IV SA/Wa 1054/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. B. i J. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego postanawia: odrzucić skargę J. B. W dniu 9 kwietnia 2018 r. wpłynęła za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga D. B. i J. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] o ustaleniu kosztów postępowania rozgraniczeniowego – pomiędzy nieruchomością położoną w obrębie wsi [...], gmina [...], oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...] a nieruchomością znajdującą się w obrębie wsi [...], gmina [...], oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...] (droga – ulica [...]) – w wysokości 5.000,-zł, w tym od D. B. – jako właścicielki działki nr [...] – w wysokości 2.500,-zł, a od Gminy [...] – jako właściciela działki nr [...] – w wysokości 2.500,-zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie wyjaśnić należy, że badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone być musi sprawdzeniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, tj. czy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, czy skargę wniósł uprawniony podmiot oraz czy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w ustawowym terminie. Krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi określa art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić – co do zasady – podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny. Innymi słowy interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996 r., sygn. akt II SA 74/16 – ONSA 1997 Nr 2 poz. 89). W orzecznictwie przy tym przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83). W rozpoznawanej sprawie skarżący J. B. nie posiada przymiotu strony, bowiem nie był stroną postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżonym postanowieniem. Ponadto jak wynika z akt sprawy J. B. prawidłowo nie został uznany przez organy za uczestnika przedmiotowego postępowania administracyjnego i nie zostało mu doręczone ani postanowienie organu pierwszej instancji, ani postanowienie organu odwoławczego. Biorąc pod uwagę powyższe należało stwierdzić, że J. B. nie był stroną postępowania administracyjnego zakończonego inkryminowanym postanowieniem Kolegium. Wobec tego jego skarga, jako wniesiona przez podmiot nieposiadający interesu prawnego w niniejszej sprawie, a więc niemający legitymacji do jej wniesienia, jest niedopuszczalna, co obliguje Sąd do jej odrzucenia. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. Nadmienić jednocześnie należy, że do rozpoznania w sprawie pozostała skarga D. B., w przypadku uzyskania przez niniejsze postanowienie waloru prawomocności.