IV SA/Wa 1061/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2014 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy - oddala skargę - Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...] marca 2013 r., którą rozpatrzono wniosek I. K. o nadanie statusu uchodźcy wniosku jako oczywiście bezzasadny, odmówiono mu nadania statusu uchodźcy, odmówiono udzielenia ochrony uzupełniającej, nie udzielono zgody na pobyt tolerowany, orzeczono o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej oraz uchyliła decyzję organu I instancji co do punktu zakazującego ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen przez okres 5 lat w części dotyczącej I. K. oraz zakazującego ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen przez okres 6 miesięcy w części dotyczącej K. K. i umorzyła postępowanie organu I instancji w tym zakresie. Organ odwoławczy podał, że decyzja obejmuje również małżonkę cudzoziemca – K. K. ur. [...] czerwca 1983 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że cudzoziemiec I. K. jest obywatelem [...] deklarującym narodowość [...]. Urodził się w Z., gdzie mieszkał do momentu wyjazdu z kraju pochodzenia. Cudzoziemiec ma wykształcenie średnie i w kraju pochodzenia był bezrobotny. I. K. opuścił [...] w dniu [...] grudnia 2012 r. na podstawie paszportu nr [...], wydanego w październiku 2012 r. Jego żona – K. K. okazała dokument nr [...] wydany przez władze [...] w dniu [...] października 2012 r. Z oświadczeń cudzoziemca wynika, iż udał się on samolotem na B., aby następnie przedostać się do Polski. I. K. poinformował także organ, iż po raz pierwszy do Polski przyjechał w 2009 r., gdzie przez 2 miesiące ubiegał się o nadanie statusu uchodźcy (sprawa [...] została zakończona wydaniem przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzji w dniu [...] marca 2010 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i wydaleniu z terytorium wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany). W 2011 r. cudzoziemiec pojechał do F. w celu, jak oświadczył odwiedzenia znajomych. Organ podał, że z informacji zawartych oświadczeniu cudzoziemca wynika, iż był prześladowany w kraju pochodzenia oraz poddawany przemocy fizycznej i psychicznej. W dniu [...] stycznia 2013 r. I. K. wniósł za pośrednictwem Komendanta Placówki Straży Granicznej w T. wniosek o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Przedmiotowym wnioskiem została również objęta małżonka K. K. ur. [...] czerwca 1983 r. W dniu [...] stycznia 2013 r. Sąd rejonowy w B. wydał postanowienie o umieszczeniu cudzoziemców w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców w B. (sygn. akt [...] i sygn. akt [...]). W dniu [...] lutego 2013 r. zostało przeprowadzone przesłuchanie skarżącego na temat przyczyn i okoliczności opuszczenia kraju pochodzenia oraz spodziewanych prześladowań. I. K. potwierdził wcześniejsze informację zwarte w kwestionariuszu, oświadczył, że [...] października 2012 r. zawarł związek małżeński z K. K.. Zapytany o drogę przybycia do Polski, oświadczył, iż kraj pochodzenia opuścił w dniu [...] grudnia 2012 r. udając się samolotem do M., a następnie do T., gdzie dopiero za osiemnastym razem został przepuszczony przez Straż Graniczną. I. K. oświadczył również, iż w kraju pochodzenia nie był nigdy zatrzymany, sądzony bądź skazany. Zadeklarował jednak, iż był poddawany przemocy psychicznej przez przedstawicieli rządu, którzy grozili jemu i jego rodzinie, że trafią do więzienia, a przed rokiem 2010 doświadczał przemocy ze strony mieszkańców [...]. Natomiast w latach 2007 - 2008 był członkiem partii [...]" Organ podał, że w dniu [...] marca 2013 r. przeprowadzono przesłuchanie żony cudzoziemca na temat przyczyn i okoliczności opuszczenia kraju pochodzenia oraz spodziewanych prześladowań, których może doświadczyć ze strony władz państwowych bądź innych podmiotów. W toku przesłuchania K. K. potwierdziła, że od [...] grudnia 2009 r. do [...] października 2012 r. pracowała w przedsiębiorstwie o nazwie M. w miejscowości B., w rejonie K., zajmującej się wydobyciem złota. Odpowiedzialna była za tworzenie linii projektów dotyczących nowych miejsc, w których firma mogłaby rozpocząć wydobycie złota. Bezpośrednim przełożonym K. K. był szef przedsiębiorstwa, który jak oświadczyła cudzoziemka był koordynatorem partii "Z.". Według jej zeznań była zmuszana do działalności na rzecz partii poprzez werbowanie