IV SA/Wa 1052/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Karolina Kisielewicz-Malec po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku r.pr. I. K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi R. S. na uchwałę Rady Gminy B. z dnia [...] czerwca 2010r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: - odmówić przyznania koszów udzielonej pomocy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał R. S. prawo pomocy polegające na ustanowieniu radcy prawnego w niniejszej sprawie (postanowienie z dnia 17 kwietnia 2013r. sygn. akt IV SA/Wa 1052/12). Działający imieniem strony skarżącej radca prawny I. K. w skardze kasacyjnej z 26 lipca 2013r.od wyroku WSA w Warszawie z 14 marca 2013r., wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Pomoc prawna udzielona stronie polegała na sporządzeniu skargi kasacyjnej od wyroku sądu pierwszej instancji oraz wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W treści tego wniosku nie zostało zawarte wyraźne oświadczenie o tym, że pomoc prawna nie została opłacona w całości jak i w części przez stronę skarżącą. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Wyznaczony przez organ samorządu radcowskiego radca prawny ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej zwana p.p.s.a.). Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa zostały uregulowane przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013r., poz. 490). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwaliło się stanowisko, wyrażane także na gruncie procedury cywilnej, że nie stanowi braku formalnego wniosku brak oświadczenia o tym, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Złożenie tego oświadczenia pozwala rozpoznającemu wniosek określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa z względu na to, że nie zostało ono wypłacone przez stronę korzystającą z prawa pomocy lub przez organ obciążony kosztami postępowania. Ponieważ oświadczenie, o którym mowa jest niezbędnym elementem wniosku, o którym mowa wyżej, jego brak powoduje wydanie postanowienia o odmowie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej a limine (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 14 października 1998 r., II CKN 687/98, OSNC 1999/3/63, postanowienie NSA z 18 czerwca 2008 r., I OZ 390/08, LEX nr 493827). Skoro wniosek radcy prawnego I. K. nie zawiera oświadczenia o którym mowa w § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a referendarz postanowił jak w sentencji.