IV SA/Wa 1053/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj.: 1) zwolnić M. J. od kosztów sądowych, 2) ustanowić dla M. J. adwokata z urzędu. M. J. w toku postępowania w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. w przedmiocie wymeldowania, złożyła w dniu 27 lipca 2009 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie o kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Z uzasadnienia wniosku wynika, skarżąca jest osobą samotną, posiada mieszkanie o pow. 37,54 m², nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Jej dochód stanowi emerytura w wysokości 1257,87 zł i alimenty w wysokości 300 zł od męża (na mocy wyroku sądu). Wnioskodawczyni wskazała następujące wydatki miesięczne: opłata za mieszkanie - 464 zł, spłata kredytu - 200 zł, energia elektryczna i gaz - 65 zł, przejazdy (karta miejska) - 39 zł, PZU- 30 zł, telefon, telewizor - 150 zł, lekarstwa (skarżąca jest osobą schorowaną, [...]) - 200 zł. Wnioskodawczyni oświadczyła, że na wyżywienie, środki czystości oraz inne potrzeby zostaje ok. 400 zł. Rozpoznając przedmiotową sprawę należy stwierdzić, że wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Mając na względzie informacje podane we wniosku o przyznanie prawa pomocy uznano, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Trudna sytuacja materialna skarżącej daje podstawę przypuszczać, iż poniesienie przez nią jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego, narazi ją na uszczerbek utrzymania koniecznego. W szczególności mając na uwadze, iż dochód wnioskodawczyni stanowi kwota 1557,87 zł, należało uznać, iż nie jest w stawnie uiścić kosztów oraz kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika we własnym zakresie. Z podanych we wniosku informacji wynika, że uzyskiwany przez wnioskodawczynię dochód pozwala na zaspokojenie jedynie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.