IV SA/Wa 1056/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 30 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] sp. j. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] sp. j. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie reformy rolnej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Spółka [...] sp. j. z siedzibą w M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2011 r. stwierdzającą, że nieruchomość ziemska stanowiąca własność S. R., obj. [...] ks tab. Sądu Okręgowego w T., w części zabudowanej siedzibą rodu R. odpowiadającej obecnie działce nr [...] położonej w P., nie podpadała pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13). Wraz ze skargą strona złożyła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazano, że wnioskodawca przedmiotowej sprawy już kilkakrotnie próbował wpisać do księgi wieczystej nieruchomości ostrzeżenie o niezgodności jej treści z rzeczywistym stanem prawnym. Efektem takiego ostrzeżenia byłoby uniemożliwienie spółce prawidłowego funkcjonowania jak i spowodowanie szkody w jej majątku, które to skutki trudne będą do odwrócenia. Skarżący uzyskał pod zastaw przedmiotowej nieruchomości kredyt hipoteczny. Nadto nieruchomość ta stanowi zabezpieczenie roszczeń kontrahentów a jej stan prawny jest jednym z kryteriów, na które zwracają uwagę kontrahenci spółki celem sprawdzenia jej wiarygodności wypłacalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej również jako "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. O wstrzymaniu wykonania decyzji sąd administracyjny może orzec, gdy stwierdzi, że wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004.). Podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd rozważa więc, czy wykonanie jej przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji skarżącego po ewentualnym wyeliminowaniu aktu z obrotu prawnego. Obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji leży po stronie skarżącego. W ocenie Sądu okoliczności podane we wniosku uzasadniają stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Z tych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 powołanej ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.