IV SA/Wa 1061/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski, asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Piotr Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2005 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...] marca 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta. W. z dnia [...] października 2004 r. o ustaleniu warunków zabudowy i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w miejscu istniejącego budynku mieszkalnego przeznaczonego do rozbiórki na działce nr [...] położonej w W. przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia w drodze decyzji – warunków zabudowy. Art. 61 ust. 1 tej ustawy stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz.U. nr 164, poz. 1588) organ administracji wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków w cyt. art. 61 ust. 1-5 ustawy. Obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki oraz terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla w/w inwestycji Odnosząc się do zarzutu odwołującego się, że w decyzji nie wskazano jaki rodzaj usług przewidziano na przedmiotowej działce i jaki jest jej stopień uciążliwości dla środowiska i sąsiadów organ stwierdził, że w decyzji podano, iż decyzja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko zaś z akt sprawy wynika, że w budynku zaplanowano małe pomieszczenia usługowe: biuro rachunkowo – księgowe i punkt przyjmowania zapisów na kursy prawa jazdy. Usytuowanie budynku na działce wynika z §12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie( Dz.U. nr 75, poz. 690). Bezpodstawny jest także – w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzut nie przedstawienia linii rozgraniczających terenu inwestycji bowiem na mapie stanowiącej załącznik do decyzji linią czerwoną i oznaczeniami literowymi [...] wskazano linie rozgraniczające teren inwestycji. Zarzut braku konkretnego usytuowania budynku na działce organ odwoławczy wyjaśnił tym, że zgodnie z art. 54 pkt 3 w zw. art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy określa linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Budowa wnioskowanego budynku mieszkalnego spełnia wymóg kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 59 ust.1 i 60 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. 80, poz. 717 z późn. zm) A. B. złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...].03.2005 r. zarzucając naruszenie art. 67 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla budynku wielorodzinnego z usługami o 3 kondygnacjach naziemnych i wysokości 12 m w sytuacji gdy sąsiednie działki zabudowane są budynkami parterowymi mieszkalnymi a więc o zupełnie innych parametrach co do funkcji i wskaźników kształtowania zabudowy Wskazując na powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną postawą prawną. Mając na względzie powyższe unormowanie Sąd uznał, że skarga prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, lecz z innych przyczyn niż w niej wskazanych. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji został wydane z naruszeniem szeregu przepisów prawa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy oraz dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z treścią art. 60 ust. 1 tej ustawy decyzje o warunkach zabudowy wydaje – z zastrzeżeniem ust. 3 -(wójt, burmistrz) prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych odrębnymi przepisami. Ustawą z dnia 28 listopada 2003 r. zmieniającą ustawę o gospodarce nieruchomościami oraz niektóre inne ustawy ( Dz.U. z 2004 r. nr 141, poz. 1492), została zmieniona ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uchylony został m.in. ust. 2 art. 60 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a wprowadzony został pkt. 10 do ust.4 art. 53 tej ustawy, zgodnie z którym decyzje o ustaleniu lokalizacji celu publicznego uzgadnia się z wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych oraz samorządowych służących realizacji inwestycji celu publicznego. Zmieniony został również przepis art. 64 w/w ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który wskazuje, że do decyzji o warunkach zabudowy stosuje się odpowiednio przepisy art. 51 ust. 3, 52, 53 ust. 3-5a,54, 55, 56. W konsekwencji tych zmian decyzja o warunkach zabudowy winna być poprzedzona postępowaniem uzgodnieniowym z organami wskazanymi w art. 53 ust. 4, w tym również marszałkiem województwa. Uzgodnień tych dokonuje się w trybie art. 106 kpa (art. 53 ust. 5). Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. weszła w życie dnia 22 września 2004 r. i nie zawierała przepisów intertemporalnych, co oznacza, że z chwilą wejścia w życie jej przepisy mają zastosowanie do wszelkich spraw wszczętych i niezakończonych ostatecznymi decyzjami. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, że organy orzekające w niniejszej sprawie nie wzięły pod uwagę w/w zmian ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, mimo że w dacie wydawania decyzji przez organ zarówno I jak i II instancji obowiązywała ustawa w zmienionym brzmieniu. Wydanie decyzji nie zostało poprzedzone uzgodnieniem jej projektu z marszałkiem województwa w zakresie wskazanym w art. 53ust. 4 pkt 10. Jedynie na marginesie wskazać należy, że pismo zarządu województwa [...] z dnia 19.08.2004 r. a zatem sprzed wskazanych wyżej zmian ustawy również nie mogło stanowić uzgodnienia, o którym mowa w art. 60 ust. 2 ( w brzmieniu obowiązującym w tej dacie). Stanowisko tego organu nie zostało wydane w prawem przepisanej formie. Art. 46 ust. 2a ustawy z 5.06. 1998 r. o samorządzie województwa ( Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1590 z późn.zm) określa tryb wydawania decyzji przez zarząd województwa wskazując, że decyzje te podpisuje marszałek a w decyzji wymienia się imiona i nazwiska członków zarządu, którzy brali udział w wydaniu decyzji. Pismo z dnia 19.08.2004 r. zostało podpisane jedynie przez J. K. -zastępcę dyrektora departamentu a zatem nie zawiera wskazanych w ustawie elementów. Powyższe uchybienie stanowi takie naruszenie prawa, które daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z treścią art. 145§1 pkt 6 kpa jedną z przesłanek do wznowienia postępowania jest sytuacja gdy decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Natomiast zgodnie z treścią art. 145 §1 pkt 1 lit. b sąd uchyla decyzję jeśli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienie postępowania. Literalna wykładnia tego przepisu wskazuje, że stwierdzenie wad tego rodzaju powinno skutkować uchyleniem decyzji niezależnie od tego czy naruszenie to ma wpływ na wynik sprawy. Niezależnie od wymienionych wyżej uchybień wskazać należy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 52 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z treścią tego art. decyzje o warunkach zabudowy wydaje się na wniosek inwestora. Organ wydający taką decyzję związany jest treścią złożonego wniosku. Jak wynika z treści decyzji organy ustaliły warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w miejscu istniejącego budynku mieszkalnego przeznaczonego do rozbiórki. Natomiast z wniosku inwestora nie wynika, że inwestycja ma powstać w miejsce istniejącego budynku mieszkalnego przeznaczonego do rozbiórki. W pkt 3.1 inwestor wskazał jedynie, że program użytkowy to: "4 lokale mieszkalne, dwa lokale użytkowe( garaż wolnostojący – istniejący – do rozbiórki)". Powyższy zapis wskazuje jedynie, że istniejący na nieruchomości garaż przeznaczony jest do rozbiórki. Brak jest jakiegokolwiek informacji ażeby na nieruchomości znajdował się budynek mieszkalny przeznaczony do rozbiórki a nadto ażeby w miejsce tego budynku powstać miała nowa inwestycja. Okoliczności te wymagają wyjaśnienia przez organy przy ponownym rozpoznaniu sprawy. I wreszcie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. W aktach postępowania administracyjnego brak jest projektu decyzji, co uniemożliwia Sądowi kontrolę zgodności decyzji z w/w przepisem prawnym. Wskazane wyżej – stwierdzone przez Sąd uchybienia skutkują koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji jak też poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Natomiast zarzuty skargi nie znajdują uzasadnienia. Wbrew stanowisku skarżącego z przeprowadzonej analizy zagospodarowania terenu wynika, że wysokość obiektów w sąsiedztwie jest zróżnicowana od 1 do 2,5 kondygnacji. Można zatem przyjąć, że planowany budynek 3 kondygnacyjny będzie stanowił kontynuację istniejącej funkcji i cech zabudowy. Mając powyższe na uwadze – na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. b i c oraz art. 135 i 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Sąd orzekł jak w sentencji.