Skoro odwołanie zostało wniesione przez podmiot, który nie posiada przymiotu strony w rozumieniu art. 28 Kpa, organ odwoławczy stwierdził, że zachodzi przesłanka bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego w rozumieniu art. 105 Kpa., co skutkowało koniecznością wydania przez organ decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kpa. Z powyższym stanowiskiem nie zgodzili się A.K. i J.P., wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2019r. umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...] września 2018 r., znak: [...] orzekającej, o "ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz wewnętrzną linią zasilającą, projektowanej na terenie części działki nr ewid. [...] w m. [...] gm. [...]. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucili naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 3 oraz art. 15 w zw. z art. 127 § 1 Kpa, w sposób, który miał istotny wpływ na wynik postępowania: - poprzez nieuwzględnienie prawidłowo złożonych środków zaskarżenia od decyzji organu pierwszej instancji, - poprzez brak pełnego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy, 2) art. 28 Kpa oraz art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - poprzez przyjęcie, iż obszar oddziaływania inwestycji nie rozciąga się na teren, co do którego Skarżący posiadają tytuł prawny w postaci prawa własności nieruchomości, - art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018r. poz. 1945), 3) art. 7, art. 8 , art. 9, art. 10 § 1 , art. 11, art. 77 § 1, art. 80 Kpa, w sposób, który miał istotny wpływ na wynik postępowania - poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący sprawy, w tym niedokonanie analizy parametrów planowanej inwestycji i oparcie rozstrzygnięcia jedynie na stanowisku inwestora, 4) dokonanie błędnych ustaleń faktycznych i błędne przyjęcie, że: - działka Skarżącej położona jest w odległości 50-60m od planowanej inwestycji, - działka Skarżącej wobec faktu położenia w odległości większej (min. 50m) niż obszar oddziaływania inwestycji (40m) nie znajduje się w zasięgu oddziaływania projektowanego zamierzenia inwestycyjnego, - w strefie do 40 m wokół projektowanej inwestycji występują tereny rolne, działka z budynkiem gospodarczym oraz drogi wewnętrzne, - anteny sektorowe będą znajdowały się w odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny wzdłuż osi głównej promieniowania anteny dla anteny LOS 1<- 20m, L082<- 20m, dla anteny L083<- 20m, dla anteny U091<-40m, dla anteny U092<-40m, dla anteny U093<- 40m, 5) art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kpa, w sposób, który miał istotny wpływ na wynik postępowania: - poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów i argumentów podniesionych w odwołaniu. - poprzez nienależyte wyjaśnienie przesłanek, jakimi kierował się organ uznając, że Skarżący nie są stroną postępowania, 6) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, 7) art. 71 ust. 1 i 2 oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, 8) art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżący wnieśli o: - o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (znak sprawy: [...]) z dnia [...] stycznia 2019r., - o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, - o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, - o połączenie niniejszej sprawy ze sprawą ze skargi A.K. wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (znak sprawy: [...]) z dnia [...] listopada 2018r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", przy czym zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, o czym stanowi art. 120 cytowanej ustawy. Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonego postanowienia, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do oceny, że postanowienie nie narusza prawa. Kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu podlegała decyzja nr [...] z dnia [...] stycznia 2019r., którą Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] po rozpatrzeniu odwołania skarżących od decyzji Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...] września 2018 r., znak: [...] orzekającej, o "ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz wewnętrzną linią zasilającą, projektowanej na terenie części działki nr ewid. [...] w m. [...] gm. [...]- umorzyło postępowanie odwoławcze. Jedną z podstawowych czynności organu odwoławczego jest realizacja obowiązku wynikającego z art. 127 § 1 Kpa, tj. określenie, czy odwołanie od decyzji organu I instancji wniosła osoba, której przysługuje interes prawny do bycia stroną postępowania w sprawie. Z treści art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018r. poz. 1945) wynika, że stronami postępowania lokalizacyjnego są z pewnością inwestor oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości objętych inwestycją. W przypadku właścicieli i użytkowników wieczystych działek sąsiednich, a także działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem zaplanowanej inwestycji, o ich interesie prawnym przesądza k zasięg oddziaływania danej inwestycji oraz stopień jej uciążliwości dla otoczenia. W kontrolowanej sprawie badana była druga z opisanych wyżej sytuacji. Z dokumentacji inwestycji wynika, że na planowany obiekt składa się wieża stalowa o wysokości 56 m, 6 sztuk anten sektorowych zawieszonych na wysokości 50 m. n.p.t., anteny radiolinii 2 szt., urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo-odbiorcze umieszczone u podnóża wieży, niezbędna do obsługi stacji infrastruktura, linia WLZ niskiego napięcia. Inwestor planuje zawieszenie na projektowanej wieży stalowej anten sektorowych na wysokości 50 m n.p.t. Odległość miejsc dostępnych dla ludzi od środka elektrycznego anteny wzdłuż osi głównej promieniowania anteny wynosi odpowiednio: - dla anten LOS 1 <20 m., L082< 20m., - dla anteny L083< 20 m., - dla anteny U091< 40 m., - dla anteny U092 < 40 m., - dla anteny U093 < 40 m. Równocześnie przeprowadzona analiza wykazała, że najbliższe zabudowania z budynkiem mieszkalnym, oddalone są na ok. 42 m w kierunku północno-wschodnim od projektowanej lokalizacji wieży stacji bazowej telefonii komórkowej. Budowla posiada wysokość maksymalną nie przekraczająca 9 m n.p.t. W strefie do 40 m wokół projektowanej inwestycji występują tereny rolne, działka z budynkiem gospodarczym oraz drogi wewnętrzne. Działka nr [...] będąca własnością skarżących położona jest w odległości 50-60 m. od planowanej inwestycji, czyli odległości większej (min. 50 m.) niż obszar oddziaływania inwestycji ( 40m.) W związku z powyższym należało uznać za trafne ustalenia i wnioski organu, że działka skarżących nie znajduje się w zasięgu oddziaływania projektowanego zamierzenia inwestycyjnego. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 6 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 422/06, że skoro przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawierają definicji strony postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, to katalog stron, poza wymienionym w art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalany jest w oparciu o treść art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z ostatnio powołanym przepisem, stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny, w rozumieniu art. 28 Kpa, powinien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na sytuację prawną wnoszącego środek zaskarżenia, tj. na jego uprawnienia lub obowiązki, a dla wykazania go nie wystarczy jedynie wskazanie normy prawa materialnego, z której podmiot ten wywodzi swoje uprawnienia lub obowiązki, ale niezbędne jest wskazanie, w jaki sposób decyzja w konkretnej sprawie narusza lub ogranicza prawa tego podmiotu chronione tą normą. W tym kontekście właściwe było założenie organu, że to na skarżących ciążył obowiązek udowodnienia swojego interesu prawnego. Skarżący podważając prawidłowość ustalonego obszaru oddziaływania inwestycji i wskazując, że należąca do nich nieruchomość znajduje się w zasięgu jej oddziaływania, nie przedstawili jednocześnia żadnych szczegółowych danych i obliczeń, na podstawie których doszli do wniosku, że ustalenia inwestora są błędne. Skoro A.K. i J.P. nie wskazali jak ustalona decyzją organu I instancji lokalizacja inwestycji celu publicznego wpływa na ich prawa i obowiązki oparte na konkretnych przepisach prawa materialnego, nie wykazali swojego indywidualnego interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 Kpa. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 24 listopada 1999 r., sygn. akt IV SA 1866/97, że "Każdy ma prawo do ochrony interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób. Interes prawny w tym przypadku wynikać musi jednak z konkretnego przepisu prawa materialnego. Te bowiem reguły są jedynie źródłem uprawnień. (...) Brak wskazania normy prawa materialnego, która czyniłaby wadliwą decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowaniu terenu, nakazuje zarzuty skarżącego kwalifikować w kategoriach mieszczących się w pojęciu naruszenia interesu faktycznego, a nie mającego znaczenie interesu prawnego. Nie ma oparcia w prawie dążenie skarżącego do ograniczenia inwestorów w czynieniu użytku z należącej do nich nieruchomości". W tych okolicznościach, należało podzielić stanowisko organu, że skarżący nie mogą być uznani za stronę w postępowaniu odwoławczym dotyczącym decyzji Wójta Gminy [...] decyzji nr [...] z dnia [...] września 2018 r., znak: [...] orzekającej o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W konsekwencji wniesienia odwołania przez podmiot, który nie posiada przymiotu strony w rozumieniu art. 28 Kpa, należało stwierdzić, że zachodzi przesłanka bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego w rozumieniu art. 105 Kpa. Zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999 r., sygn. akt OPS 16/98, stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 Kpa, skutkuje koniecznością wydania przez organ decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kpa. W świetle powyższych okoliczności wniesiona skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw i z tych względów, na podstawie art.151 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji.