IV SA/Wa 1055/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2017 r. sprawy ze skargi D. B. na uchwałę Rady Gminy S. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości I. oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Nr [...] Rady Gminy [...] ( dalej jako Organ) z dnia [...] lutego 2017 roku. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości I. (dalej jako Plan), uwzględniający rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2017r, w którym stwierdzono nieważność części ustaleń uchwały nr [...] Rady Gminy [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości I. Zgodnie z zakresem wskazanym w rozstrzygnięciu nadzorczym dokonano korekty tekstu planu i załącznika graficznego tj. część ustaleń została wyeliminowana a w części wprowadzono jednoznaczne ustalenia. Jak wskazał Organ w uzasadnieniu uchwały Nr [...] Plan obejmuje obręb geodezyjny I. o łącznej powierzchni ok. [...] ha, a jego przedmiotem jest przeznaczenie terenów, określenie zasad zagospodarowania na obszarach istniejącego i projektowanego zainwestowania z uwzględnieniem warunków ochrony środowiska przyrodniczego i wartości kulturowych a także określenie zasad wyposażenia tych terenów w infrastrukturę techniczną i obsługę komunikacyjną. Przyjęte rozwiązania Planu stanowią adaptację i kontynuację istniejącego zagospodarowania oraz uwzględniają zamierzenia właścicieli gruntów i nie powodują istotnej zmiany dotychczasowych funkcji terenu. Plan określa przeznaczenie terenów na cele: zabudowy zagrodowej, zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, specjalistycznej produkcji zwierzęcej oraz tereny rolne i leśne a także tereny komunikacji i infrastruktury technicznej (dróg publicznych i wewnętrznych, elektroenergetyki). Celem sporządzenia miejscowego planu dla wskazanego obszaru było uwzględnienie zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gm. [...] w formie aktu prawa miejscowego. Zgodnie z przyjętą polityką przestrzenną gminy w odniesieniu do rozwoju dużych obiektów produkcji zwierzęcej przyjęto zakaz lokalizacji nowych obiektów produkcji zwierzęcej o obsadzie powyżej 210 DJP oraz zasadę lokalizowania obiektów produkcji zwierzęcej (obory," chlewnie, kurniki) w odległości minimum 100 m od zabudowy przeznaczonej na pobyt ludzi. Zdaniem organu miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie narusza ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gm. [...] - uchwała nr [...] Rady Gminy [...] z dn. [...] listopada 2012 r. zmienionego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2015r. Ponadto stwierdził, iż ustalenia zawarte w projekcie planu wynikające z procedury naprawczej, nie wymagają ponowienia procedury planistycznej, ponowienia uzgodnień i opinii oraz wyłożenia do publicznego wglądu. Przedmiot wprowadzonych ustaleń naprawczych nie wpływa na naruszenie interesu prawnego właścicieli nieruchomości. Organ wskazał również, że w odniesieniu do projektu planu zostały złożone uwagi, które były przedmiotem rozstrzygnięcia przez Radę Gminy. Naniesione poprawki w części tekstowej i graficznej nie mają wpływu na rozstrzygane uwagi, zarówno w treści jak i w ich rozstrzygnięciu. Integralny element planu "Prognoza oddziaływania na środowisko" przeprowadzona w ramach projektu Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego miejscowości I. gmina [...], po dokonaniu niezbędnych korekt, nie wpływa na zakres i stopień szczegółowości informacji wymaganych w prognozie oddziaływania na środowisko oraz pozostanie bez wpływu na inne niż zawarte w prognozie wpływy na elementy środowiska. Zdaniem Organu, uchwala Nr [...] spełnia wymogi określone w art. 1 ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778 ze zm.) w zakresie: 1. wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury - poprzez regulacje projektu miejscowego planu zawarte w części opisowej uchwały jak również na rysunku planu (załącznik nr 1 do Planu). Na rysunku planu określono linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu i różnych zasadach zagospodarowania a na terenach przeznaczonych pod zabudowę ustalono nieprzekraczalne linie zabudowy. W części opisowej (tekście uchwały) regulacje dotyczące ładu przestrzennego zawarte zostały w ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych terenów oraz w §5 ust. 1 uchwały; 2. walorów architektonicznych i krajobrazowych - poprzez regulacje zawarte w ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych terenów oraz w § 5 uchwały; 3. wymagań ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych - poprzez regulacje zawarte w ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych terenów oraz w § 6 uchwały. Dla obszaru objętego planem nie jest wymagane uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne; 4. wymagań ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej - poprzez regulacje zawarte w ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych terenów oraz w §7 uchwały. Z uwagi na brak przesłanek nie określono zasad ochrony dóbr kultury współczesnej (na obszarze objętym planem nie występują); 5. wymagań ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeb osób niepełnosprawnych - zapisy zawarte w § 6 uchwały. Plan nie przewiduje przedsięwzięć, które mogłyby wpływać negatywnie na wymagania z zakresu ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób niepełnosprawnych; 6. walorów ekonomicznych przestrzeni - poprzez przeznaczenie terenów pod zabudowę zgodnie z ustaleniami obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, w pierwszej kolejności terenów już zabudowanych, w miejscach zainwestowanych, posiadających dostęp do urządzeń infrastruktury technicznej. Ponadto dla terenów potencjalnego wzrostu wartości nieruchomości w wyniku uchwalenia planu miejscowego ustalono stawkę służącą do naliczenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Uzyskane z tytułu środki stanowią dochód własny gminy; 7. prawa własności - ustalone w planie linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu i różnych zasadach zagospodarowania zostały określone z poszanowaniem i uwzględnieniem istniejących podziałów geodezyjnych i własności; 8. potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa - poprzez regulacje zawarte w ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych terenów; 9. potrzeb interesu publicznego - poprzez zapisy zawarte w § 11 uchwały; 10. potrzeb w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, w szczególności sieci szerokopasmowych - poprzez ustalenia zawarte w § 9 uchwały. W projekcie planu nie wprowadzono ograniczeń dotyczących inwestycji mających na celu rozwój sieci szerokopasmowej, tak aby inwestycje te mogły być realizowane zgodnie z przepisami odrębnymi; 11. zapewnienia udziału społeczeństwa w pracach nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w tym przy użyciu środków komunikacji elektronicznej - po przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego w prasie miejscowej, w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie internetowej Urzędu Gminy oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy zawiadomiono o przystąpieniu do sporządzania planu, a także o możliwości składania wniosków. Projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu, o czym poinformowano w prasie miejscowej, w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie internetowej Urzędu Gminy oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy. W trakcie wyłożenia do publicznego wglądu przeprowadzono dyskusję publiczną nad rozwiązaniami przyjętymi w projekcie planu. Do wyłożonego projektu planu została zapewniona możliwość składania uwag; zarówno wnioski jak i uwagi mogły być składane również przy użyciu środków komunikacji elektronicznej. Na czas wyłożenia projekt planu był zamieszczony na stronie internetowej Urzędu Gminy. Wprowadzone korekty wynikające z rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody [...] nie wpływają na rozwiązania planistyczne, natomiast w sposób jednoznaczny precyzują ustalenia planu i nie wymagają ponownego upublicznienia projektu; 12. zachowania jawności i przejrzystości procedur planistycznych - poprzez dokumentowanie wszystkich czynności wykonywanych w trakcie sporządzania projektu planu. Z dyskusji na temat rozwiązań przyjętych w projekcie planu miejscowego sporządzony został protokół. Cała dokumentacja planistyczna została przekazana do organu nadzorczego wojewody, w celu sprawdzenia poprawności przeprowadzenia procedury opracowania planu miejscowego; 13. potrzeb zapewnienia odpowiedniej ilości i jakości wody, do celów zaopatrzenia ludności - poprzez zapisy zawarte w § 9 uchwały dotyczące zapewnienia zaopatrzenia ludności w wodę oraz w § 6 dotyczącym ochrony wód podziemnych i powierzchniowych przed zanieczyszczeniem. Jednocześnie Organ stwierdził, że ustalając przeznaczenie terenu oraz określając sposób zagospodarowania i korzystania z terenu, wyważono interes publiczny i interesy prywatne, w tym zgłaszane w postaci wniosków i uwag, zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne. Ponadto na każdym etapie sporządzania planu miejscowego zapewniono możliwość udziału społeczeństwa poprzez umożliwienie składania wniosków i uwag do projektu planu oraz udział w dyskusji publicznej na temat przyjętych rozwiązań. Na potrzeby opracowywanego dokumentu została przygotowana prognoza skutków finansowych uchwalenia planu, w której dokonano oceny wpływu przyjęcia planu na dochody i wydatki gminy. Przy kształtowaniu struktur przestrzennych uwzględniono dążenia do minimalizowania transportochłonności układu przestrzennego – co zostało spełnione przez zachowanie istniejącego układu drogowego, z uwzględnieniem i przypisaniem, w zależności od rangi i znaczenia drogi, odpowiedniej klasy technicznej, zgodnej z rozporządzeniem. Ponadto określenie funkcji terenów warunkowane było sąsiedztwem i klasą techniczną układu drogowego, tak aby zapewnić optymalne wykorzystanie dróg, przy jednoczesnym minimalizowaniu uciążliwości powodowanych w szczególności przez transport samochodowy. Lokalizowanie nowej zabudowy mieszkaniowej nastąpiło w sposób umożliwiający mieszkańcom maksymalne wykorzystanie publicznego transportu zbiorowego jako podstawowego środka transportu. Parametry dróg umożliwiają zdaniem Organu prowadzenie transportu zbiorowego, a zapewnienie rozwiązań przestrzennych, ułatwiających przemieszczanie się pieszych i rowerzystów - zostało spełnione poprzez zachowanie istniejącego układu komunikacyjnego. Jak wywodzi Organ, nowa zabudowa jest planowana i lokalizowana na obszarach o w pełni wykształconej zwartej strukturze funkcjonalno-przestrzennej, w granicach jednostki osadniczej, w sąsiedztwie istniejącej zabudowy lub jako jej kontynuacja. Przygotowując projekt planu kierowano się dostępnością i możliwością uzbrojenia terenów w infrastrukturę techniczną i komunikacyjną. Opracowanie projektu planu miejscowego dla miejscowości I. wynika z opracowanej "Analizy zmian w zagospodarowaniu przestrzennym gminy [...] w celu ocen aktualności Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i planów miejscowych" przyjętej uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2016 roku. Jednym z wniosków analizy było dokończenie procedury planistycznej i uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości I. Zdaniem Organu zagospodarowanie terenów objętych planem, będzie skutkowało korzyściami niefinansowymi: uporządkowanie przestrzeni, stworzenie ram prawnych określających zagospodarowanie terenów w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa, zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju i poszanowania ładu przestrzennego. Z taką treścią uchwały Rady Gminy [...]nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego miejscowości I., gmina [...] nie zgodził się D. B. ( dalej skarżący ), który zaskarżył w/w uchwałę w części: • zakazującej lokalizowania na obszarze objętym planem - w tym na obszarze 2R - przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z przepisami odrębnymi, w zakresie ochrony środowiska, za wyjątkiem dróg i obiektów infrastruktury technicznej, tj. § 6 ust. 1 pkt 5) Planu; • ograniczającej dopuszczalną ilość obsady do 40 DJP w budynkach inwentarskich i lokowanych na obszarze 2R, tj. § 11 ust. 5 pkt 2) lit. b) Planu; • określającej w części graficznej Planu przebieg linii zabudowy na obszarze 2R w zw. z § 11 ust. 5 pkt 2) lit. a) i b) Planu oraz § 11 ust. 5 pkt 3) lit. b) Planu; • określającej dopuszczalną wysokość budynków gospodarczych i inwentarskich na terenach oznaczonych symbolem 2R, tj. § 11 ust. 5 pkt 4) lit. c) Planu oraz w części określającej dopuszczalną wysokość obiektów związanych z produkcją rolniczą na powyżej wskazanym obszarze, tj. § 11 ust. 5 pkt 4) lit. d) Planu; Skarżący zarzucił Radzie Gminy [...] podjęcie zaskarżonej uchwały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy: 1. Naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej "u.p.z.p.") w zw. z art. 17 oraz art. 1 ust. 2 pkt 11) i 12) u.p.z.p. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że Wojewoda [...] rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] stycznia 2017 r., [...], stwierdził nieważność uprzednio uchwalonej przez Radę Gminy [...] uchwały w sprawie planu miejscowego dla miejscowości I. nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. co do części jej zapisów. Tym samym, zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 u.p.z.p. obowiązkiem organów gminy [...] było ponowienie czynności, o których mowa w art. 17 u.p.z.p. w zakresie niezbędnym do doprowadzenia do zgodności projektu planu z przepisami prawnymi. W przedmiotowej sprawie ograniczono się wyłącznie do wprowadzenia sugerowanych przez Wojewodę [...] zmian i uchwalenia zmienionego projektu planu, bez jego uprzedniego wyłożenia do publicznego wglądu, bez umożliwienia zainteresowanym osobom zgłaszania uwag oraz bez ponownego rozpatrzenia tychże uwag (w przypadku ich zgłoszenia). Powyższe przesądza o rażącym naruszeniu procedury planistycznej, skutkującej w istocie koniecznością stwierdzenia jej nieważności w całości. 2. Naruszenie art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., poprzez dokonanie w zaskarżonej uchwale ustaleń pozostających w sprzeczności z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gm. [...] (zwanego w dalszej części "Studium"), przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2012 roku, zmienionego następnie uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. oraz § 3 ust. 1 pkt 2) w. zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (zwanego w dalszej części "rozporządzeniem"). Skarżący podniósł, że zgodnie z treścią uchwały zmieniającej Studium, w odniesieniu do [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (tj. obszaru, którego dotyczy zaskarżona uchwała) zakazuje się lokowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (za wyjątkiem przedsięwzięć służących obsłudze ruchu komunikacyjnego, turystyce oraz przedsięwzięć bezpośrednio związanych z rolnictwem i przemysłem spożywczym). Powyższy zapis Studium wprost wynika z przepisów w/w rozporządzenia Wojewody [...] (§ 3 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 3 ust. 2). Skoro postanowienia Studium - podobnie jak postanowienia rozporządzenia - dopuszczają możliwość lokowania na obszarze [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (tj. na obszarze, którego dotyczy zaskarżona uchwała) przedsięwzięć mogących co prawda znacząco oddziaływać na środowisko, ale bezpośrednio związanych z rolnictwem, to brak jest podstaw, aby w treści zaskarżonej uchwały Rada Gminy [...] zakazywała lokowania tego typu przedsięwzięć. Powyższe okoliczności wskazują na sprzeczność uchwały zarówno z treścią Studium, jak i z treścią rozporządzenia Wojewody [...]. 3. Naruszenie art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., poprzez dokonanie w zaskarżonej uchwale ustaleń pozostających w oczywistej sprzeczności z ustaleniami obowiązującego Studium w zakresie ograniczającym możliwość lokowania nowych budynków inwentarskich o obsadzie do 40 DJP. Zarzut ten skarżący uzasadnił, tym że zgodnie z treścią § 11 ust. 5 pkt 2) lit. b) Planu na terenach oznaczonych symbolem IR - 15R dopuszcza się lokalizowanie budynków inwentarskich o łącznej obsadzie nieprzekraczającej 40 DJP. Zgodnie natomiast z treścią Studium (str.57 Studium uchwalonego przez Radę Gminy [...] dnia [...] stycznia 2015 r.) na całym obszarze objętym Studium, w tym na obszarze miejscowości l. dopuszcza się lokalizację nowych obiektów specjalistycznej produkcji zwierzęcej (kurniki, chlewnie) o wielkości obsad zwierząt do 210 DJP. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że treść § 11 ust. 5 pkt 2) lit. b) Planu pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią obowiązującego na terenie Gminy [...] Studium. 4. Naruszenie art. 32 ust. 1 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez wyznaczenie w treści graficznej MPZP nieprzekraczalnej linii zabudowy dla terenu oznaczonego symbolem 2R w sposób naruszający konstytucyjną zasadę proporcjonalności oraz równości. Skarżący wskazał, że sposób wyznaczenia linii zabudowy, o której mowa powyżej, w powiązaniu z treścią § 11 ust. 5 pkt 2) lit. a) i b) Planu oraz § 11 ust. 5 pkt 3) lit. b) Planu uniemożliwia w istocie Skarżącemu realizację planowanej inwestycji, co do której Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., sygn. akt [...], ustaliło środowiskowe warunki realizacji. W treści zaskarżonej uchwały Rada Gminy [...] w ani jednym fragmencie nie wskazała z jakich to ważnych przyczyn, na obszarze oznaczonym symbolem 2R zachodzi konieczność tak znacznego ograniczenia możliwości zabudowy (wykluczającego w istocie możliwość budowy budynków hodowlanych). Zauważyć przy tym należy, że na sąsiednim terenie, oznaczonym symbolem 4R, linia zabudowy została wyznaczona w sposób umożliwiający zabudowę niemal całego obszaru, co pozwala twierdzić, że w przedmiotowym zakresie naruszone zostały zasady, o których mowa w art. 32 ust. 1 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. 5. Naruszenie art. 20 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez uchwalenie planu miejscowego, którego postanowienia są ze sobą sprzeczne. Skarżący twierdził, że postanowienie zaskarżonej uchwały w zakresie określającym dopuszczalną wysokość budynków gospodarczych i inwentarskich na terenach oznaczonych symbolem 2R, tj. § 11 ust. 5 pkt 4) lit. c) Planu, pozostaje w sprzeczności z postanowieniem określającym dopuszczalną wysokość obiektów związanych z produkcją rolniczą na powyżej wskazanym obszarze, tj. § 11 ust. 5 pkt 4) lit. d) MPZP. Zgodnie z treścią § 11 ust. 5 pkt 4) lit. c) Planu na obszarze 2R dopuszcza się lokowanie budynków gospodarczych i inwentarskich jednokondygnacyjnych o wysokości do 8,0 m. Zgodnie natomiast z § 11 ust. 5 pkt 4) lit. d) MPZP na obszarze 2R dopuszcza się lokowanie obiektów związanych z produkcją rolniczą do wysokości 12,0 m. Powyższe zapisy pozostają ze sobą w oczywistej sprzeczności. Każdy budynek inwentarski jest jednocześnie obiektem związanym z produkcją rolniczą, na co wskazuje zakres pojęcia "obiekt" oraz "budynek" w przepisach art. 3 pkt 1) i 2) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Brak jest możliwości odrębnego uregulowania tej samej kwestii w jednym akcie prawa miejscowego co sprawia, że powyżej wskazane postanowienia Planu obarczone są wadą nieważności. 6. Naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 7) i 9), art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 oraz art. 28 ust. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 140 k.c. oraz w zw. z art. 1, art. 22, art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 3, art. 83 ust. 2 oraz art. 94 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez ich wadliwe zastosowanie, a w konsekwencji nadużycie władztwa planistycznego w związku z nadmiernym ograniczeniem prawa Skarżącego do dysponowania i zagospodarowania gruntu, nieproporcjonalnie do celów koniecznych dla zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej oraz ponad usprawiedliwione potrzeby publiczne. Zdaniem Skarżącego podnoszone w treści skargi zarzuty mieszczą się w granicach jego interesu prawnego, bowiem gdyby postanowienia planu nie naruszały przytoczonych powyżej, powszechnie obowiązujących przepisów prawa, to Skarżący byłby uprawniony do realizacji planowanej inwestycji, co do której Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., [...], określiło środowiskowe warunki jej realizacji. Mając na uwadze powyższe zarzuty, Skarżący na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego miejscowości I. gmina [...] w części dotyczącej: - § 6 ust. 1 pkt 5) Planu; - § 11 ust. 5 pkt 2) lit. b); - sposobu wyznaczenia linii zabudowy w części graficznej MPZP na obszarze 2R w zw. z § 11 ust. 5 pkt 2) lit. a) i b) Planu oraz § 11 ust. 5 pkt 3) lit. b) Planu; - § 11 ust. 5 pkt 4) lit. c) i d) Planu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uchwale nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego miejscowości I. gmina [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej również "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W ocenie Sądu skarga D. B. na uchwałę Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego miejscowości I. gmina [...] nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że wniesiona skarga dotyczy uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej "u.p.z.p."), podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Wskazanie w powyższym przepisie podstaw nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzą do wniosku, że przepis ten stanowi lex specialis wobec art. 91 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Oznacza to, że rozstrzygnięcia nadzorcze wojewody albo orzeczenie sądu administracyjnego stwierdzające nieważność uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są wydawane w przypadku zajścia co najmniej jednej z podstaw nieważności wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Zasady sporządzania planu miejscowego dotyczą kwestii merytorycznych, tj. zawartości aktu, treści jego ustaleń, standardów dokumentacji planistycznej. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem, wraz z uzasadnieniem. W uzasadnieniu przedstawia się w szczególności (1) sposób realizacji wymogów wynikających z art. 1 ust. 2-4 u.p.z.p. (2) zgodność z wynikami analizy zmian w zagospodarowaniu przestrzennym gminy, oceny postępów w opracowywaniu planów miejscowych i wieloletnich programów ich sporządzania w nawiązaniu do ustaleń studium, z uwzględnieniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, oraz wniosków w sprawie sporządzenia lub zmiany planu miejscowego, wraz z datą uchwały rady gminy w sprawie aktualności studium i planów miejscowych, (3) wpływ na finanse publiczne, w tym budżet gminy (art.15 ust. 1 u.p.z.p.). Zgodnie z art. 15 ust. 2 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo, m.in.: przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania (pkt 1 powołanego przepisu), zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, w tym krajobrazów kulturowych, oraz dóbr kultury współczesnej (pkt 4 powołanego przepisu), zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów (pkt 6 powołanego przepisu), granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, na podstawie odrębnych przepisów, terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, obszarów osuwania się mas ziemnych, krajobrazów priorytetowych określonych w audycie krajobrazowym oraz w planach zagospodarowania przestrzennego województwa (pkt 7 powołanego przepisu), szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy (pkt 9 powołanego przepisu), zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej (pkt 10 powołanego przepisu). Przy sporządzaniu planu miejscowego organ zobowiązany jest również uwzględnić wymogi dotyczące stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego, określone w § 4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu planu miejscowego ( D.U. z 2003 r. nr 164 poz. 1587) , a mianowicie: • ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów (pkt 1 powołanego przepisu), • ustalenia dotyczące zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej powinny zawierać określenie obiektów i terenów chronionych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym określenie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów (pkt 4 powołanego przepisu), przy czym zgodnie z § 2 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu planu miejscowego, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o nakazach, zakazach, dopuszczeniach i ograniczeniach w zagospodarowaniu terenów - należy przez to rozumieć określenie sposobów zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy, • ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu (pkt 6 powołanego przepisu), • ustalenia dotyczące granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów (pkt 7 powołanego przepisu), • ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać: (a) określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych, (b) określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym, (c) wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych (pkt 9 powołanego przepisu). Z kolei projekt rysunku planu miejscowego, stosownie do treści § 7 pkt 7 i 8 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu planu miejscowego, powinien zawierać linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ich oznaczenia oraz linie zabudowy oraz oznaczenia elementów zagospodarowania przestrzennego terenu. Ponadto na projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego. Do projektu rysunku planu miejscowego dołącza się objaśnienia wszystkich użytych oznaczeń (§ 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu planu miejscowego). Warto również wskazać, że w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób niepełnosprawnych (art.1 ust. 2 pkt. 5 u.p.z.p.). W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje również ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.). Plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały (art. 20 ust. 1 u.p.z.p.). Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.). Zaakcentowania wymaga, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wyrazem tzw. władztwa planistycznego, które posiada gmina. Może ona samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenu, wprowadzając do planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego bądź to precyzyjne zapisy bądź też postanowienia ogólne dla poszczególnych terenów. Wszelkie jednak czynności gminy, także o charakterze publicznoprawnym, muszą odznaczać się legalnością, gdyż gmina jest obowiązana działać zgodnie z prawem, co wynika z art. 7 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 14 ust. 8 u.p.z.p. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji RP źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Oznacza to, że organy gmin oraz organy administracji publicznej związane są ustaleniami zawartymi w planie, który został prawidłowo opublikowany i wszedł w życie. Skoro ustalenia planu zawierają normy wiążące, to stanowią podstawę prawną do wydawania decyzji administracyjnych na dalszych etapach realizacji zamierzeń inwestycyjnych. Z przepisu art. 20 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Zawarte w cytowanym przepisie sformułowanie "nie narusza ustaleń studium" należy traktować jako synonim zwrotu "nie jest sprzeczny ze studium" (tak: I. Zachariasz Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Lex2013 r. uwaga 1 do art. 20). Intepretując treść ww. przepisu trzeba zwrócić uwagę, że zaskarżona uchwała została podjęta w czasie, kiedy obowiązywała już zmieniona - względem pierwotnego brzmienia - treść art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 130, poz. 871) zmieniająca niniejszą ustawę z dniem 21 października 2010 r., w art. 1 pkt 6 wprowadziła nowe brzmienie art. 20 ust. 1 u.p.z.p poprzez zastąpienie wyrażenia "zgodności planu ze studium" słowami "nie narusza ustaleń studium". Nowe brzmienie tego przepisu należy rozumieć jako realizowanie wytycznych studium przez plan miejscowy. Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 440/15 (opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej poprzez stronę internetową http://orzeczenia.nsa.gov.pl/), że ww. zmiana w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym świadczy o woli ustawodawcy "poluzowania" związania organów gminy ustaleniami studium przy sporządzaniu planów miejscowych. W ocenie NSA wykładając przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mówiące o związaniu organów gminy ustaleniami studium przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1), należy przede wszystkim zwrócić uwagę na charakter studium i związane z tym różnice pomiędzy tym aktem, a planem miejscowym. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym w chwili podjęcia zaskarżonej uchwały, w planie miejscowym określa się przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Natomiast w myśl art. 10 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w studium określa się kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów. NSA zaakcentował, że w studium określa się kierunki zmian w przeznaczeniu terenów, a nie przeznaczenie terenów i to należy mieć na uwadze przy ocenie, czy plan miejscowy jest zgodny ze studium, a więc czy przeznaczenie terenów określone w planie miejscowym jest zgodne z kierunkami zmian w przeznaczeniu terenów określonymi w studium. Należy wobec tego przyjąć, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego będzie naruszał zapisy studium wtedy tylko, gdy studium zawierać będzie niewątpliwe ustalenia, co do przeznaczenia i funkcji poszczególnych terenów, zaś funkcje te i przeznaczenie tych terenów, plan miejscowy określi w sposób odmienny (różny). Podkreślić bowiem trzeba, że plan miejscowy ma doprecyzować (a nie tylko powtarzać) określone w studium zasady prowadzenia polityki przestrzennej i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zasadniczej zmiany lub modyfikacji. W tym miejscu należy wyjaśnić, że studium jest aktem, który nie ma charakteru normatywnego, jego postanowienia są kierowane do organów gminy i bezpośrednio nie kształtują sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu organów administracji publicznej. Nienormatywność Studium powoduje, że jego postanowienia nie kształtują bezpośrednio sytuacji prawnej obywateli, lecz z uwagi na to, że postanowienia studium determinują treść planu miejscowego nie można wykluczyć braku jakiegokolwiek oddziaływania studium na sferę uprawnień jednostki. Studium jest tylko wytyczną do tworzenia miejscowego planu, a zasięg obszarów funkcjonalnych wskazanych w studium należy traktować orientacyjnie, ponieważ stanowią one jedynie wytyczne do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, gdzie zostaną uszczegółowione. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd nie podziela zarzutów Skarżącego zawartych w skardze. Polityka przestrzenna gminy określona w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] ustala ograniczenia lokalizacji dużych obiektów hodowlanych tj. : - zakaz lokalizacji nowych obiektów produkcji zwierzęcej o obsadzie powyżej 210 DJP, - dopuszczenie realizacji nowych obiektów specjalistycznej produkcji zwierzęcej (kurniki, chlewnie) o wielkości obsady zwierząt do 210 DJP przy zachowaniu odległości minimum 1000 m od zabudowy przeznaczonej na pobyt ludzi, - dopuszczenie możliwość rozbudowy istniejących obiektów produkcji zwierzęcej do 210 DJP. Takie rozwiązania przyjęto na podstawie licznych wniosków mieszkańców złożonych na etapie ogłoszenia o przystąpieniu do opracowania Studium oraz prowadzonych dyskusji w czasie przygotowywania projektu. Obiekty produkcji zwierzęcej o wielkości obsady powyżej 210 DJP należą, według rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), należą do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2. ust. 1 pkt. 51 rozporządzenia). Ponadto brak uregulowań prawnych dotyczących norm dla uciążliwości odorowej, uniemożliwia określenie warunków realizacji i eksploatacji oraz wymagań w zakresie ochrony środowiska w odniesieniu do dużych obiektów produkcji zwierzęcej. Przemysłowy tucz zwierząt nigdy nie jest obojętny dla środowiska i komfortu życia mieszkańców. Wprowadzenie ograniczeń w swobodnym lokalizowaniu obiektów produkcji zwierzęcej może jednak zminimalizować ich uciążliwość i przyczynić się do poprawy stanu środowiska i warunków życia mieszkańców. Wg rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2016r poz. 71) obiekty do chowu i hodowli zwierząt do 40 DJP nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z art.9 ust.5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Studium nie jest aktem prawa miejscowego, jednak zgodnie z art. 9 ust. 4 jego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Rozwiązania zawarte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości I. wpisują się w ustalenia polityki przestrzennej gminy. Zapis Studium wprowadzający górną granicę obsady obiektów produkcji zwierzęcej w wysokości 210 DJP należy traktować wyłącznie jako wartość, której nie należy przekroczyć. Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że omawiane ustalenie Studium nie może być modyfikowane - w zakreślonych granicach - w zależności od warunków obszaru objętego mpzp. Sąd aprobuje ocenę organu, że wniesione na etapie postępowania planistycznego uwagi skarżącego nie mogły być uwzględnione ponieważ są w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawnymi, a w szczególności z: - art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mówi "każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu", - art. 140 KC (Dz. U. z 1964 r. Nr 16 poz. 93) mówi że "w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno - gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą". Wnioski mieszkańców wsi zgłoszone do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości I. na etapie ogłoszenia do opracowania planu dotyczyły głównie ograniczenia budowy lub rozbudowy ferm drobiu. Rozwiązanie przyjęte w projekcie planu dot. możliwości lokalizacji obiektów produkcji zwierzęcej o łącznej obsadzie nie przekraczającej 40DJP w siedlisku rolniczym w terenach RM i w określonych nieprzekraczalnymi liniami terenach R wynika z uwarunkowań funkcjonalno- przestrzennych. Zabudowa miejscowości I. to obszar zwartej zabudowy (subiektywnie wytypowane obszary o w pełni wykształconej strukturze funkcjonalno-przestrzennej w granicach jednostek osadniczych) obejmujący obszary zabudowane i zamieszkałe przez ludzi, wyodrębnione przestrzennie i ukształtowane w formie zwartej struktury funkcjonalno-przestrzennej. W warunkach wsi I. (funkcja rolnicza, brak terenów przeznaczonych na cele działalności produkcyjnej) zakaz w istocie dotyczy lokowania dużych ferm hodowlanych Działka nr [...], na której wnioskowana jest realizacja fermy drobiu o wielkości obsady powyżej 210 DJP, położona jest w odległości mniejszej niż 100 m od istniejącej zabudowy mieszkaniowej. Sąd nie podziela również zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia procedury planistycznej przez Radę Gminy [...]. Wojewoda [...] rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] stycznia 2017 r., [...], stwierdził nieważność uprzednio uchwalonej przez Radę Gminy [...] uchwały w sprawie planu miejscowego dla miejscowości I. nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. co do części jej zapisów. Należy zauważyć, że organ nadzoru zakwestionował inne zapisy Planu niż skarżący. Tym samym, nie zaistniała sytuacja, w której zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 u.p.z.p. obowiązkiem organów gminy [...] byłoby ponowienie czynności, o których mowa w art. 17 u.p.z.p. w zakresie niezbędnym do doprowadzenia do zgodności projektu planu z przepisami prawnymi. Należy przyznać rację skarżącemu, że realizując wskazania Wojewody [...] ograniczono się do wprowadzenia sugerowanych przez Wojewodę zmian i uchwalenia zmienionego projektu. Tym samym zarzut skargi, że nie wykładając planu o zmienionej treści do publicznego wglądu, umożliwiono zainteresowanym osobom zgłaszanie uwag. Kwestie leżące w sferze zainteresowań skarżącego były zawarte w pierwotnej treści Planu, miał możliwość zapoznania się z nimi w trakcie wyłożenia planu i zgłoszenia uwag – co uczynił. Jak wynika z akt sprawy rozstrzygnięcie dotyczące sposobu rozpatrzenia tychże uwag stanowi załącznik nr 2 do uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] lutego 2017r. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności punktów uchwały w części wskazanej w skardze. Przy opracowywaniu aktów prawnych należy przestrzegać podstawowych reguł legislacji, mieć na uwadze, że akt prawny nie może zawierać postanowień wykraczających poza granice upoważnienia ustawowego, a także nie wkraczać w sferę spraw zastrzeżonych do kompetencji innych organów, układ aktu prawnego winien być przejrzysty, a dla oznaczenia jednostkowych pojęć należy używać określeń stosowanych w obowiązującym ustawodawstwie. Sąd w pełni podziela prezentowane w doktrynie i orzecznictwie stanowisko, że pojęcie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzaniem aktu planistycznego, a więc z jego zawartością (obejmującą część tekstową, graficzną tj. rysunek planu i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. J.Dziedzic-Bukowska, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, LexisNexis 2014, s. 249;). W kontrolowanej uchwale powyższe warunki zostały spełnione. W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi.