IV SA/Wa 1062/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G.S.vel K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. S. vel K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. G. S. vel K. w skardze z dnia [...] kwietnia 2016 r. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej oraz spowodowania niemożliwych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu skargi G. S. vel K. powołał szereg okoliczności, mających wskazywać na bezprawność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Wywiódł również, że skutkiem decyzji o wymeldowaniu jest niemożność wykonania obowiązku meldunkowego. Sprecyzował, że owa niemożność wynika z orzeczenia eksmisji i nieprzyznania przez sąd rejonowy, a następnie sąd okręgowy prawa do mieszkania zastępczego. Stwierdził, że "wyrzucenie na bruk" stanowi bezpośrednie zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego. Podważył wydane wobec niego i członków jego rodziny wyroki sądów powszechnych nakazujące opróżnienie spornego lokalu. Stanął na stanowisku, że niewstrzymanie wykonania decyzji do czasu naprawienia szkody i rozliczenia koniecznych nakładów grozi powstaniem niepowetowanej szkody oraz doprowadzeniem do skutków, które są w tym momencie ciężkie do przewidzenia. Jak stwierdził, tak długie pozostawianie bez wody, centralnego ogrzewania oraz w ciągłym napięciu psychicznym może spowodować szkody o znacznej wartości, a także spowodować zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie natomiast do treści art. 61 § 3 ppsa, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. O wstrzymaniu wykonania decyzji sąd administracyjny może orzec, gdy stwierdzi, że wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004.). Podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd rozważa więc, czy wykonanie jej przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji skarżącego po ewentualnym wyeliminowaniu aktu z obrotu prawnego. Obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji leży po stronie skarżącego. W ocenie Sądu G. S. vel K. nie wykazał istnienia przesłanek przemawiających za zastosowaniem instytucji ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji, ma więc ona charakter ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem zameldowania. Podniesione w przedmiotowym wniosku okoliczności nie stanowią bezpośrednich skutków wykonania zaskarżonej decyzji, a skutki działań właściciela lokalu, z którego wymeldowano skarżącego oraz orzeczeń sądów powszechnych nakazujących opróżnienie lokalu. Z kolei ewentualne naruszenie prawa zaskarżoną decyzją i utrzymaną nią w mocy decyzją organu pierwszej instancji nie może być przedmiotem oceny Sądu rozpoznającego wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej. Tym samym nie może być przesłanką wydania orzeczenia zgodnego z żądaniem strony. W tych okolicznościach Sąd uznał, że skarżący nie wykazał, aby w przedmiotowej sprawie uzasadnione było zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.