pracowników przedsiębiorstwa na członków ugrupowania. K. K. oświadczyła, że po wyborach w których wygrało opozycyjne ugrupowanie zaczęły się jej problemy z prześladowaniem i oskarżano ją, że nie chce ujawnić tajnych informacji przedsiębiorstwa, zabierano ją na komisariat gdzie była przesłuchiwana i poddawana przemocy psychicznej. Organ odwoławczy podał, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców za nieudowodnione uznał informację problemów cudzoziemca i jego żony w kraju pochodzenia, które związane były z faktem, iż K. K. była bliska współpracownicą szefa firmy M., który posiadał dostęp do tajnych programów dotyczących przedsiębiorstwa oraz że był koordynatorem partii "Z.". W związku z powyższym za nieudowodnione organ uznał też informacje, które z tego powodu K. K. wraz z mężem byli prześladowani oraz doświadczali przemocy psychicznej. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał ponadto, że cudzoziemiec nie udowodnił także, aby doświadczał jakichkolwiek nieprzyjemności ze strony mieszkańców [...]. Organ I instancji za nieudowodnione także uznał informacje, iż w latach 2007- 2008 . I. K. był członkiem partii [...]", a K. K. na polecenie pracodawcy prowadziła działania na rzecz partii "Z.". Rada do Spraw Uchodźców jako organ II instancji w dniu [...] kwietnia 2013 r. wydała decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, podzielając stanowisko, że I. K. nie spełnia przesłanek określonych w art. 13 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680) uzasadniających nadanie statusu uchodźcy, przesłanek udzielenia ochrony uzupełniającej oraz nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielania zgody na pobyt tolerowany. Rada do Spraw Uchodźców podzieliła argumentacje przedstawioną przez Szefa do Spraw Cudzoziemców oraz ocenę okoliczności sprawy. Organ II Instancji stwierdził, że słusznie rozpatrzono wniosek jako oczywiście bezzasadny na podstawie przepisu art. 34 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U, z 2012 r., poz. 680). I. K. i jego żona według oceny organu II instancji przedstawili niespójne, sprzeczne, nieprawdopodobne i niewystarczające wyjaśnienia na potwierdzenie faktu prześladowania. Zdaniem Rady, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, I. K. nie spełnia przesłanek z dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 29 kwietnia 2004 r. (Nr 2004/83/WE) w sprawie minimalnych norm kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony. Cudzoziemiec nie uprawdopodobnił jakichkolwiek naruszeń praw człowieka w stosunku do niego ze strony władz kraju pochodzenia. Organ II instancji zwrócił uwagę, że I. K. przedstawili niespójne informacje kto ich nachodził, co było przyczyną tych najść, jaki był udział K. K. w działalności prezesa i jej kompani i jego zniknięciu. Jednocześnie Rada podkreśliła, iż zachowanie cudzoziemca wskazuje na nadużywanie instytucji ubiegania się o status uchodźcy. I. K. złożył pierwszy wniosek o nadanie statusu uchodźcy w 2010 r. Wówczas otrzymała decyzję odmowną. Kolejny wniosek złożył w [...], gdzie udał się nielegalnie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a następnie udał się do F.. Ostatni wniosek został złożony po 17 nieudanych próbach dostania się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w sytuacji gdy znajduję się na liście osób, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany. Organ podkreślił, iż sytuacja w [...] jest stabilna i nie może ona stanowić samoistnej podstawy do ubiegania się o status uchodźcy. Organ II instancji odnosząc się do całości materiału dowodowego, wskazał, iż w żaden sposób nie zostały uprawdopodobnione przesłanki pozwalające na nadanie cudzoziemcowi statusu uchodźcy. Jedną z przesłanek udzielenia statusu uchodźcy jest uzasadniania obawa przed prześladowaniem. Obawa taka musi zatem zawierać element obiektywny. Organ II instancji odnosząc się do nieudzielania cudzoziemcowi ochrony uzupełaniającej, podzielił opinie organu I instancji, że nie występują realne przesłanki określone w art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r. poz. 680). Według Rady do Spraw uchodźców I. K. nie spełnia przesłanek udzielenia zgody na pobyt tolerowany, co według Rady wyczerpująco dowiódł organ I instancji. Zgromadzony materiał dowodowy świadczy o tym, że skarżący nie spełnia żadnej przesłanek udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Deportacja cudzoziemca do kraju pochodzenia nie zagrażałaby w jakimkolwiek stopniu podstawowym prawom człowieka. Rada do Spraw Uchodźców uchyliła decyzję Szefa Urzędu do Spraw cudzoziemców w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej państwa obszaru Schengen przez okres 6 miesięcy, gdyż w opinii II instancji rozstrzygnięcie w tym zakresie pozbawione było podstawy prawnej. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł I. K. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego: • Art. 13, 15, oraz 97 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680) poprzez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie w sprawie wymienionych przepisów, skutkujące uznaniem, iż nie spełnia przesłanek objęcia go ochroną międzynarodową; • Art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez uznanie, iż po powrocie do kraju pochodzenia nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem; • Art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez stwierdzenie, że nie istnieje ryzyko doznania poważnej krzywdy w kraju pochodzenia. Naruszenie przepisów prawa proceduralnego: • Art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) poprzez przekroczenie prawdy obiektywnej • Art. 8 Kpa poprzez zignorowanie istotnych dla postępowania okoliczności i tym samym nadwyrężenia zaufania do organu administracji; • Art. 77 Kpa poprzez naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; • Art. 80 Kpa poprzez nieuwzględnienie całokształtu materiału dowodowego; • Art. 107 § 3 Kpa poprzez nie przedstawienie wystarczającego uzasadnienia swojej decyzji. Skarżący zarzuca Radzie do Spraw Uchodźców, że błędnie zinterpretowała dostarczone dokumenty. Według opinii skarżącego dokumenty nie zostały przetłumaczone z uwagi na to, że Rada pomyliła dokument kończący pracę żony skarżącego z innym dokumentem. Swoją opinie argumentuje tym, że nie jest możliwe aby stosunek pracy zakończyła [...] lutego 2013 r. na własne życzenie, jeśli w tym czasie już prawie dwa miesiące przebywała w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców w B.. Skarżący zarzucił organowi, że chciał przekazać informacje, że nie znał wszystkich pracowniczych obowiązków swojej żony, ale to nie odniosło żadnych rezultatów, a ponadto twierdzi, że nie miał możliwości złożenia dodatkowych zeznań celem złożenia końcowych wyjaśnień. I. K. twierdzi, że organ powinien aktywnie dążyć do wyjaśnienia sprawy, w jego sprawie biernie tylko oczekiwał na przedstawienie przez stronę wszelkich dowodów. Według skarżącego organ bagatelizował istotne dla sprawy okoliczności, przeprowadził postępowanie w sposób nadwyrężający zaufanie osób zainteresowanych jego wynikiem, naruszając tym samym zasadę z art. 8 K.p.a. Skarżący zarzuca również organowi, że nie wyjaśnił wszystkich dla niego wątpliwych kwestii, ani nie przywołał w uzasadnieniu swojej decyzji dołączonych przez K. K. dowodów. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim na wstępie należy podkreślić, że postępowanie dotyczące nadania statusu uchodźcy nie jest pierwszym postępowaniem wszczętym na wniosek skarżącego. Poprzednie postępowanie zakończyło się ostateczną decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...] marca 2010 r., którą odmówiono skarżącemu udzielenia ochrony międzynarodowej na terytorium RP. Wobec tego w ponowienie prowadzonym postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy organy orzekające w sprawie nie były zobligowane do rozpoznania okoliczności, które zostały wzięte uprzednio pod uwagę. Skoro skarżący złożył ponowny wniosek o udzielenie ochrony, powinien wykazać takie okoliczności, które mimo wcześniejszego niekorzystnego dla niego rozstrzygnięcia, wskazywałyby, że zachodzą przesłanki do objęcia go ochroną międzynarodową. W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie na podstawie prawidłowo przyjętego stanu faktycznego zasadnie uznały, że w stosunku do skarżącego nie zachodzą okoliczności, które pozwalałby na uznanie, że spełnia on przesłanki do nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej, czy wyrażenia zgody na pobyt tolerowany oraz, że nie jest możliwe jego wydalenie z terytorium RP. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2012 r., poz. 680), cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Zauważyć należy, że pojęciu "obawa" towarzyszy określenie "uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz że musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim przeprowadzenie oceny oświadczeń ubiegającego się o tą ochronę. Oświadczenia te nie mogą być jednak rozważane w oderwaniu od sytuacji, która je określa. Ocena, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, musi być więc dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno-ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy. Zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, cudzoziemcowi odmawia się nadania statusu uchodźcy, jeżeli nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia. Zgodnie z art. 15 ustawy cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia, wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.; naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. W niniejszej sprawie organy przeanalizowały sytuację skarżącego pod kątem każdej z powyższych przesłanek. Z ustalonego przez organy i przyjętego przez Sąd stanu fatycznego wynika, że I. K., obywatel [...], deklarujący narodowość [...] w dniu [...] stycznia 2013 r. wniósł za pośrednictwem Komendanta Placówki Straży Granicznej w T. wniosek o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Przedmiotowym wnioskiem została również objęta jego małżonka K. K. ur. [...] czerwca 1983 r. Jak wynika z akt sprawy cudzoziemiec ma wykształcenie średnie, jest żonaty i w kraju pochodzenia był bezrobotny. Nie był zatrzymywany lub aresztowany, nie prowadzono przeciwko niemu postępowania administracyjnego lub sądowego i nie był skazany wyrokiem sądu. Zadeklarował jednak, iż był poddawany przemocy psychicznej przez przedstawicieli rządu, którzy grozili jemu i jego rodzinie, że trafią do więzienia, a przed rokiem 2010 doświadczał przemocy ze strony mieszkańców [...]. Natomiast przed w latach 2007 - 2008 był członkiem partii [...]". Jako zasadniczy powód opuszczenia [...] podał obawę o bezpieczeństwo swoje i swojej żony. Wskazać należy, że organy orzekające w sprawie dokonały także analizy zeznań złożonych przez żonę skarżącego K. K., która w postępowaniu uchodźczym dotyczącej jej osoby oświadczyła, że przyjechała do Polski ponieważ była prześladowana w kraju pochodzenia, była poddawana przemocy psychicznej ponieważ przedstawiciele nowej władzy, koalicji "G." nękali ją w domu żądając tajnych informacji w przedsiębiorstwa, z którego została zwolniona. Nie była nigdy zatrzymana ani aresztowana, nie było prowadzone przeciwko niej żadne postępowanie sądowe, ani administracyjne, nie była skazana wyrokiem sądu, ani nie należała do żadnych organizacji politycznych, religijnych, kulturalnych, społecznych czy etnicznych. W ocenie Sądu w tak ustalonym stanie faktycznym za prawidłowe należało uznać stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie, że w świetle przesłanek z art. 13 powołanej na wstępnie ustawy nie jest możliwe przyznanie skarżącemu ochrony międzynarodowej w postaci przyznania statusu uchodźcy. Skarżący w kraju pochodzenia nie jest bowiem prześladowany z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej. Zauważyć należy, że zeznania skarżącego i jego żony różnią się od siebie, w szczególności w kwestiach dotyczących kto miałby ich nachodzić im grozić, oraz jaki był udział żony skarżącego w działalności prezesa firmy, w której była zatrudniona. Skarżący składając wyjaśnienia w tej kwestii argumentował tym, że żona nie informowała go o wszystkich obowiązkach pracowniczych po za tym obowiązywała ją tajemnica. Wskazać należy, że żona skarżącego przedłożyła Radzie dokument, że którego wynika, iż z pracy została zwolniona na własną prośbę, a nie jak podnosi skarżący, że wszyscy zostali zwolnieni z przyczyn politycznych. Ponadto, gdyby faktycznie wszyscy pracownicy zostali zwolnieni, to żona skarżącego nie uzyskałaby dokumentu o rezygnacji z zatrudnienia. W ocenie Sądu zeznania małżonków zostały jednak w sposób prawidłowy ocenione i wyciągnięto z nich logiczne wnioski. Organy orzekające w sprawie szczegółowo poddały analizie dokumenty przedstawione przez skarżącego oraz jego żony, korzystając z tłumaczy przysięgłych, a zatem zarzut błędnego tłumaczenia dokumentów zebranym w postępowaniu dowodowym według oceny Sądu jest nieuzasadniony. Zaskarżoną decyzję oparto także na zeznaniach skarżącego i jego żony. Przesłuchanie odbyło się w języku dla nich zrozumiałym, a zeznania potwierdzili własnoręcznymi podpisami W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie w sposób prawidłowy oceniły okoliczności przedstawiane przez strony. Przedkładane dodatkowe dokumenty nie wpływają na prawidłowość rozstrzygnięcia organów orzekających w sprawie. Sąd podziela pogląd reprezentowany przez organy orzekające w sprawie, że skarżący nadużywa instytucji ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy, skoro odpowiednie wnioski składał w Polsce, kolejny wniosek w [...], skąd udał się do [...] i powrócił do Polski, gdzie złożył kolejny wniosek. Ponadto wniosek ten składa po 17 nieudanych próbach dostania się na terytorium RP, w dodatku znajduje się na listach Polski i [...], w których to jego pobyt jest niepożądany. Zatem podawane przez niego okoliczności dotyczące prześladowania były oceniane nie tylko przez organy RP, ale również przez odpowiednie organy innych państw UE, które również nie uznały, że skarżący kwalifikuje się do objęcia ochroną międzynarodową. Podkreślić należy, że dostępne opracowania na temat aktualnej sytuacji w [...] nie pozwalają na przyjęcie, że w razie powrotu skarżącego i jego żony do kraju pochodzenia władze będą podejmować w stosunku do niego działania krzywdzących na tle rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej, czy poglądów politycznych. Skarżący, jak trafnie uznały organy orzekające w sprawie, nie jest także uchodźcą w rozumieniu Konwencji Genewskiej i Protokołu Nowojorskiego. Powyższe okoliczności potwierdzają, że w stosunku do skarżącego nie zachodzi obawa prześladowania. Organy prawidło także uznały, że w stosunku do skarżącego nie zachodzą przesłanki udzielenia ochrony uzupełniającej, o której mowa w art. 15 powołanej ustawy. Powrót do kraju pochodzenie nie narazi go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji. Brak jest także podstaw do uznania, że skarżący może być poddany torturom, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, skoro w kraju pochodzenia nie jest poszukiwany. Nie zachodzi także przesłanka poważnego i zindywidualizowanego zagrożenia dla życia lub zdrowia wynikająca z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Organy orzekające w sprawie na podstawie materiałów dotyczących sytuacji panującej w [...] ustaliły, że sytuacja polityczna jest stabilna, a fakt przebywania na terenie [...] nie naraża osób na doznanie krzywdy. Organy orzekające w sprawie przeanalizowały także sytuację skarżącego pod kątem udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany, stosownie do art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Przedstawiona powyżej sytuacja w [...] nie pozwala na przyjęcie że wydalenie w terytorium RP mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszany do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. Wydalenie skarżącego z Polski nie narusza także prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., ponieważ skarżący przebywa w Polsce wraz z żoną i na co trafnie zwróciły uwagę organy orzekające w niniejszej sprawie może z nimi bezpiecznie powrócić do kraju pochodzenia. Ponadto wedle oświadczenia strony w kraju pochodzenia przebywa jego bliska rodzina. W ocenie Sądu, organy administracji orzekające w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy dokonały oceny zebranego materiału dowodowego pod względem zastosowania przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Konwencji dotyczącej statusu uchodźcy sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515 ze zm.), Protokołu dotyczącego statusu uchodźców sporządzonego w Nowym Jorku dnia 31 stycznia 1967 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 517), a także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W toku prowadzonego postępowania skarżący miał możliwość wypowiedzieć się co do zebranych materiałów, zaś przesłuchania prowadzono w zrozumiałym dla niego języku. Zatem za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 7, 77, 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) W ocenie Sądu także decyzja Rady uchylająca pkt 4 decyzji organu I instancji zakazującej ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen przez okres 6 miesięcy i umarzająca postępowanie organu I instancji jest prawidłowa, ze względu na brak podstawy prawnej do orzekania w tym zakresie. Sąd nie dostrzegł także w zaskarżonej decyzji takiego naruszenia prawa, które wymagałoby uchylenia zaskarżonej decyzji z urzędu. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.