IV SA/Wa 1062/07

Dnia 6 listopada 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska, asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Protokolant Hanna Parypa, po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2007 roku na rozprawie sprawy ze skargi W. F. na Ministra Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie rozstrzygnięcia procedury naboru na stanowisko pracy w służbie cywilnej p o s t a n a w i a odrzucić skargę Pismem z dnia 7 maja 2007r. W. F. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozstrzygnięcie procedury naboru na stanowisko głównego specjalisty kierującego stanowiskiem ds. zaopatrzenia w Biurze Administracyjnym. Nabór zorganizowany został przez Dyrektora Generalnego Ministerstwa (...) w 2006r. Ogłoszenie o naborze na wskazane stanowisko ukazało się w Biuletynie Służby Cywilnej nr (...) z dnia (...) kwietnia 2006r. W odpowiedzi na ogłoszenie swoje dokumenty przesłał również skarżący W. F.. W toku postępowania rekrutacyjnego spośród 11 nadesłanych zgłoszeń wybrano dwie najlepsze oferty, których to kandydatów zaproszono na rozmowy kwalifikacyjne. W dniu 23 czerwca 2006r. Zespół Rekrutacyjny powołany celem wyboru kandydata na wskazane stanowisko - przeprowadził rozmowy kwalifikacyjne z wybranymi kandydatami i dokonał ich oceny. Największą ilość punktów uzyskał A. W. i na tej podstawie Zespół podjął decyzję o wskazaniu go jako najlepszego kandydata do objęcia przedmiotowego stanowiska. Kierując skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. F. nie zgodził się z dokonanym przez Zespół Rekrutacyjny wyborem A. W. na stanowisko głównego specjalisty w Biurze Administracyjnym. Zdaniem skarżącego biorąc pod uwagę kwalifikacje wybranego kandydata organ w sposób bezsporny naruszył zasady rzetelnej i bezstronnej konkurencji, wskazując jako najlepszego kandydata o niewątpliwie niższych kwalifikacjach niż posiada skarżący. W ocenie skarżącego selekcja kandydatów przebiegała na zasadach zupełnie nieczytelnych, zwłaszcza gdy chodzi o zakwalifikowanie kandydatów do drugiego etapu tj. rozmów kwalifikacyjnych. Ten etap procedury naboru powinien zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnej, a niezależnie od tego cała procedura również powinna być rozstrzygnięta w formie decyzji. Na poparcie swojego stanowiska W. F. powołał się na orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w tym zakresie. Wobec powyższego skarżący wniósł o unieważnienie decyzji rozstrzygającej nabór i zobowiązanie organu do jego ponownego przeprowadzenia ewentualnie w przypadku stwierdzenia nieodwracalnych skutków prawnych orzeczenie, że decyzja rozstrzygająca nabór na wskazane stanowisko wydana została z naruszeniem prawa poprzez pominięcie merytorycznej oceny kwalifikacji kandydatów i dokonany został przez organ wybór kandydata o kwalifikacjach niższych niż kwalifikacje strony skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r, Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne, albowiem skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych określony został w art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być zatem konkretny akt, czynność lub bezczynność organu administracji. W niniejszej sprawie W. F. zaskarżył procedurę naboru na stanowisko głównego specjalisty kierującego stanowiskiem ds. zaopatrzenia w Biurze Administracyjnym zorganizowanym przez Dyrektora Generalnego Ministerstwa (...) w 2006r. W dacie przeprowadzania przedmiotowego naboru kwestie te uregulowane były w rozdziale 3 ustawy z dnia z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej ( Dz.U.99.49.483 z póź. zm.) zatytułowanym "nawiązanie stosunku pracy w służbie cywilnej". Ze wskazanych przepisów wynikało, iż dyrektor generalny urzędu organizuje nabór kandydatów do korpusu służby cywilnej (art. 21 ust.1). Dyrektor generalny urzędu, z zastrzeżeniem art. 23, miał obowiązek upowszechniać informacje o wolnych stanowiskach pracy w służbie cywilnej w kierowanym przez siebie urzędzie, przez umieszczenie ogłoszenia o naborze w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu, a także przez opublikowanie go w Biuletynie Służby Cywilnej oraz w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (art.22). Zgodnie z art. 22b ust. 1 po upływie terminu do składania dokumentów określonego w ogłoszeniu o naborze dyrektor generalny urzędu niezwłocznie upowszechniał listę kandydatów, którzy spełniają wymagania formalne określone w ogłoszeniu o naborze, przez umieszczenie jej w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu, a także przez opublikowanie jej w Biuletynie Informacji Publicznej. Z przeprowadzanego naboru sporządzano protokół, który zawierał w szczególności: 1) określenie stanowiska pracy, na które był prowadzony nabór, liczbę kandydatów oraz imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 5 najlepszych kandydatów uszeregowanych według poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze, 2)informację o zastosowanych metodach i technikach naboru, 3)uzasadnienie dokonanego wyboru. I wreszcie Dyrektor generalny urzędu upowszechniał informację o wyniku naboru w terminie 14 dni od dnia zatrudnienia wybranego kandydata albo zakończenia naboru, w przypadku, gdy w jego wyniku nie doszło do zatrudnienia żadnego kandydata (art. 22 d ust.1). Z powołanych przepisów wynika zatem, iż ustawodawca określił z jednej strony przejrzysty tryb naboru na wolne stanowiska pracy w służbie cywilnej, pozostawiając jednak pracodawcy swobodę w dokonaniu wyboru najlepszego kandydata spośród zgłoszonych ofert. A zatem nabór prowadzony przez Dyrektorów Generalnych poszczególnych urzędów był zwykłą procedurą wyboru kandydata na stanowisko pracy, a ustawodawca nie przewidział możliwości odwoływania się od wyników przeprowadzonej rekrutacji. Zakończenie naboru i wybór najlepszego kandydata kończyło się jego zatrudnieniem, którą to informację dyrektor generalny urzędu upowszechniał w terminie 14 dni od dnia zatrudnienia wybranego kandydata. Dlatego też Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, iż procedura naboru na wolne stanowiska pracy prowadzona przez dyrektora urzędu powinna zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnej. Nabór ten odróżnić należy od procedury obsadzania wyższych stanowisk w służbie cywilnej uregulowanej wówczas w rozdziale 4 powołanej ustawy z dnia 18 grudnia 1998r. o służbie cywilnej prowadzonej przez Szefa Służby Cywilnej. Zgodnie z poglądem przyjętym w orzecznictwie ( wyrok NSA z dnia 14 września 2004 r., sygn.akt OSK 460/04, LEX nr 156420), kierowane do konkretnego kandydata, stanowisko Szefa Służby Cywilnej w przedmiocie przebiegu postępowania konkursowego było czynnością z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.