IV SA/Wa 106/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2014 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej "SKO") po rozpatrzeniu odwołania A. Ż. (dalej "skarżącego") od decyzji Zarządu W. (dalej "Zarządu") nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r., odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej, orzekło o utrzymaniu decyzji Zarządu w mocy. II. Zaskarżona decyzja SKO zapadła w następującym stanie faktycznym: 1. Pismem z dnia 17 kwietnia 2008 r.. skarżący wniósł o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej oraz dwóch szamb szczelnych na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], położonej w rejonie ulicy Nr [...] na terenie [...] w W. (dalej odpowiednio: "planowana inwestycja", "teren inwestycji"). 2. Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. Zarząd odmówił ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2013 r., wydaną po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Zarządu z dnia [...] maja 2012 r., SKO uchyliło tę decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania Zarządowi, stwierdzając naruszenie przepisów art.64 § 4 i art.10 § 1 k.p.a. 3. Ponownie rozpoznając sprawę Zarząd, decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, stwierdzając niedopuszczalność ustalenia takich warunków dla terenu inwestycji stanowiącego grunt leśny w sytuacji niespełnienia się warunków, umożliwiających inwestowanie na tego rodzaju gruncie, określonych w art.61 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 z późn. zm.), dalej "ustawy". 4. Skarżący wniósł do SKO, za pośrednictwem Zarządu, odwołanie od decyzji Zarządu z dnia [...] lipca 2013 r. W odwołaniu skarżący zarzucił organowi I instancji wadliwe przyjęcie, że teren inwestycji stanowi grunt leśny, powołując obszerną argumentację na rzecz powyższej tezy. III. Rozpatrzywszy zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. odwołanie skarżącego od decyzji Zarządu, SKO utrzymało tę decyzję w mocy. Uzasadniając własne rozstrzygnięcie, SKO wskazało w szczególności, co następuje: 1. Zgodnie z ewidencją gruntów teren inwestycji stanowi użytek leśny LsVI. Do czasu zmiany zapisów ewidencyjnych w tym zakresie mają one moc wiążącą w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Zmiana przedmiotowych zapisów wymaga wystąpienia przez skarżącego do właściwego organu ewidencyjnego o przeprowadzenie odrębnego postępowania administracyjnego. 2. Zarząd zasadnie odmówił skarżącemu ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, zasadnie stwierdzając niespełnienie się ustawowych przesłanek, umożliwiających ustalenie warunków zabudowy na gruncie leśnym, przewidzianych w art.61 ust.1 pkt 4 ustawy. Należy bowiem uznać, że w planie zagospodarowania przestrzennego, obejmującym m.in. teren planowanej inwestycji, który obowiązał do dnia 31 grudnia 2003 r., a który należy brać pod uwagę w kontekście spełnienia się warunków z art.61 ust.1 pkt 4 ustawy, nie przewidziano zgody – w odniesieniu do terenu inwestycji - na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne. 3. Planem obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003 r. był Miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego W. , zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady W. z dnia [...] września 1992 r. (dalej "plan"). W świetle postanowień planu teren inwestycji znajdował się na obszarze o funkcji oznaczonej symbolem "O-56" – strefa ekologiczna miasta o funkcji ochrony systemu przyrodniczego miasta. Zgodnie z planem strefa ekologiczna miasta stanowiła trzon przyrodniczy miasta. Jej celem było zachowanie lub przywrócenie równowagi przyrodniczej w skali miasta oraz powiązanie przestrzeni ekologicznej miasta z zewnętrznymi terenami zasilającymi. W obszarach strefy plan ustalał między innymi zakaz tworzenia nowych zespołów budownictwa mieszkaniowego i zakaz uszczuplania zawartych kompleksów lasów i gruntów leśnych. Brak przeznaczenia w planie terenu inwestycji na cele nieleśne powoduje, w świetle wykładni art.61 ust.1 pkt 4 ustawy dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt II OPS 1/10), niespełnienie się warunków zawartych w tym przepisie, niezbędnych do ustalenia warunków zabudowy. Powyższe obliguje organ do orzeczenia o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. IV. Skarżący wniósł do Sądu skargę na decyzję SKO, podnosząc przeciwko orzeczeniu zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art.7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., polegające na zaniechaniu przez organy wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i rozpatrzenia materiału dowodowego w odniesieniu do kwestii rzeczywistego charakteru użytków gruntowych znajdujących się na terenie inwestycji. W konsekwencji powyższego skarżący dopatruje się naruszenia przez organy art.61 ust.1 pkt 4 ustawy poprzez niezasadne uznanie, że w świetle tego przepisu realizacja inwestycji budowlanej na działce objętej wnioskiem jest niedopuszczalna. Uzasadniając zarzuty skargi, skarżący podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, zajęte w postępowaniu administracyjnym, w świetle którego organy orzekające w przedmiocie wniosku skarżącego o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji planowanej na wskazanej we wniosku działce, obowiązane były wziąć pod uwagę okoliczność, że zapis w ewidencji gruntów, kwalifikujący teren inwestycji jako działkę leśną jest nieprawidłowy. Teren ten nie ma w istocie takiego charakteru, jest bowiem jedynie gruntem zakrzewionym. Skarżący powołał się w tym zakresie w szczególności na dowód z następujących dokumentów: 1) decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] lipca 2000 r. nr [...], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej na wniosek poprzedniego właściciela terenu inwestycji, 2) dokumentację sporządzoną w toku postępowania w przedmiocie wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów, zakończonego odmowną decyzją Urzędu Dzielnicy W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., 3) korespondencję z Biurem Ochrony Środowiska. W ocenie skarżącego po stronie organów orzekających w niniejszej sprawie zaistniał obowiązek wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie wyjaśnienia sprzeczności odnośnie zapisów figurujących w ewidencji gruntów oraz ewentualnego wprowadzenia zmiany do tej ewidencji. Ponadto, pomimo podniesienia tej kwestii w odwołaniu od decyzji Zarządu, SKO pominęło kwestię konieczności przeprowadzenia niezbędnych czynności dowodowych, takich jak: przeprowadzenie wizji lokalnej na terenie inwestycji, ustalenie statusu i klasyfikacji gruntu przy uwzględnieniu faktu, że teren inwestycji nie jest lasem, przeprowadzenie rozprawy administracyjnej i przesłuchanie skarżącego jako świadka w szczególności na okoliczność statusu gruntu i jego klasyfikacji. V. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VI. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji SKO w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Naruszenia, o których mowa powyżej nie wystąpiły w niniejszej sprawie. W szczególności podkreślić należy, że organy orzekające w niniejszej sprawie w wyczerpujący sposób zgromadziły i oceniły materiał dowodowy, niezbędny do jej rozstrzygnięcie. Wbrew zatem zarzutom skargi w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art.7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. VII. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji SKO prowadzi do następujących wniosków: Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, wszczętego wnioskiem skarżącego było wyjaśnienie, czy w świetle art. 59 i nast. ustawy o planowaniu możliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla planowanej przez skarżącego inwestycji. Przepis art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymienia pięć warunków, których jednoczesne spełnienie umożliwia pozytywne rozpatrzenie wniosku inwestora. Stosownie do powyższego wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym – Dz.U. z 1999 r. nr 15 z późn. zm.) 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy obu instancji orzekające w niniejszej sprawie trafnie uznały, że z racji niespełnienia się w sprawie przesłanek przewidzianych w art.61 ust.1 pkt 4 ustawy wniosek skarżącego należy rozpatrzyć odmownie, tj. odmówić skarżącemu ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Podkreślenia wymaga, że przywołany art.61 ust.1 pkt 4 ustawy uwzględnia konieczność poszanowania w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy reżimu ochrony gruntów rolnych i leśnych (w niniejszej sprawie w grę wchodzi ochrona gruntów leśnych), przesądzając w sposób jednoznaczny, że z punktu widzenia wspomnianego reżimu brak przeszkód do realizacji nowych inwestycji, a zatem dopuszczalność ustalenia warunków zabudowy dla nowej inwestycji występuje wyłącznie w dwojakiego rodzaju sytuacjach: - jeżeli teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, - jeżeli teren inwestycji wymaga zgody, o której mowa powyżej, niemniej zgoda taka została uzyskana w odniesieniu do tego terenu przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zaznaczyć należy, że wykładnia art. 64 ust.1 pkt 1 ustawy, dokonana w powołanej przez SKO uchwale 7 sędziów z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt II OPS 1/10, nakazuje odczytywanie przywołanego przepisu w sposób bardziej rygorystyczny w stosunku do jego literalnego brzmienia w części odnoszącej się do możliwości uwzględnienia przy orzekaniu w przedmiocie ustalania warunków zabudowy faktu wydania w postępowaniu planistycznym, zakończonym uchwaleniem planu obowiązującego do dnia 31 grudnia 2003 r. zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, stwierdzając że warunek wydania decyzji o warunkach zabudowy, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) nie jest spełniony, jeżeli dla danego terenu jest tylko zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne wyrażona przez właściwy organ na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.). NSA przyjął bowiem, że zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne udzielona na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych jest "skuteczna", o ile na jej podstawie w ustaleniach planu rada gminy postanowi o zmianie przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne i tylko w takim zakresie, w jakim w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obejmującym dany teren dojdzie do zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. (...) Nie można przyjąć tezy, że decyzje o zgodzie na tzw. odleśnienie gruntów leśnych dokonują zmiany przeznaczenia tych gruntów, i to w sposób trwały ("raz na zawsze"), gdyż wówczas to nie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określałby zmianę przeznaczenia gruntów, lecz decyzja wyrażająca zgodę na taką zmianę. Do takiego zaś wniosku nie uprawnia obowiązujący porządek prawny. (...) O tym więc, czy i jaką część gruntów leśnych objętych zgodą udzieloną na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych można wykorzystać na cele nieleśne, decyduje nie powierzchnia gruntów leśnych, co do której właściwy organ wyraził zgodę, lecz powierzchnia gruntów leśnych, która uzyskała zmianę przeznaczenia na cele nieleśne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. (...) Mając powyższe uwarunkowania na uwadze, organy orzekające w niniejszej sprawie przyjęły, że racji posiadania przez teren inwestycji – w świetle zapisów ewidencji gruntów - statusu użytku leśnego, warunkiem niezbędnym do pozytywnego rozpatrzenie wniosku inwestora byłoby wykazanie, że w planie zagospodarowania przestrzennego, który do 31 grudnia 2003 r. określał przeznaczenie m.in. terenu planowanej obecnie inwestycji, teren ten zostałby wskazany jako przeznaczony na cele budowlane. W ocenie organów brak zamieszczenia tego rodzaju zapisów w obowiązującym poprzednio planie i zastrzeżenie m.in. dla terenu planowanej inwestycji funkcji ekologicznych, połączonych z wyłączeniem możliwości realizowania nowej zabudowy, obligowało do uznania warunku ustanowionego w art. 61 ust.1 pkt 4 ustawy za niespełniony i w efekcie do odmowy ustalenia warunków zabudowy. W toku całego postępowania skarżący podnosił daleko idący zarzut, że organy orzekające w sprawie wadliwie uznały teren inwestycji za grunt leśny, a zatem teren do którego miałby znajdować zastosowanie wymóg zastrzeżenia w planie nieobowiązującym do 31 grudnia 2003 r. przeznaczenia korespondującego z obecnymi planami inwestycyjnymi inwestora. W ocenie skarżącego wprawdzie w ewidencji gruntów teren inwestycji faktycznie figuruje jako grunt leśny, niemniej zapisy ewidencji pozostają w niezgodności ze stanem rzeczywistym, w konsekwencji czego organy winny były oprzeć się wyłącznie na stanie rzeczywistym (brak lasu w ocenie skarżącego). Stan ten winien był być ustalony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy w oparciu o wnioskowane przez skarżącego dowody, tj. oględziny, stosowaną dokumentację, ewentualnie w oparciu o dowód z rozprawy administracyjnej. Skarżący podnosi wręcz, że obowiązkiem organów było w tej sytuacji spowodowanie wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie wprowadzenia do ewidencji gruntów stosownych zmian w oznaczeniu użytków gruntowych występujących na terenie inwestycji. Stanowiska skarżącego podzielić nie można. Trafnie bowiem uznały organy orzekające w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, że w zakresie oceny, czy teren inwestycji jest gruntem leśnym, czy też nie jest, są bezwzględnie związane zapisami ewidencji gruntów. Organy te, orzekające wyłącznie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, zakreślonym przepisami art.59 i nast. ustawy z 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie są bowiem upoważnione do jednoczesnego weryfikowania, w ramach tego samego postępowania, prawidłowości zapisów ewidencji gruntów. Weryfikacja taka może nastąpić, na wniosek skarżącego, wyłącznie w odrębnych, stosownych procedurach przewidzianych przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz.1287 z późn.zm.) oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz.454 z późn.zm.), tj. w szczególności poprzez wniesienie przez skarżącego o wprowadzenie zmian do ewidencji. Do czasu spowodowania przez skarżącego wyeliminowania spornych zapisów w ewidencji stan związania organów właściwych w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy obecnymi zapisami ewidencyjnymi będzie trwał w dalszym ciągu. Podkreślenia w tym kontekście wymaga, że w przeszłości skarżący miał świadomość istnienia stosownych procedur prawnych, służących weryfikacji zapisów ewidencji gruntów, w konsekwencji czego podjął kroki, zmierzające do zmiany kwestionowanych zapisów ewidencyjnych. Postępowanie w przedmiocie wprowadzenia stosownych zmian do ewidencji, wszczęte z wniosku skarżącego, zakończyło się w pierwszej instancji przywołanym w skardze orzeczeniem Urzędu Dzielnicy W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., wprawdzie niekorzystnym dla skarżącego, niemniej skarżący nie wskazał, czy orzeczenie to zakwestionował poprzez wniesienie odwołania do organu wyższego stopnia zgodnie z udzielonym pouczeniem oraz czy (przyjąwszy, że stosowne odwołanie zostało wniesione, a w wyniku jego rozpatrzenia wydano orzeczenie, utrzymujące w mocy orzeczenie z dnia [...] kwietnia 2007 r.) orzeczenie organu wyższego stopnia kwestionował następnie poprzez wniesienie skargi do sądu administracyjnego. W nawiązaniu do uwag poczynionych wcześniej podkreślić należy, że ani organy orzekające w kontrolowanym obecnie postępowaniu administracyjnym, ani Sąd nie są umocowane do weryfikacji prawidłowości stanowiska sformułowanego w orzeczeniu Urzędu Dzielnicy W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., w tym w szczególności do oceny prawidłowości uznania przez orzekający organ, że uwzględnienie wniosku skarżącego wymagałoby przeprowadzenia z urzędu postępowania w przedmiocie gleboznawczej klasyfikacji gruntów. Jeżeli skarżący wyraża stanowisko, że właściwy organ ewidencyjny nie podejmuje niezbędnych działań z urzędu, winien rozważyć ewentualność podjęcie prawem przewidzianych kroków, przeciwdziałających bezczynności tego organu. Kroki te pozostają jednakże poza przedmiotem postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Wbrew ocenie skarżącego przesłanką do pozytywnego rozpatrzenia jego wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie mógł być sam fakt uzyskania w roku 2000, przez poprzedniego właściciela terenu inwestycji decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Niezależnie bowiem od faktu braku automatycznego związania organu, przy orzekaniu w danej sprawie, okolicznością wydania pozytywnej decyzji w sprawie odrębnej (związania, które abstrahowałoby od oceny prawidłowości decyzji wcześniej) podkreślić należy, że skarżący powołał decyzję wydaną w całkowicie innym stanie prawnym (tj. pod rządem przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym). W świetle powyższych okoliczności uznać należy, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, w rezultacie czego podlega oddaleniu. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.