IV SA/Wa 1055/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2010 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi - oddala skargę - Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] września 2008 r. Minister Infrastruktury, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. -o szczególnych przygotowaniach i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm. - dalej zwana ustawą o szczególnych zasadach) w związku z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2008r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw {Dz. U. Nr 154, poz. 958), po rozpatrzeniu odwołania D. W. od decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. w sprawie ustalenia lokalizacji drogi wojewódzkiej dla inwestycji polegającej na budowie wschodniej obwodnicy miasta K. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: w dniu [...] kwietnia 2008 r. działający na podstawie upoważnienia udzielonego przez Zarząd Województwa [...], Dyrektor [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w P., zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach złożył do Wojewody [...] wniosek z dnia [...] kwietnia 2008 r., uzupełniony w dniu [...] kwietnia 2008 r. o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi dla zadania "Budowa wschodniej obwodnicy miasta K.". Na podstawie ww. wniosku zostało wszczęte przez Wojewodę [...] postępowanie administracyjne, zakończone wydaniem w dniu [...] czerwca 2008 r. decyzji Nr [...], ustalającej lokalizację ww. drogi, opatrzonej rygorem natychmiastowej wykonalności. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł D. W. (dalej zwany skarżącym) wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa i bez podstawy prawnej, albowiem - w jego ocenie -omawiana droga jest drogą powiatową, a nie wojewódzką i właściwy do wydania decyzji jest starosta, a także jako wydanej z naruszeniem art. 5 ust. 7 ustawy, wymagającym dołączenia do wniosku odrębnych decyzji administracyjnych z udziałem strony. Ponadto w ocenie skarżącego decyzja Wojewody [...] wydana została w celu obejścia prawa i zasad prawnych. W dniu [...] sierpnia 2008 r. wpłynęło do Ministra Infrastruktury pismo Wojewody [...], przy którym przekazano skierowane do tego organu wystąpienia J. P., D. K., A. K. i E. K., K. G., M. T., M. C., A. P. i T. K., którzy wystąpili o udział w przedmiotowej sprawie wyjaśniając, iż D. W. zawarł z nimi umowy pożyczek (kopie umów załączono do pism), które zostały hipotecznie zabezpieczone na działkach gruntu położonego w K. przy ul. [...], oznaczonych numerami [...]. Pożyczki te nie zostały dotychczas zwrócone z uwagi na prowadzone postępowania, uniemożliwiające sprzedaż nieruchomości i spłacenie wierzytelności. Decyzją z dnia [...] września 2008 r. Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzję Wojewody [..] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2008r. W uzasadnieniu ww. decyzji Minister wskazał, iż wniosek z dnia [...] kwietnia 2008r., uzupełniony w dniu [...] kwietnia 2008 r. zawiera wszystkie elementy przewidziane przepisami z art. 3 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 ustawy. Do wniosku została dołączona mapa w skali 1:500 przedstawiająca proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, analiza powiązana drogi z innymi drogami publicznymi, mapa zawierająca projekt podziału nieruchomości oraz określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Inwestor dołączył także wymagane ww. przepisami opinie: postanowienie Zarządu Województwa [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r., opinię Burmistrza Gminy i Miasta K. z dnia [...] lutego 2008 r, opinię Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w P. z dnia [...] marca 2008r., opinię Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w P. z dnia [...] lutego 2008r. Do dnia złożenia wniosku Zarząd Powiatu K. nie wydał opinii, o którą inwestor zwrócił się pismem z dnia [...] lutego 2008 r., wobec czego -stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach, uważa się to za brak zastrzeżeń do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi dla planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Ponadto Wojewoda [...], zgodnie z art. 5 ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach, zawiadomił o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi w drodze obwieszczeń we właściwych ze względu na przebieg drogi urzędach gmin oraz prasie lokalnej - na co znajduje się w aktach sprawy stosowne potwierdzenie. Minister podniósł, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej winna, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach zawierać w szczególności wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii, określenie linii rozgraniczających teren, warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury, wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich oraz zatwierdzać projekty podziału nieruchomości, gdzie linie rozgraniczające teren niezbędny dla obiektów budowlanych drogi, ustalone decyzją, stanowią linie podziału nieruchomości. Kontrolowana decyzja w ocenie organu odwoławczego czyni zadość ww. wymogom oraz wskazując warunki, które powinny być uwzględnione na dalszych etapach procesu inwestycyjnego. Ponadto Minister rozpatrując ponownie sprawę uznał, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo oraz uznał racje przemawiające z ustaloną lokalizacją, które przedstawił inwestor w załączonej do wniosku dokumentacji. Rozpatrując zarzuty podniesione przez D. W. w odwołaniu z dnia [...] lipca 2008 r. Minister Infrastruktury uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Odnosząc się do żądania skarżącego o nakazanie wnioskodawcy dołączenia szeregu dokumentów wskazanych w odwołaniu, organ ponownie wyjaśnił, że żaden z dokumentów, których dołączenia skarżącego nie jest wyszczególniony w art. 5 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, organ podniósł, że D. W. nie wskazał jaki konkretnie przepis prawa został naruszony w sposób rażący. W ocenie organu odwoławczego żaden z przepisów prawa nie został naruszony przez zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do zarzutu wydania zaskarżonej decyzji przez niewłaściwy organ, Minister wyjaśnił, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. dotyczy ustalenia lokalizacji drogi wojewódzkiej, polegającej na budowie wschodniej obwodnicy miasta K., zaś inwestorem jest [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich w P. Stosownie zaś do art. 2 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi wojewódzkiej wydaje wojewoda na wniosek zarządcy drogi, a zatem zarzut o naruszeniu przepisów kompetencyjnych i wydaniu decyzji przez niewłaściwy organ jest niezasadny. Organ odwoławczy wskazał, iż D. W. nie wskazał również w jaki sposób art. 5 ust. 1 pkt 7 ustawy o szczególnych zasadach został naruszony. Odnosząc się natomiast do kwestii zbadania przez organ odwoławczy postępowania prowadzonego przez Burmistrza Miasta i Gminy K., zmierzającego do nabycia przedmiotowej nieruchomości, organ podniósł, że pozostaje ona bez wpływu na odrębnie prowadzone przez Wojewodę [...] postępowanie o ustalenie lokalizacji drogi. Organ podniósł również - odnosząc się do zarzutów związanych z wyceną nieruchomości, z rozliczeniami i odszkodowaniem za przejętą nieruchomość - iż wysokość odszkodowania ustala się w odrębnej decyzji. Dlatego też kwestia ustalenia wysokości odszkodowania nie może być przedmiotem niniejszego postępowania. Odnosząc się do wniosku D. W. o wyłączenie organu, tj. Wojewody [...] P. F. z uwagi na to, że działając jako rzeczoznawca majątkowy sporządził operat szacunkowy spornej nieruchomości, organ odwoławczy uznał, iż brak jest podstaw prawnych do uznania, że nastąpiło wyłączenie organu. W przedmiotowej sprawie nie występuje bowiem żadna z przesłanek wyłączenia wskazana w art. 25 k.p.a. Minister nie zgodził się również z twierdzeniem D. W. zawartym w piśmie z dnia [...] lipca 2008 r., iż zaskarżona decyzja Wojewody [...] dotknięta jest nieważnością wskazaną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. z uwagi na to, że nie pozwala on wszczynać ponownie sprawy, jeżeli występują te same strony i są te same podstawy prawne. W ocenie organu odwoławczego sytuacja taka nie znajduje zastosowania, ponieważ decyzja Starosty K. z dnia [...] września 2005 r. nie mogła być wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 203 r. o szczególnych zasadach, stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji. W tamtej dacie obowiązywała ustawa, która odnosiła się jedynie do dróg krajowych i gdzie decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej mógł wydać jedynie wojewoda. Dlatego też nie można uznać, że decyzja Starosty wydana w dniu [...] września 2005 r. jest tożsama z zaskarżoną decyzją Wojewody [...]. Odnosząc się do wniosku D. W. o wznowienie postępowania Minister stwierdził, że skarżący nie wskazał żadnej podstawy swojego żądania. Badając jednak ponownie sprawę w ramach postępowania odwoławczego, organ odwoławczy uznał, że żadna z przesłanek wznowieniowych, wskazanych w przepisie art. 145 § 1 K.p.a., nie występuje. Natomiast zażalenie na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r. zostało rozpatrzone przez Ministra Infrastruktury w odrębnym postępowaniu. Pismem z dnia [...] listopada 2008 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) oraz pismami procesowymi z dnia [...] września 2010 r. i [...] października 2010 r. oraz pismami z dnia [...] października 2010 r. i [...] października 2010 r. D. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji obu instancji lub ewentualnie o uchylenie decyzji obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; 2.nieważność postępowania - art. 156 k.p.a.; 3.sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego w szczególności art. 77, art. 7 - 9 k.p.a. , art. 10 k.p.a. w zw. z art. 75 k.p.a. oraz art. 145 k.p.a.; 4. uchybienia proceduralne poprzez nienależyte informowanie o wszczętym postępowaniu w związku z wnioskiem wnioskodawcy z dnia [...] kwietnia 2008 r.; 5.niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia w szczególności czy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta K. Nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r. przeznaczył nieruchomości na cele publiczne oraz z art. 109 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r. Ponadto skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z akt sprawy [...] GG [...] toczącej się przed Sądem Okręgowym w K. oraz akt spraw M. C., M. T., D. K., A. K., E. K., K. G., A. P., T. K. oraz J. P. toczące się przed Urzędami Skarbowymi w K. i w G., a także akt sprawy: Starosty K. ([...]), Wojewody [...] ([...]) i Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. ([...]). Skarżący wniósł także o wezwanie w charakterze strony: A. P., M. C., K. G., M. T., D. K., E. K., A. K., T. K. oraz J. P. a także o wezwanie: notariusza P. C., notariusza P. N., notariusz E. G., notariusz P. J. oraz Stowarzyszenie Rzeczoznawców Majątkowych w P. Uzasadniając skargę skarżący D. W. opisał przebieg odrębnych postępowań, dotyczących przede wszystkim spraw związanych z wyceną i nabyciem jego nieruchomości przez Burmistrza Miasta i Gminy K. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] października 2010 r. M. T., pismem z dnia [...] października 2010 r. D. K., E. K. i A. K., pismem z dnia [...] października 2010 r. J. P., pismem z dnia [...] października 2010 r. A. P., pismem z dnia [...] października 2010 r. K. G., pismem z dnia [...] października 2010 r. M. C., pismem z dnia [...] października 2010 r. H. W., wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji lub, ewentualnie, o uchylenie obu decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wnieśli o zobowiązanie Wojewody [...] do złożenia do akt sprawy pełnego odpisu Księgi Wieczystej Nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w K. Wydział [...] Ksiąg Wieczystych, opinii mgr inż. P. F. wykonanej w sprawie o sygn. akt Nr [...] z 2004r. oraz decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] lipca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zarówno zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury jak i utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] nie naruszają prawa. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.). Nie doszło również do naruszenia praw skarżących jako strony toczącego się postępowania. Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Infrastruktury utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. w sprawie ustalenia lokalizacji drogi wojewódzkiej dla inwestycji polegającej na budowie wschodniej obwodnicy miasta K. Podstawę materialnoprawną decyzji lokalizacyjnej stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. - o szczególnych przygotowaniach i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm. - dalej zwana ustawą o szczególnych zasadach) w związku z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2008r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 958). W ocenie orzekającego w niniejszej sprawie Sądu decyzja nie narusza prawa, a podniesione zarzuty są bezzasadne. W pierwszej kolejności skarżący zarzucał, iż decyzja Wojewody [...] wydana została z rażącym naruszeniem prawa albowiem wydana została przez niewłaściwy organ. Twierdzenie to zdaniem Sądu nie znajduje jednak poparcia w zgromadzonych aktach, albowiem z załączonej dokumentacji wynika, iż przedmiotowa inwestycja polega na budowie wschodniej obwodnicy miasta K. od skrzyżowania drogi wojewódzkiej nr [...] z drogą gminną do istniejącego skrzyżowania typu rondo w ciągu dróg gminnych stanowiących dojazd do drogi wojewódzkiej nr [...] i drogi wojewódzkiej nr [...], ponadto przebudowę skrzyżowania drogi wojewódzkiej nr [...] z drogą gminną na skrzyżowanie typu małe rondo, budowę skrzyżowania obwodnicy z projektowaną droga dojazdową do istniejącej drogi gminnej, budowę skrzyżowania obwodnicy z droga powiatową, 7 budowę towarzyszącej infrastruktury w postaci chodników, zjazdów, ciągów pieszo -rowerowych. Inwestycja dotyczy, więc drogi wojewódzkiej, choć w ramach inwestycji niezbędne jest dokonanie przebudowania skrzyżowań z istniejącymi drogami gminną lub powiatową. Stosownie zaś do art. 2 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach {w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przez Wojewodę [...]) decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi wojewódzkiej wydaje wojewoda na wniosek zarządcy drogi, a zatem zarzut o naruszeniu przepisów kompetencyjnych i wydaniu decyzji przez niewłaściwy organ jest niezasadny. Za bezzasadny w ocenie Sądu uznać należy również zarzut, iż braku wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia w szczególności czy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta K. Nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r. przeznaczył nieruchomości objęte decyzją na cele publiczne. Podkreślenia bowiem wymaga, iż zgodnie z powołaną ustawą z 10 kwietnia 2003r. w sprawach dotyczących lokalizacji dróg przepisów 0 zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuje się, co oznacza iż w przypadku inwestycji celu publicznego planowanych i realizowanych w oparciu o powołaną decyzję z dnia [...] kwietnia 2003r, dla orzekających organów nie są wiążące postanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Sąd nie dopatrzył się ponadto innych naruszeń prawa, które mogłyby skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonych decyzji. Strona skarżąca mogła brać udział w toczącym się postępowaniu co znalazło swój wyraz w postaci złożonego odwołania 1 skargi do Sądu przez D. W. Do podniesionych w odwołaniu zarzutów dotyczących decyzji Wojewody [...], szczegółowo ustosunkował się Minister Infrastruktury. Poza sferą zainteresowania natomiast zarówno orzekających w sprawie organów jak i Sądu pozostawały kwestie związane z wyceną i wykupem nieruchomości należącej do skarżącego. Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.