IV SA/Wa 1059/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.), Protokolant ref. staż. Magdalena Dębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w R. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w R., decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] orzekającą o: 1) ustaleniu wymiar kary biegnącej dla emitora E-1 (z instalacji termicznego przekształcania odpadów przy Al. [...]) w wysokości [...] zł/h; dla wielkości przekroczenia: rtęć [...] kg/h, antymon [...] kg/h, arsen [...] kg/h, ołów [...] kg/h, chrom [...] kg/h, kobalt [...] kg/h, miedź [...] kg/h, mangan [...] kg/h, nikiel [...] kg/h, wanad [...] kg/h, dioksyny i furany [...] kg/h; 2) ustaleniu terminu rozpoczęcia naliczania wymienionej w punkcie 1 godzinowej kary pieniężnej od dnia [...] lutego 2015 r., godz. 19:00; 3) ustaleniu, iż kara będzie biegnąć nieprzerwanie do dnia stwierdzenia z urzędu lub na podstawie przedstawionych dowodów, że naruszenie ustało i orzekł o: 1) określeniu wielkości stwierdzonego przekroczenia, ustalonych decyzją nr [...] Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2014 r., dopuszczalnych emisji: rtęci [...] kg/h, antymonu [...] kg/h, arsenu [...] kg/h, ołowiu [...] kg/h, chromu [...] kg/h, kobaltu [...] kg/h, miedzi [...] kg/h, manganu [...] kg/h, niklu [...] kg/h, wanadu [...] kg/h, dioksyn i furanów [...] kg/h wprowadzanych do powietrza z emitora E-1 instalacji termicznego przekształcania odpadów medycznych i weterynaryjnych zlokalizowanych na terenie Szpitala Wojewódzkiego w B., przy Al. [...]; 2) ustaleniu [...] Sp. z o. o. ul. [...] R., prowadzącej działalność w zakresie termicznego przekształcania odpadów medycznych i weterynaryjnych przy Al. [...] w B., wymiar administracyjnej biegnącej kary pieniężnej w kwocie [...] zł/h za przekroczenie dopuszczalnych emisji do powietrza określonych w pkt 1 decyzji; 3) określeniu terminu, od którego będzie naliczana kara biegnąca ustalona w pkt 2 decyzji, od dnia [...] lutego 2015 r., godz. 19:00. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K. decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] orzekł o: 1) ustaleniu wymiaru kary biegnącej dla emitora E-1 (z instalacji termicznego przekształcania odpadów przy Al. [...]) w wysokości [...] zł/h; dla wielkości przekroczenia: rtęć [...] kg/h, antymon [...] kg/h, arsen [...] kg/h, ołów [...] kg/h, chrom [...] kg/h, kobalt [...] kg/h, miedź [...] kg/h, mangan [...] kg/h, nikiel [...] kg/h, wanad [...] kg/h, dioksyny i furany [...] kg/h; 2) ustaleniu terminu rozpoczęcia naliczania wymienionej w punkcie 1 godzinowej kary pieniężnej od dnia [...] lutego 2015 r., godz. 19:00; 3) tym, iż kara będzie biegnąć nieprzerwanie do dnia stwierdzenia z urzędu lub na podstawie przedstawionych dowodów, że naruszenie ustało. W uzasadnieniu [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K. wskazał, że podczas kontroli WIOŚ przeprowadzonej w dniach [...] lutego – [...] marca 2015 r. na zlecenie WIOŚ laboratorium akredytowane [...]Sp. z o.o., ul. [...] K., wykonało w dniu [...] lutego 2015r. pomiary kontrolne emisji zanieczyszczeń na emitorze E-1 z instalacji termicznego przekształcania odpadów przy Al. [...], eksploatowanej przez [...] Sp. z o. o., ul. [...] R. Wyniki z w/w pomiarów wykazały przekroczenie warunków dopuszczalnych ustalonych dla tej instalacji w pozwoleniu na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza, decyzją Marszałka Województwa [...], nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. Wielkość ponadnormatywnej emisji dla w/w substancji ustalono na podstawie wyników pomiarów, przedstawionych w "Sprawozdaniu z badań nr [...]" z dnia [...] marca 2015 r. Pismem z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] strona wniosła uwagi do "Sprawozdania z badań nr [...]" akredytowanego laboratorium [...] Sp. z o.o. z K., które pismem WIOŚ z dnia [...] kwietnia 2015 r. przekazane zostały spółce [...] w celu złożenia pisemnych wyjaśnień. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w/w spółka przedstawiła wyjaśnienia, których kopia została przekazana stronie pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Jednocześnie ponownie poinformowano stronę o możliwości zapoznania się z zebranymi dowodami i materiałami w przedmiotowej sprawie oraz wypowiedzenia się co do nich, stosownie do art. 10 § 1 Kpa. Pismem z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] strona oświadczyła, że podtrzymuje dotychczasowe uwagi oraz zastrzeżenia podnoszone w treści pisma z dnia [...] marca 2015 r., dodatkowo wykazując zastrzeżenia w kwestii zawartości tlenu, oznaczenia stężenia pyłu, masy pyłu. oznaczenia wartości HC1 i HF, dioksyn i furanów, oznaczenia stężenia metali. Przedmiotowe uwagi zostały przekazane Spółce [...] pismem z dnia [...] maja 2015 r., w celu złożenia pisemnych wyjaśnień. Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] strona odniosła się do w/w wyjaśnień Spółki [...], uznając je za niewystarczające. Organ podzielił stanowisko akredytowanego laboratorium Spółki [...] w kwestii błędów edycyjnych w sprawozdaniu z badań, ponieważ nie miały one wpływu na wyniki stężeń. Natomiast uznał, że pozostałe kwestie przytoczone przez stronę w w/w piśmie, nie podlegają weryfikacji WIOŚ, gdyż organ powierzył wykonanie tych pomiarów, jak i opracowanie z nich wyników laboratorium, które posiada certyfikat akredytacji wydany przez Polskie Centrum Akredytacji, potwierdzający jego kompetencje oraz posiada udokumentowane, wieloletnie doświadczenie w zakresie wykonywania pomiarów dla tego typu instalacji. W tej sytuacji WIOŚ stwierdził, że wszystkie podnoszone przez stronę kwestie zostały wyjaśnione, przez przedmiotowe laboratorium w toku postępowania, w stopniu wystarczającym do podjęcia naliczenia kary biegnącej i wydania decyzji w tej sprawie. Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] złożyła [...] Sp. z o. o., zarzucając organowi I instancji naruszenie: 1) art. 6 Kpa w zw. z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016 r. poz. 672, ze zm.) - zwanej dalej "Prawo ochrony środowiska" poprzez naruszenie przepisów prawa odnoszących się do obowiązku stosowania metodyk referencyjnych przez organy administracji publicznej; 2) art. 7 Kpa poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy; 3) art. 77 § 1 Kpa w zw. z art. 80 Kpa poprzez nieprawidłowe rozpatrzenie zebranego w przedmiotowym postępowaniu materiału dowodowego; 4) art. 298 ust. 1 pkt 1, art. 300 oraz art. 309 Prawa ochrony środowiska poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie. Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] i orzekł o: 1) określeniu wielkości stwierdzonego przekroczenia, ustalonych decyzją nr [...] Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2014 r., dopuszczalnych emisji: rtęci [...] kg/h, antymonu [...] kg/h, arsenu [...] kg/h, ołowiu [...] kg/h, chromu [...] kg/h, kobaltu [...] kg/h, miedzi [...] kg/h, manganu [...] kg/h, niklu [...] kg/h, wanadu [...] kg/h, dioksyn i furanów [...] kg/h wprowadzanych do powietrza z emitora E-1 instalacji termicznego przekształcania odpadów medycznych i weterynaryjnych zlokalizowanych na terenie Szpitala Wojewódzkiego w B., przy Al. [...]; 2) ustaleniu [...]Sp. z o. o. ul. [...] R., prowadzącej działalność w zakresie termicznego przekształcania odpadów medycznych i weterynaryjnych przy Al. [...] w B., wymiaru administracyjnej biegnącej kary pieniężnej w kwocie [...] zł/h za przekroczenie dopuszczalnych emisji do powietrza określonych w pkt 1 decyzji; 3) określeniu terminu, od którego będzie naliczana kara biegnąca ustalona w pkt 2 decyzji, od dnia [...] lutego 2015 r., godz. 19:00. W uzasadnieniu Główny Inspektor Ochrony Środowiska wskazał, że w okresie od dnia [...] lutego 2015 r. do dnia [...] marca 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadził kontrolę [...] Sp. z o. o. Kontrola została przeprowadzona z wyłączeniem przepisów art. 79 ust. 1, art. 82 ust. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 2 lutego 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Podczas kontroli, w dniu [...] lutego 2015 r., przeprowadzone zostały kilkugodzinne obserwacje prowadzenia procesu spalania przez operatorów spalarki, na podstawie których kontrolujący zauważyli, że stabilność procesu, a co za tym idzie wielkość emisji (stężenia niektórych zanieczyszczeń oraz intensywność dymu) może zależeć od tzw. czynnika ludzkiego. W trakcie oględzin terenu spalarni odpadów, przeprowadzonych w dniu [...] lutego 2015 r., na podstawie prowadzonych przez operatorów spalarki zapisów wewnętrznych w tzw. "Dobowym monitoringu pracy spalarki", kontrolujący stwierdzili, że wystąpiły sytuacje gdy jednorazowe wsady odpadów przekraczały wagę 50 kg. Zdaniem organu odwoławczego, stanowi to naruszenie decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2014 r., nr [...]. Podczas kontroli [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska ustalił, że strona wykonuje ciągłe pomiary emisji w zakresie zgodnym z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2014 r. poz. 1542), a miesięczne raporty z pomiarów ciągłych za 2014 r. przedłożone zostały w terminie ustawowym. Analiza wyników powyższych pomiarów nie wykazała przekroczeń standardów emisyjnych. W wyniku przeprowadzonej podczas kontroli, analizy danych z prowadzonego od [...] grudnia 2014 r. monitoringu ciągłego parametrów technologicznych [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że zdarzają się sytuacje, kiedy w trakcie rozruchu instalacji zanieczyszczenia ze spalania paliwa w palniku odprowadzane są do emitora E-1, a nie bypassem do E-2. Ponieważ raporty generowane z systemu do monitoringu ciągłego emisji przez program Mikros nie różnicują czasu pracy instalacji na czas: podczas rozruchu (rozgrzewania) i podczas normalnej pracy (spalania, bądź dopalania odpadów), może to zaburzać obraz wartości stężeń dobowych, dla dni w których odbywał się rozruch instalacji. Jak ustalono podczas kontroli taki sposób wyliczania średnich dobowych ze stężeń 30- minutowych i 10-minutowych nie jest zgodny z metodyką podaną w pkt 4 uwag do załącznika nr 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody. Podczas kontroli ustalono również, że system monitoringu ciągłego emisji poddawany jest