IV SA/Wa 105/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat sędzia WSA Tomasz Wykowski Protokolant ref. Katarzyna Matecka-Caban po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2021 r. sprawy ze skargi P.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia obowiązku ograniczenia oddziaływania na środowisko oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania P. Z. , od decyzji Starosty [...]z dnia [...] marca 2019 r. znak: [...] umarzającej w całości postępowanie wszczęte z urzędu w sprawie nałożenia na G. obowiązku ograniczenia oddziaływania na środowisko hałasu emitowanego z drogi krajowej nr [...], na nieruchomości oznaczone jako działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...] i [...]położone w okolicach skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z ulicą [...] w miejscowości [...] - utrzymało ww decyzję w mocy. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. Zawiadomieniem z dnia 19 sierpnia 2015 r. Starosta [...], w związku z pismem z dnia 15 lipca 2015 r. (data wpływu do organu 20 lipca 2015 r.) właściciela ww nieruchomości – P. Z., poinformował o wszczęciu z urzędu, na podstawie art. 362 ust. 1 i art. 375 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, postępowania w sprawie nałożenia na G. obowiązku ograniczenia oddziaływania na środowisko hałasu emitowanego z drogi krajowej nr [...] w miejscowości [...], w okolicach skrzyżowania z ulicą [...]. Zawiadomieniem z dnia 6 lutego 2019 r., znak: [...] Starosta [...], poinformował pozostałe strony o toczącym się w niniejszej sprawie postępowaniu. W celu ustalenia oddziaływania drogi krajowej nr [...] organ I instancji zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o przeprowadzenie pomiarów hałasu, a także - firmie posiadającej stosowną akredytację - zlecił wykonanie niezbędnych pomiarów. W wyniku powyższego, w odstępie kilkuletnim, zostały dokonane stosowne pomiary. Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w [...] w okresie od dnia 5 kwietnia 2016 r. do dnia 6 kwietnia 2016 r. przeprowadził pomiary hałasu komunikacyjnego w punkcie pomiarowym zlokalizowanym przy ul. [...] w miejscowości [...], które wskazały, iż wartość równoważnego poziomu dźwięku "A" dla czasu odniesienia w porze dnia wyniosła 68,2 dB, a w porze nocy 62,7 dB. Z kolei Spółka z o.o. [...] pomiar natężenia hałasu wykonała w okresie od dnia 20 września 2018 r. od godz. 11:00 do dnia 21 września 2018 roku do godz. 11:00, które (wyniki pomiarów równoważnego poziomu dźwięku A w dwóch punktach pomiarowych w miejscowości [...]) wyniosły w porze dnia 67.8 dB i 68,2 dB zaś w porze nocy 63,1 dB i 61,8 dB. Na podstawie ww. pomiarów oraz przy wykorzystaniu odpowiedniego modelu obliczeniowego wykonawca pomiarów dokonał oceny klimatu akustycznego. Z ww. analizy wynika, że zasięg izofony 56 dB w porze nocnej oraz 65 dB w porze dziennej nie przekracza 42 m od drogi krajowej [...]. W trakcie prowadzonego postępowania dla przedmiotowego terenu został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (mpzp), podjęty Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2018 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla obszaru [...]), w którym przedmiotowy teren (działki skarżącego) został zaliczony do terenów usług z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej, oznaczonych na rysunku planu symbolem 23 U/MN. W mpzp nie wskazano do jakich terenów wyszczególnionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 ww ustawy, należy przyporządkować teren oznaczony symbolem 23 U/MN. Określono tylko jak należy sklasyfikować pod tym względem tereny usług z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej, w obrębie których znajdują się domy opieki oraz żłobki, przedszkola, szkoły, domy kultury, kluby osiedlowe lub placówki opiekuńczo-wychowawcze. Celem uściślenia w powyższym zakresie ustaleń planu Starosta [...] wystąpił do Burmistrza [...] o interpretację, czy ww teren 23 U/MN, mając na uwadze przepisy dotyczące ochronę przed hałasem, należy traktować jako teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniowo-usługową (o którym mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 f ww, ustawy) czy też jako teren, który nie został zakwalifikowany do powyższych terenów, dla których określone są dopuszczalne poziomy hałasu. W udzielonej pismem z dnia 21 stycznia 2019 r. odpowiedzi Burmistrz [...] potwierdził, że w ww planie miejscowym nie sprecyzowano do jakich terenów, w myśl przepisu art. 113 ust.2 pkt 1 ww ustawy, należy zaliczyć teren 23 U/MN. Jednocześnie wskazał, że do czasu zagospodarowania terenu 23 U/MN, zgodnie z przeznaczeniem określonym w przedmiotowym planie miejscowym, dopuszcza się dotychczasowe użytkowanie terenu, tj. zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami. Ostatecznie, w obliczu dokonanych ustaleń, uznając brak podstaw do nałożona na G. [...] wnioskowanego obowiązku, decyzją z dnia [...] marca 2019 r. znak: [...]Starosta [...] umorzył postępowanie w niniejszej sprawie. Nie zgadzając się z powyższą decyzją P. Z., wniósł odwołanie, w wyniku rozpoznania którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. podniesione w nim zarzuty uznało za niezasadne, przyłączając się i w pełni aprobując poczynione ustalenia i tym samym wyrażone w ww decyzji stanowisko organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego, wbrew podniesionym zarzutom, postępowanie prowadzone przez Starostę prowadzone było z podjęciem wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a w jego wyniku zebrano i rozpatrzono w sposób wyczerpujący całość materiału dowodowego. Okoliczności sprawy zostały bowiem w pełni wyjaśnione. Jedynie, zdaniem organu odwoławczego, mając na względzie przeprowadzenie postępowania dowodowego i dokonanie oceny zgromadzonych dowodów, w istocie powinna była zapaść decyzja merytoryczna. Jednak wydanie przedmiotowego rozstrzygnięcia z naruszeniem art. 105 k.p.a. nie miało, zdaniem SKO w [...], istotnego wpływu na wynik sprawy, jakim jest nie nałożenie obowiązku ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko, gdyż te same względy, które stanowiły podstawę do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, stanowiłyby podstawę wydania tożsamej decyzji merytorycznej (por. per analogiam wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 751/10, LEX nr 672725). W tych okolicznościach, uznając decyzję organu II instancji za wydaną z naruszeniem prawa, P. Z., wystąpił do tut. Sądu ze skargą, zarzucając naruszenie: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia sprawy i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, co skutkowało błędnymi ustaleniami faktycznymi rzutującymi na rozstrzygnięcie sprawy; - art. 75 § 1 k.p.a. - poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodów w oparciu o wykładnię art. 113 ustawy z dnia 27 kwietnia 200] r. Prawo ochrony środowiska zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 2065/19; - art. 113 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez twierdzenie, iż tereny faktycznej zabudowy mieszkaniowej nie podlegają ochronie przez hałasem. Wobec powyższego wniósł o: - uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej decyzji Starosty [...]; - zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, W uzasadnieniu swojego stanowiska skarżący przytoczył po krótce stan faktyczny sprawy i powołując się na obowiązującą regulację prawną w zakresie przepisu art. 362 ustawy Prawo ochrony środowiska wskazał na naruszenie przez organy prawa, które niezasadnie nie uwzględniły emitowanego z ww skrzyżowania hałasu mającego negatywny wpływ na zdrowie ludzi. Podkreślił, iż hałas emitowany ze skrzyżowania drogi krajowej z ul. [...] jest nieprzewidywalny, niestabilny co do czasu trwania, ilości impulsów, ich częstotliwości co wywołuje irytację oraz reakcje nerwowe, negatywnie oddziałujące na samopoczucie skarżącego (skoki ciśnienia, ból w klatce piersiowej, ból głowy, zdenerwowanie, itp.). Powyższa sytuacja uniemożliwia mu korzystanie z ogrodu, a także powoduje konieczność przebywania w domu przy zamkniętych. W tym kontekście wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2019 r. o sygn akt IV SA/Wa 541/19, uchylający decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w sprawie zainicjowanej również wnioskiem skarżącego w tożsamym przedmiocie - ograniczenia hałasu z odcinka ww drogi ale w części pozostającej w zarządzie Prezydenta [...]. A także wskazał na wyrok także tut. Sądu z dnia 29 października 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 2065/19, uchylający zapisy ww miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§ 18 ust. 3) w zakresie działki gruntu nr [...], stanowiącej własność skarżącego. Niezależnie skarżący wskazał również na opieszałość organu rozpoznającego niniejszą sprawę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Kwestionowana decyzja, podobnie jak i decyzja ją poprzedzająca, zostały wydane w oparciu o art. 362 ust. 1 pkt 1 u.p.o.ś. Stosownie do treści powołanego przepisu, jeżeli podmiot korzystający ze środowiska negatywnie oddziałuje na środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć obowiązek ograniczenia oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia. Aby organ mógł nałożyć przewidziany w tym przepisie obowiązek musi stwierdzić, że określony podmiot korzystający ze środowiska negatywnie na to środowisko oddziałuje. O tym, czy podmiot korzystający ze środowiska negatywnie na nie oddziałuje organ rozstrzyga po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w trybie, na zasadach i w granicach przewidzianych przepisami k.p.a. Organ powinien więc zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy w sposób wyczerpujący (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.), a o tym czy dana okoliczność została udowodniona rozstrzygnąć w oparciu o całość materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.) dając temu wyraz w uzasadnieniu wydanej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a). W niniejszej sprawie organy obu instancji poczyniły istotne ustalenia w przedmiotowym zakresie zasadnie wskazując, iż nie doszło do przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu pochodzącego z drogi, który jest emitowany na działkę skarżącego objętą ochroną akustyczną. Nadto, w tym miejscu podkreślenia wymaga, iż dobrem chronionym przewidzianym w art. 362 ustawy jest środowisko, czyli interes społeczny, a nie indywidualny. Aby zatem organ mógł nałożyć przewidziany w przepisie art. 362 ustawy obowiązek musi stwierdzić, że określony podmiot korzystający ze środowiska negatywnie oddziałuje na środowisko. Przepis ten dotyczy więc wszelkich postaci naruszenia środowiska w sposób prawem zakazany. W okolicznościach niniejszej sprawy dokonane przez organ pomiary, odnośnie odziaływania na nieruchomość skarżącego, nota bene niekwestionowane przez stronę skarżącą, stanowią o występowaniu dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku. W art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy Poś przewidziano, że w rozporządzeniu wykonawczym zostaną ustalone zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu określone w nim wskaźnikami hałasu dla wskazanych rodzajów terenów faktycznie zagospodarowanych, tj: a) pod zabudowę mieszkaniową, b) pod szpitale i domy pomocy społecznej, c) pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, d) na cele uzdrowiskowe, e) na cele rekreacyjno- wypoczynkowe, f) pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. Tabela nr 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku różnicuje dopuszczalne poziomy hałasu ze względu na rodzaj terenu, przewidując np. dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego oraz dla terenów mieszkaniowo-usługowych poziom hałasu w ciągu dnia (LAe4 d) w wysokości 55 dB i w ciągu nocy (Lac4n ) 45 dB. W razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów; przepis art. 114 ust. 2 stosuje się odpowiednio (art. 115 p.o.ś). W art. 114 ust. 1 ustawy przewidziano z kolei, że przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się tereny, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy. Zgodnie z art. 114 ust. 2 ustawy, jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu. Fakt obowiązywania bądź nie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w istotny zatem sposób wpływa na tryb postępowania w sprawie poziomu hałasu na terenie planowanego przedsięwzięcia. W sytuacji bowiem, gdy dla danego obszaru obowiązuje plan miejscowy, niedopuszczalne jest korzystanie przez organy z unormowań art. 115 ustawy Poś i przyporządkowywanie danego terenu do odpowiedniej kategorii określonej w art. 113 ust. 2 pkt 1 ww ustawy, na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego terenu i terenów sąsiednich (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2012 r., II OSK 2270/10, LEX nr I 138122). A contrario, co także wynika z szerokiego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy, właściwe organy dokonują właśnie na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego, przedmiotowego terenu jak i terenów sąsiednich. W okolicznościach niniejszej sprawy, co bezsporne, dla przedmiotowego obszaru obowiązuje plan miejscowy podjęty Uchwałą Nr [...]Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2018 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...]dla obszaru [...]). Zgodnie z § 18 ust 1 w/w planu wyznaczono tereny usług z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, które oznaczono na rysunku planu symbolem 5 U/MN - 23U/MN. 2. Dla tych terenów ustalono: 1) przeznaczenie podstawowe: usługi; przeznaczenie towarzyszące; urządzenia budowlane, garaże, budynki gospodarcze, zieleń urządzoną oraz obiekty małej architektury; 2) przeznaczenie dopuszczalne, zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, drogi wewnętrzne. Powyższe zatem wskazuje, iż teren 23 U/MN, na którym znajdują się działki objęte niniejszym postępowaniem, został zaliczony do terenów usług z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej tj. o przeznaczeniu usługowo-mieszkaniowym. Tym samym nie został on zaliczony do terenów wyszczególnionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, dla których określone są dopuszczalne poziomy hałasu. Sąd w tym miejscu przypomina, iż przepis art. 113 ust. 2 pkt 1 lit. f) ww ustawy wyraźnie wskazuje, iż w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone: zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu określone wskaźnikami hałasu (...) pod zabudowę mieszkaniowo-usługową a nie pod zabudowę usługowo-mieszkaniową, z jaką mamy do czynienia w sprawie niniejszej. A zatem rację mają organy, iż skoro dla terenu oznaczonego w planie symbolem 23U/MN przeznaczenie podstawowe stanowią usługi, a przeznaczenie dopuszczalne zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, to nie można uznać, iż teren ten, obejmujący min. nieruchomość skarżącego, za teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej, dla której określone są dopuszczalne poziomy hałasu. Dla zabudowy jednorodzinnej znajdującej się w obszarze oznaczonym w planie symbolem 23U/MN brak jest uregulowań, w zakresie dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku, jakie zostały w ww planie przewidziane dla domów opieki, żłobków, przedszkoli, szkół, domów kultury, klubów osiedlowych lub placówek opiekuńczo-wychowawczych. Działania organu zmierzające do ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu, w sytuacji obowiązywania planu miejscowego, są zminimalizowane, ponieważ norma "hałasowa" wynika wówczas automatycznie z przepisów obowiązującego w tym przedmiocie rozporządzenia (zob. wyrok II OSK 2270/10). Wobec powyższego Sąd stwierdza, iż w przedstawionym stanie faktycznym, postępowanie w sprawie nałożenia na G. [...] obowiązku ograniczenia oddziaływania na środowisko hałasu emitowanego z drogi krajowej nr [...] na teren w miejscowości [...], w okolicach skrzyżowania z ulicą [...] w [...] nie mogło zostać pozytywnie dla skarżącego rozstrzygnięte. Zgodnie z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Przy czym, jak słusznie zauważyło SKO w [...], wyrażone w kwestionowanym rozstrzygnięciu stanowisko Starosty [...], po dokonaniu oceny materiału dowodowego, w istocie jest stanowiskiem merytorycznym, gdyż ocena prawna sprowadza się de facto do konkluzji, że nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające wydanie pozytywnej dla skarżącego decyzji nakładającej na zarządcę drogi obowiązek ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko. W takiej sytuacji organ I instancji powinien był orzec co do meritum sprawy (decyzja merytoryczna). Jednakże, za organem odwoławczym stwierdzić należy, iż wydanie przedmiotowego rozstrzygnięcia z naruszeniem art. 105 k.p.a. nie miało o tyle istotnego wpływu na wynik sprawy, albowiem te same względy które stanowiły podstawę do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiłyby także podstawę do wydania negatywnej dla skarżącego decyzji merytorycznej (por. per analogiam wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 751/10, LEX nr 672725). Reasumując należy wskazć, iż zgromadzone w sprawie dowody pozwoliły na stwierdzenie, iż zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Ogólnie sformułowany zarzut podnoszący, że ocena stanu faktycznego sprawy nie została prawidłowo przeprowadzona, uznać należy, mając na uwadze nie poparcie tych twierdzeń dowodami, jedynie za polemikę skarżącego z ustaleniami organu. W postępowaniu administracyjnym organy administracyjne mają obowiązek zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa) co w ocenie Sądu w sposób prawidłowy uczyniły. Swoje stanowisko w sposób czytelny, zrozumiały i w pełni wyraźny przedstawiły w uzasadnieniu obu rozstrzygnięć, tym samym nie uchybiły przepisowi art. 107 § 3 k.p.a. Organy obu instancji wyjaśniły i prawidłowo ustaliły stan faktyczny, przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób wyczerpujący, w zakresie niezbędnym dla ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. To, że skarżący nie zgadza się z podważanymi decyzjami, co jest oczywiście dla Sądu zrozumiałe, nie oznacza tym samym, iż zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem prawa. W ocenie Sądu bezpodstawne są zatem zarzuty naruszenia przepisów procesowych. W decyzji Starosty podobnie jak i w decyzji organu odwoławczego, opisano szczegółowo przebieg postępowania dowodowego, jak i omówione zostały dowody zgromadzone w toku postępowania. Na marginesie wskazać należy, iż wbrew zarzutom skargi, treść przywołanego w skardze wyroku tut. Sądu z dnia 29 października 2020 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2065/19 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Zgodnie z jego sentencją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność § 18 ust. 3 zaskarżonej uchwały wraz z częścią graficzną jedynie odnośnie terenu oznaczonego symbolem 23 U/MN, który dotyczył zasad ochrony i ładu przestrzennego, ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, przy czym w pkt 3 ww ustępu – w zakrseie dopuszczalnego poziomu hałasu wyłącznie co do terenów, w obrębie których znajdują się domy opieki tj. "tereny domów opieki społecznej" zaś w pkt 4 odnośnie terenów, w obrębie których znajdują się żłobki, przedszkola, szkoły, domy kultury kluby osiedlowe lub placówki opiekuńczo-wychowawcze tj. "tereny zabudowy związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży". Podobnie, przywołany przez skarżącego w skardze wyrok zapadły w sprawie IV SA/Wa 541/19 nie ma wpływu na wynik w niniejszej sprawie. Postępowanie w ww sprawie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego ale dotyczyło ustalenia czy inny podmiot korzystający ze środowiska tj. we wskazanej sprawie Prezydent [...], negatywnie oddziałuje na środowisko. Mając zatem powyższe na uwadze, w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.