przeglądom półrocznym i rocznym. Podczas kontroli, na zlecenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, przeprowadzone zostały kontrolne pomiary emisji pyłów i gazów przez akredytowane laboratorium [...] Sp. z o.o.. W dniu [...] lutego 2015 r. ponownie przystąpiono do przeprowadzenia pomiarów kontrolnych emisji pyłów i gazów, w zakresie dwutlenku siarki, tlenków azotu, tlenku węgla, dwutlenku węgla, tlenu, chlorowodoru, fluorowodoru, całkowitego węgla organicznego i metali ciężkich (kadmu+talu, rtęci, antymonu, arsenu, ołowiu, chromu, kobaltu, miedzi, manganu, niklu, wanadu) oraz dioksyn i furanów - z emitora E-1. W dniu wykonywania pomiarów instalacja do termicznego przekształcania odpadów medycznych i weterynaryjnych pracowała pod obciążeniem ok. 63,4%. Przed podpisaniem protokołu strona wniosła do ustaleń kontroli zastrzeżenia i uwagi dotyczące gospodarowania odpadami. Sprawozdanie z badań nr [...] przeprowadzonych, na zlecenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, przez akredytowane laboratorium [...] Sp. z o. o. w K. w dniu [...] lutego 2015 r. zostało przekazane stronie przy piśmie z dnia [...] marca 2015 r., nr [...]. Przeprowadzone pomiary kontrolne wykazały przekroczenie dopuszczalnych emisji rtęci, antymonu, arsenu, ołowiu, chromu, kobaltu, miedzi, manganu, niklu, wanadu, dioksyn i furanów do powietrza, ustalonych decyzją nr [...] Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2014 r. - pozwolenie na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji termicznego przekształcania odpadów medycznych i weterynaryjnych zlokalizowanych na terenie Szpitala Wojewódzkiego we B. W dniu [...] marca 2015 r., strona przedłożyła [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska pismo zawierające uwagi do sprawozdania z badań nr [...]. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przekazał stronie wyjaśnienia laboratorium [...] Sp. z o. o. w K. dotyczące uwag zawartych w jej piśmie z dnia [...] marca 2015 r. [...] Sp. z o. o. pismem z dnia [...] maja 2015 r., skierowanym do [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, podniosła dodatkowe argumenty wskazujące na nieprawidłowości i błędy zawarte w sprawozdaniu z badań nr [...]. W przedmiotowym piśmie strona stwierdziła, że nie jest możliwe, aby ilość tlenu zużytego do spalania była niższa od sumy ilości tlenu wykazanego w spalinach i dwutlenku węgla, niezależnie od tego czy prowadzony proces polega na spalaniu czy też dopalaniu odpadów. Strona wskazała także, że zawarta w treści raportu suma dwutlenku węgla oraz tlenku węgla, wynosząca 22,4 %, jest wartością nierealną dla procesu technologicznego, ponieważ nie jest możliwe, aby zawartość tlenu była wyższa, niż zawartość tlenu w atmosferze. [...] Sp. z o. o. podniosła także, że w jej ocenie pomiar emisji dioksyn nie może być prawidłowy, ponieważ badanie wykonane zostało na niekompletnej próbce, w związku z dołączeniem pyłu z przesącza do jednej tylko próbki. Strona podniosła również, że do sprawozdania nie dołączono dodatkowego sprawozdania z analizy chlorowodoru i fluorowodoru co potwierdza, że sprawozdanie z badań, przygotowane przez [...] Sp. z o. o. w K. jest niekompletne oraz podważa rzetelność przedstawionego dokumentu. Strona stwierdziła także, że wnioski zawarte w treści sprawozdania nr [...], odnoszące się do rzekomych przekroczeń emisji gazów i pyłów do powietrza, nie mogą stanowić dowodu naruszenia norm środowiskowych przez [...] Sp. z o. o. bowiem nie zostały wykonane zgodnie z metodą referencyjną. W ocenie strony, oświadczenie laboratorium, że stosowana metoda jest znacznie szersza, niż wymagane normy referencyjne, nie ma żadnego znaczenia praktycznego, ponieważ wymagane jest posiadanie stosownej akredytacji, a nie złożenie oświadczenia o zgodności. Pismem z dnia [...] maja 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przekazał stronie wyjaśnienia laboratorium [...] Sp. z o. o. w K. dotyczące uwag zawartych w jej piśmie z dnia [...] maja 2015 r. W toku postępowania odwoławczego Główny Inspektor Ochrony Środowiska wskazał, że szczegółowo przeanalizował wszystkie dokumenty zgromadzone w sprawie oraz zarzuty podnoszone przez stronę w odwołaniu. Podczas rozpatrywania sprawy organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji naruszył art. 107 § 1 Kpa, poprzez błąd w rozstrzygnięciu, mianowicie pominięcie miasta prowadzenia działalności przez [...] Sp. z o. o. W orzeczeniu organ I instancji wymierzył administracyjną karę biegnącą dla emitora E-1 instalacji termicznego przekształcania odpadów przy Al. [...], jednakże nie podał w jakim mieście znajduje się przedmiotowa instalacja. Wobec powyższego należało uchylić zaskarżoną decyzję w całości. Z uwagi na to, że w materiale dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie, tj. zarówno w protokole kontroli Nr [...], jak i w piśmie [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] informującym stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia wymiaru kary biegnącej, określone zostało, że instalacja do termicznego przekształcania odpadów medycznych i weterynaryjnych eksploatowana przez [...] Sp. z o. o., zlokalizowana jest w B., przy Al. [...] - organ odwoławczy nie miał wątpliwości, że administracyjna biegnąca kara pieniężna ustalona została za przekroczenie dopuszczalnych emisji zanieczyszczeń do powietrza, wprowadzanych z emitora E-1 instalacji termicznego przekształcania odpadów medycznych i weterynaryjnych zlokalizowanych na terenie Szpitala Wojewódzkiego w B., przy Al. [...]. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, po przeanalizowaniu akt sprawy uznał, że ustalenie wymiaru administracyjnej kary biegnącej [...] Sp. z o. o., za przekroczenie dopuszczalnej wielkości emisji rtęci, antymonu, arsenu, ołowiu, chromu, kobaltu, miedzi, manganu, niklu, wanadu oraz dioksyn i furanów z emitora E-1 instalacji termicznego przekształcania odpadów w wysokości [...] zł/h i ustalenie terminu rozpoczęcia naliczania przedmiotowej kary od dnia [...] lutego 2015 r., godz. 19:00 - jest zasadne. Zgodnie z art. 298 § 1 pkt 1 Prawa ochrony środowiska administracyjne kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor ochrony środowiska za przekroczenie określonych w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 Prawa ochrony środowiska, ilości lub rodzaju gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza. Jednocześnie zgodnie z art. 300 ust. 1 pkt 3 Prawa ochrony środowiska wojewódzki inspektor ochrony środowiska wydaje decyzję ustalającą wymiar kary biegnącej po stwierdzeniu na podstawie kontroli, o której mowa w art. 299 ust. 1 pkt 1 Prawa ochrony środowiska za przekroczenie ilości lub rodzaju gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza, przy czym wymiar kary biegnącej określa się, uwzględniając przekroczenie w skali godziny. W przedmiotowej sprawie kontrolne pomiary emisji gazów i pyłów do powietrza, przeprowadzone na zlecenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska przez laboratorium [...] Sp. z o. o., ul. [...] K., wykazały ponad 4-krotne przekroczenie standardów emisyjnych w przypadku rtęci, ponad 3-krotne przekroczenie standardów emisyjnych w przypadku metali ciężkich (antymonu, arsenu, ołowiu, chromu, kobaltu, miedzi, manganu, niklu, wanadu), ponad 38-krotne przekroczenie standardów emisyjnych w przypadku dioksyn i furanów. Jako, że w decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...] ustalone zostały wielkości dopuszczalnej emisji gazów i pyłów (pkt IV pozwolenia), a pomiary kontrolne wykonane za zlecenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska wykazały ich przekroczenie - organ I instancji był zobligowany do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie. Odnosząc się do zarzutów strony podnoszonych w piśmie z dnia [...] marca 2015 r., w piśmie z dnia [...] maja 2015 r. oraz w odwołaniu z dnia [...] lipca 2015 r., dotyczących nieprawidłowości i błędów zawartych w sprawozdaniu z badań nr [...] należy stwierdzić, że pismami z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] oraz z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przekazał stronie odpowiedzi laboratorium [...] Sp. z o. o., ul. [...] K., które wykonało kontrolne pomiary emisji gazów i pyłów do powietrza oraz opracowało wyniki tych pomiarów w sprawozdaniu nr [...]. W przedmiotowych odpowiedziach laboratorium [...] Sp. z o. o., ul. [...] K. ustosunkowało się do podnoszonych przez stronę zarzutów i dokładnie wyjaśniło stronie podnoszone przez nią wątpliwości, co do prawidłowości wykonanych pomiarów emisji gazów i pyłów do powietrza. Główny Inspektor Ochrony Środowiska uznał, że są one wyczerpujące i potwierdzają, że pomiary zostały wykonane w sposób profesjonalny, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Odnosząc się do podnoszonego w odwołaniu zarzutu, że pomiar emisji dioksyn i furanów dokonany został niezgodnie z metodyką referencyjną, organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 12 ust. 1 Prawa ochrony środowiska podmioty korzystające ze środowiska oraz organy administracji są obowiązane do stosowania metodyk referencyjnych, jeżeli metodyki takie zostały określone na podstawie ustaw. Jednocześnie stwierdził, że art. 12 ust. 2 Prawa ochrony środowiska dopuszcza stosowanie innej metodyki, niż wprowadzona na podstawie ustawy metodyka referencyjna pod warunkiem, że stosowana metodyka umożliwia uzyskanie dokładniejszych wyników, a uzasadnieniem jej zastosowania są zjawiska meteorologiczne, mechanizmy fizyczne i procesy chemiczne, jakim podlegają substancje lub energie (w przypadku metodyki modelowania rozprzestrzeniania substancji lub energii w środowisku) lub pod warunkiem udowodnienia pełnej równoważności uzyskiwanych wyników (w przypadku pozostałych metodyk). Wykazanie równoważności zastosowanych metodyk referencyjnych będzie mogło nastąpić przy użyciu wszystkich środków dowodowych dopuszczonych na podstawie art. 75 Kpa. Jak wynika ze sprawdzania z badań nr [...] oraz wyjaśnień przedłożonych przez laboratorium [...] Sp. z o. o., ul. [...] K. pobór prób, w celu oznaczenia dioksyn i furanów, został wykonany przez to laboratorium zgodnie z metodyką referencyjną wg normy PN-EN 1948-1: Emisja ze źródeł stacjonarnych - Oznaczanie stężenia masowego PCDD/PCDF oraz PCB typu dioksyn. Część 1 - Pobieranie próbek PCDD/PCDF. Laboratorium posiada akredytację PCA nr [...], która obejmuje m.in. pobieranie próbek do oznaczenia masowego stężenia PCDD/PCDFs wg powyższej normy. Natomiast oznaczenie stężenia masowego dioksyn i furanów zostało wykonane, na zlecenie laboratorium [...] Sp. z o. o., ul. [...] K., przez Laboratorium Analiz [...] K., posiadające w tym zakresie akredytację PCA nr [...]. Oznaczenie masowego stężenia PCDD/PCDFs wykonane zostało zgodnie z akredytowaną Procedurą P/01 wydanie 03 z dnia 11 marca 2010 r. na zgodność z normą PN-EN 1948-2,3:2006. Organ odwoławczy uznał, że procedura P/01 jest procedurą, która posługuje się tą samą techniką pomiarową, jak w przypadku normy PN-EN 1948-2,3, a oznaczenie próbek emisyjnych następuje z zachowaniem dokładnie tych samych czynności. Odnośnie podnoszonego przez stronę zarzutu dotyczącego braku możliwości identyfikacji pobranych próbek gazu dla oznaczenia dioksyn i furanów oraz metali ciężkich stwierdził, że laboratorium [...] Sp. z o. o., ul. [...] K. dysponuje danymi umożliwiającymi weryfikację miejsca i daty poboru próbki oraz numeru pobranej próbki. W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, laboratorium [...] Sp. z o. o., ul. [...] K. przeprowadziło zlecone mu badania rzetelnie, z zachowaniem wysokich standardów jakości oraz zgodnie z przepisami obowiązującego prawa. Jak wynika z akt sprawy podnoszone przez stronę zarzuty na temat nieprawidłowości w sprawozdaniu z badań nr [...] były przekazywane przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska do laboratorium [...] Sp. z o. o., ul. [...] K., które wykonało kontrolne pomiary emisji gazów i pyłów do powietrza oraz opracowało wyniki tych pomiarów w sprawozdaniu nr [...]. Po otrzymaniu od laboratorium [...] Sp. z o. o., ul. [...] K., pism w których laboratorium ustosunkowało się podnoszonych przez stronę wątpliwości co do prawidłowości wykonanych pomiarów emisji gazów i pyłów do powietrza - [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska analizował otrzymane wyjaśnienia i przekazywał je do wiadomości [...] Sp. z o. o. Z akt sprawy nie wynika, aby [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zignorował lub nie poddał analizie jakichkolwiek wątpliwości strony, które wskazywałyby na nieprawidłowości podczas przeprowadzenia pomiarów przez laboratorium [...] Sp. z o. o. W związku z podniesionym przez stronę argumentem, że dotychczasowe pomiary emisji gazów i pyłów do powietrza wykonywane przez akredytowane laboratoria, na zlecenie strony, nie wykazywały przekroczeń standardów emisyjnych organ II instancji stwierdził, że nie ma to znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Ze skargą na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wystąpiła [...] Sp. z o. o. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3 Kpa poprzez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego i wyciągnięcie wniosków sprzecznych z zasadami logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego i przyjęcie, że wyniki, wykonanego w trakcie postępowania kontrolnego, pomiaru emisji z instalacji do termicznego przekształcania odpadów prowadzonej przez [...] Sp. z o.o. na zlecenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. stanowią wiarygodne źródło oraz wystarczający dowód do stwierdzenia, że eksploatacja instalacji prowadzi do przekroczenia standardów emisyjnych, podczas gdy z całokształtu materiału dowodowego wynika, że wyniki wykonanych pomiarów zawierają błędy i nieprawidłowości, które uniemożliwiają ich jednoznaczną interpretację, tym samym nie mogą stanowić dowodu, że eksploatacja instalacji prowadzi do przekroczenia standardów emisyjnych, jak również poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym wobec wykazanych błędów zawartych w wykonanych pomiarach, braku dokonania oceny porównawczej wyników wskazanych przez system ciągłego monitoringu emisji zanieczyszczeń, oraz w przypadku, gdy organ nie dysponował dostateczną wiedzą do oceny przedstawionych dowodów, braku powołania biegłego do oceny wyników przeprowadzonych pomiarów; 2) art. 15 Kpa poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności i brak właściwego rozpatrzenia sprawy przez organ II instancji oraz niewyjaśnienie przez niego całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych sprawy potrzebnych do wydania decyzji, a jedynie oparcie się na dowodach przeprowadzonych przez organ I instancji oraz lakonicznych i nieprecyzyjnych wyjaśnieniach złożonych przez firmę [...] Sp. z o.o., której skarżąca zarzuciła liczne nieprawidłowości i błędy, w konsekwencji braku dokonania własnych ustaleń w tym zakresie; 3) art. 8 oraz art. 107 § 3 Kpa poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji; 4) art. 6 Kpa w zw. z art. 12 ust. 1 Prawa ochrony środowiska poprzez naruszenie przepisów prawa odnoszących się do obowiązku stosowania metodyk referencyjnych przez organy administracji publicznej. Skarżąca wniosła o: 1) uchylenie decyzji w całości zaskarżonej decyzji; 2) przyznanie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca w całości zakwestionowała ustalenia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska przedstawiając na tą okoliczność szereg argumentów. Skarżąca wskazała, że wyniki pomiarów wskazane w raporcie stężeń i emisji - L1, który został wykonany dnia [...] lutego 2015 r. wykazują istotne rozbieżności w zakresie wartości pomiaru ilości tlenu w gazach odlotowych, oraz wartości pyłu i stężenia HCL w porównaniu do wartości wskazanych w treści sprawozdania z badań nr [...]. W tym zakresie skarżąca podniosła, że zarówno organ I jak również II instancji w żaden sposób nie odniósł się do ww. wyników pomiarów, w szczególności nie wskazał dlaczego, pomimo iż były wykonywane przy pomocy urządzeń podlegających walidacji i wzorcowaniu - uznał ich wskazania za niewiarygodne a za wyłącznie prawidłowe uznał wyniki wskazane w treści sprawozdania z badań nr [...]. Skarżąca wskazała przy tym, że obliczenie zawartości tlenu w gazach odlotowych ma kluczowe znaczenie dla oznaczenia poziomu stężeń, które zostały wskazane jako przekroczone w treści sprawozdania z badań nr [...] i stanowiły podstawę do stwierdzenia przez organ I instancji, że nastąpiło przekroczenie standardów emisyjnych, dla następujących substancji rtęć (4x), suma metali (3x), dioksyny i furany (38x), HCL (5x). Ponadto skarżąca wskazała na liczne błędy sprawozdania z badań nr [...]. W tym zakresie skarżąca przedstawiła "Ekspertyzę raportu emisyjnego w sprawie wydaną przez [...]", która potwierdza błędy interpretacyjne oraz błędy obliczeniowe zawarte w treści sprawozdania z badań nr [...], które było podstawą do określenia wymiaru administracyjnej kary pieniężnej biegnącej za przekroczenie dopuszczalnych emisji do powietrza. W dalszej części uzasadnienia skarżąca wskazała, że wobec podnoszonych przez nią wątpliwości organ odwoławczy nie zebrał materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym wobec wskazanych błędów zawartych w wykonanych pomiarach, braku dokonania oceny porównawczej wyników wskazanych przez system ciągłego monitoringu emisji zanieczyszczeń oraz w przypadku, gdy organ nie dysponował dostateczną wiedzą do oceny przedstawionych dowodów, czy też braku powołania biegłego do oceny wyników przeprowadzonych pomiarów. Skarżąca podniosła fakt, że organ całkowicie pominął fakt składanych przez nią uwag i zastrzeżeń, które nie zostały w żaden sposób wyjaśnione. Zdaniem skarżącej uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera zbyt ogólne stwierdzenia. Organ II instancji oparł się na dowodach zgromadzonych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, czym zdaniem skarżącej naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie. Organ odnosząc się do podnoszonych w skardze zarzutów dotyczących błędów i nieprawidłowości w wynikach pomiarów przeprowadzonych w dniu [...] lutego 2015r. przez laboratorium [...] Sp. z o.o. na zlecenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska stwierdził, że wszelkie wątpliwości przedstawione przez firmę [...] Sp. z o. o. w R. w pismach procesowych były przekazywane do wyjaśnienia do wykonawcy pomiarów - laboratorium [...] Sp. z o.o., które wykonało kontrolne pomiary emisji gazów i pyłów do powietrza oraz opracowało wyniki tych pomiarów w sprawozdaniu nr [...], ustosunkowało się do podnoszonych przez stronę zarzutów i dokładnie wyjaśniło stronie podnoszone przez nią wątpliwości, co do prawidłowości wykonanych pomiarów emisji gazów i pyłów do powietrza. Wyjaśnienia laboratorium [...] Sp. z o. o. zostały przekazane skarżącemu pismami [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] oraz z dnia [...] maja 2015 r., nr [...]. Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że w związku z podniesionym przez stronę argumentem, że dotychczasowe pomiary emisji gazów i pyłów do powietrza wykonywane przez akredytowane laboratoria, na zlecenie strony, nie wykazywały przekroczeń standardów emisyjnych, należy stwierdzić, że nie ma to znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Niniejsze postępowanie toczy się w sprawie ustalenia [...] Sp. z o.o., wymiaru administracyjnej kary biegnącej dla emitora E-1 z instalacji termicznego przekształcania odpadów w wysokości [...] zł/h, za przekroczenie dopuszczalnych emisji rtęci, antymonu, arsenu, ołowiu, chromu, kobaltu, miedzi, manganu, niklu, wanadu, dioksyn i furanów do powietrza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Sąd nie podziela stanowiska Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, że w niniejszej sprawie zasadne było zastosowanie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 Kpa poprzez uchylenie w całości decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2015 r. i orzeczenie, co do istoty sprawy, z tego powodu, że organ pierwszej instancji naruszył przepis art. 107 § 1 Kpa w ten sposób, że pominął miejsce w którym znajduje się instalacja do termicznego przekształcania odpadów (nie podał nazwy miejscowości). Sąd zwraca uwagę, że obligatoryjne elementy osnowy decyzji wymierzającej karę biegnącą określa art. 300 ust. 4 Prawo ochrony środowiska. W decyzji tej określa się: 1) wielkość stwierdzonego przekroczenia lub naruszenia odpowiednio w skali doby albo godziny; 2) wymiar kary biegnącej; 3) termin, od którego kara biegnąca będzie naliczana, jako odpowiednio dzień albo pełną godzinę zakończenia wykonania pomiarów, pobrania próbek albo dokonania innych ustaleń stanowiących podstawę stwierdzenia przekroczenia lub naruszenia. Te elementy treści rozstrzygnięcia zawierała decyzja pierwszoinstancyjna. Z przepisu art. 107 § 1 Kpa wynika, że decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o środkach zaskarżenia. Faktem jest, że w treści decyzji pierwszoinstancyjnej (osnowie i uzasadnieniu) [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nie wskazał w jakiej miejscowości znajdowała się instalacja do termicznego przekształcania odpadów. Organ podał jedynie, że instalacja ta znajduje się przy ul. [...]. Zdaniem Sądu, tego typu brak nie świadczył o istotnej wadzie decyzji pierwszoinstancyjnej, mającej wpływ na wynik sprawy, tym bardziej, że kwestia miejscowości położenia tej instalacji nie budzi wątpliwości i wynika z materiału dowodowego sprawy, choćby z treści sprawozdania nr [...]. Trzeba wskazać, że w niniejszej sprawie istotne, w aspekcie wymagań przepisu art. 107 § 1 Kpa, było to, czy [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska prawidłowo ustalił i oznaczył stronę postępowania – adresata kary biegnącej. W tym zaś zakresie decyzja pierwszoinstancyjna jest prawidłowa, ponieważ kontrola była prowadzona w stosunku do [...] Sp. z o. o. z siedzibą w R., a nie Spalarni odpadów [...] w B. Spółkę tę organ I instancji właściwie oznaczył w treści decyzji. Wobec tego Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie było podstaw, aby z opisanego wyżej powodu, organ odwoławczy wydał decyzję kasacyjno-reformatoryjną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy mógł w uzasadnieniu swej decyzji usunąć tę nieistotną wadliwość poprzez doprecyzowanie adresu prowadzenia Spalarni odpadów przez Spółkę [...]. Przechodząc do dalszych rozważań Sąd zwraca uwagę, że w niniejszej sprawie istota sporu pomiędzy [...] Sp. z o. o., a Głównym Inspektorem Ochrony Środowiska dotyczy dwóch zagadnień. Po pierwsze – prawidłowości pomiaru emisji spalin z instalacji do termicznego przekształcania odpadów medycznych i weterynaryjnych oraz uzyskanych wyników z tego pomiaru, dokonanych przez [...] Sp. z o. o. i zawartych w sprawozdaniu nr [...] i tego, czy sprawozdanie to, jako wiarygodny dowód, mogło być podstawą do stwierdzenia przekroczenia standardów emisyjnych i w konsekwencji wymierzenia kary pieniężnej. Po drugie - udowodnienia pełnej równoważności uzyskiwanych wyników pomiarów emisji, o której mowa w przepisie art. 12 ust. 2 pkt 2 Prawa ochrony środowiska z określonymi na podstawie ustawy metodykami referencyjnymi. Z akt sprawy wynika, że do przygotowanego przez Spółkę [...] sprawozdania nr [...] z pomiarów stężenia i emisji zanieczyszczeń emitowanych przez Spalarnię odpadów medycznych i weterynaryjnych [...] Sp. z o.o. Spółka ta wniosła uwagi w piśmie z dnia [...] marca 2015 r. W związku z nadesłanymi uwagami Spółka [...] w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r. przedstawiła swoje stanowisko. Następnie Spółka [...] w piśmie z dnia [...] maja 2015 r. ponownie przedstawiła swoje krytyczne uwagi do powyższego sprawozdania i wyjaśnień Spółki [...] zawartych w piśmie z dnia [...] marca 2015 r. Na powyższe pismo Spółki [...] Spółka [...] przesłała odpowiedź w piśmie z dnia [...] maja 2015 r. Ta odpowiedź doczekała się wyjaśnień Spółki [...] przedstawionych w piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. Sąd wraca uwagę, że w swych pismach Spółka [...] wskazywała na liczne błędy i nieścisłości w pomiarach i wynikach tych pomiarów, zwracając także uwagę na sprzeczność wyjaśnień Spółki [...] ze sprawozdaniem nr [...], czy też potwierdzenie przez Spółkę [...] części zastrzeżeń Spółki [...]. Swe zarzuty Spółka [...] przedstawiła także w odwołaniu z dnia [...] lipca 2015 r. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że szczegółowo przeanalizował dokumenty zgromadzone w sprawie i zarzuty podnoszone przez stronę w odwołaniu. Poza tym organ odwoławczy wskazał, że Spółka [...] w swych odpowiedziach ustosunkowała się do podnoszonych w pismach zarzutów Spółki [...] i dokładnie wyjaśniła stronie podnoszone przez nią wątpliwości, co do prawidłowości wykonanych pomiarów emisji gazów i pyłów do powietrza, a Główny Inspektor Ochrony Środowiska uznał, że są one wyczerpujące i potwierdzają profesjonalność pomiarów i ich zgodność z przepisami prawa. Sąd zwraca uwagę, że organ odwoławczy uznał za wiarygodne dowody w sprawie: sprawozdanie nr [...], wnoszone do niego uwagi i zastrzeżenia, odpowiedzi na te zastrzeżenia i uwagi, mimo, że nie przeanalizował merytorycznej zawartości tychże dowodów w zakresie prawidłowości dokonanych pomiarów. Główny Inspektor Ochrony Środowiska nie ustalił jakie kwestie są sporne pomiędzy beneficjentem kary biegnącej, a Spółką [...] i czy są to kwestie istotne dla sprawy. Organ odwoławczy nie wyjaśnił i nie ocenił, czy, a jeżeli tak, to jakie zarzuty Spółki [...] są zasadne i w jakim zakresie, a także czy mają wpływ na wynik sprawy – rodzaj stwierdzonego przekroczenia i jego wielkość, o których mowa w przepisach art. 298 ust. 1 Prawa ochrony środowiska. To zaś świadczy o tym, że organ II instancji nie wyjaśnił w sposób wszechstronny i dokładny stanu faktycznego sprawy, w szczególności nie rozpatrzył materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w jego całokształcie, skoro w uzasadnieniu decyzji brak rozważań w tym zakresie. Jeżeli natomiast chodzi o podnoszoną kwestię odstąpienia od metodyk referencyjnych pomiarów dioksyn i furanów wynikających z norm PN-EN 1948-2:2006 i PN-EN 1948-3:2006 (Załącznik nr 3, Tabela B rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody - Dz. U. z 2014 r. poz. 1542) Sąd zwraca uwagę, że w niniejszej sprawie organ odwoławczy nie wyjaśnił, co konkretnie świadczy o tym, że procedura P/01 wydanie 03 z dnia 11 marca 2010 r. jest w pełni równoważna z normami PN-EN 1948-2:2006 i PN-EN 1948-3:2006. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego nie wynika jakie konkretne etapy postępowania składające się na te procedury są zbieżne i na czym ta zbieżność polega, a także dlaczego można uznać, że ta zbieżność prowadzi do pełnej równoważności uzyskiwanych wyników tychże pomiarów. Z przedłożonego oświadczenia [...] A. G., [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. wynika jedynie, że oznaczanie zawartości określonych rodzajów dioksyn i furanów (PCDD/PCDF) w próbkach spalin pobieranych z instalacji przemysłowych wykonywane w L.A.Ś. P.K. w oparciu o własną procedurę badawczą [...] wydanie [...] z dnia 11 marca 2010 r. w zakresie akredytacji AB [...] (chodzi o akredytację AB [...]) jest zgodne z wymaganiami określonymi w normach PN-EN 1948-2:2006 i PN-EN 1948-3:2006. Autor oświadczenia wyjaśnił, że procedura P/01 wydanie 03 jest znacznie szersza w obszarze prowadzonych analiz i zawiera w całości elementy norm PN-EN 1948-2:2006 i PN-EN 1948-3:2006 i wobec tego jest zgodna z normami wynikającymi z rozporządzenia z dnia 30 października 2014 r., a zatem wyniki oznaczania dioksyn w pobranych próbkach spalin należy traktować jako uzyskane w oparciu o metodę referencyjną. Zdaniem Sądu, z oświadczenia tego nie wynika jednak, co konkretnie świadczy o "zgodności" oznaczania PCDD/PCDF we wskazywanych metodykach referencyjnych określonych na podstawie Prawa ochrony środowiska i własnej procedurze [...] wydanie [...] – czy są to np. tożsame metody, techniki oznaczania, tożsame warunki wykonywania czynności oznaczania, tożsamy sposób kontroli jakości wykonania tej czynności, czy może inne uwarunkowania. W konsekwencji materiał dowodowy sprawy nie dawał odpowiedzi na pytanie – czy uzyskane wyniki oznaczania wyżej wymienionych substancji są w pełni równoważne w rozumieniu art. 12 ust. 2 pkt 2 Prawa ochrony środowiska i wobec tego, czy procedura [...] wydanie [...] ma status tzw. dopuszczalnej innej metodyki, o której mowa w przepisie art. 12 ust. 2 Prawa ochrony środowiska. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że ustalenia organu w zakresie wykazania równoważności metodyk referencyjnych określonych na podstawie ustaw i innych metodyk mogą być dokonane poprzez przeprowadzenie dowodów z katalogu dowodów określonych w art. 75 § 1 Kpa, jeżeli nie jest to sprzeczne z prawem i przyczyni się do wyjaśnienia sprawy. Nie jest obligatoryjne ustalenie tej okoliczności tylko i wyłącznie na podstawie dowodu z opinii biegłego. Zdaniem Sądu, skoro organ I instancji uzyskał oświadczenie kierownika podmiotu, który dokonał analizy próbek Spółki [...], tj. Laboratorium Analiz [...] przy zastosowaniu procedury [...] wydanie [...] i utrzymuje, że jest ona zgodna z metodykami referencyjnymi PN-EN 1948-2,3, to organ odwoławczy winien, w trybie art. 136 Kpa, zwrócić się do tegoż podmiotu o udzielenie dodatkowych wyjaśnień celem wykazania określonej w przepisie art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska pełnej równoważności metodyk referencyjnych PN-EN 1948-2,3 i procedury [...] wydanie [...]. Jeżeli uzyskane wyjaśnienia będą wyczerpujące, przekonywujące i logiczne, a więc będą miały na użytek niniejszej sprawy walor wiarygodnego dowodu, wówczas – jeżeli Spółka [...] nadal będzie kwestionowała równoważność procedury [...] wydanie [...] - ciężar przeprowadzenia przeciwdowodu będzie spoczywał na skarżącej. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organ odwoławczy wydał zaskarżoną decyzję z istotnym naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 i art. 136 Kpa w zw. z art. 15 Kpa, a naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ponownie prowadzonym postępowaniu Główny Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadzi postępowanie wyjaśniające w kierunku wskazanym w niniejszym wyroku. W zależności od poczynionych ustaleń organ odwoławczy wyda stosowne rozstrzygnięcie, które uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 3 Kpa. Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) orzekł jak w sentencji. O zwrocie skarżącej kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 Ppsa i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).