IV SA/Wa 1065/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie asesor WSA Agnieszka Wójcik, asesor WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi E. Sp. Jawna na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Weterynarii z dnia (...) kwietnia 2007 r. nr (...) w przedmiocie zakazu prowadzenia działalności - skargę oddala - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii, zwany dalej "MWLW", utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w M., zwanego dalej "PLW" z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], którą to decyzją PLW zakazał prowadzenia działalności Zakładowi Utylizacyjnemu "E." Spółka Jawna C. [...] polegającej na zbieraniu, transportowaniu, przechowywaniu, przetwarzaniu i usuwaniu ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi i skreślił podmiot z rejestru powiatowego lekarza weterynarii. Zaskarżona decyzja MWLW zapadła w następującym stanie faktycznym. Dnia 28 grudnia 2006 r. w zakładzie Spółki przeprowadzona została kontrola. Stwierdzono następujące uchybienia: 1. W sterylizatorni w zagłębieniu pod sterylizatorami znajduje się duża ilość wody wyciekającej z uszkodzonej rury od ogrzewania pomieszczeń socjalnych. 2. W pomieszczeniu, w którym znajduje się młynek drobnicowy, w jego okolicy ubytki płytek na podłodze. 3. Na części zakaźnej, na części utwardzonej, przed halą przyjęcia surowca znajdują się dwa kontenery zawierające po 8 metrów sześciennych dostarczonego surowca kat.1. Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] nakazano usunąć uchybienia. Dnia 5 lutego 2007 r. przeprowadzono w Zakładzie kontrolę, w toku której stwierdzono następujące uchybienia: 1. Na terenie otoczenia zakładu na nawierzchni nieutwardzonej składowane: opakowania foliowe, złom, gruz, kontenery z mączką mięsno – kostną 3 sztuki po około 10 ton, 2 kontenery z osadami z dekantera po 4 i 8 metrów sześciennych oraz 1 kontener z półproduktem i 2 kontenery ze zworkowaną mączką zabezpieczone plandeką. 2. a) Ubytki farby na ścianach w hali sekcyjnej i pomieszczeniu między szatnią części czystej a halą destruktorów, b) Ubytki w nawierzchni posadzki w pomieszczeniu między szatnią części czystej a halą destruktorów. Posadzka brudna c) W zagłębieniu pod zbiornikiem ciśnieniowym do załadunku destruktorów obecność żółto-brunatnej cieczy, urządzenie zbiornika ciśnieniowego zanieczyszczone. d) Młynek drobnicowy nieszczelny, pokryty osadami, sufit w okolicy młynka drobnicowego zanieczyszczony materiałem wydostającym się z w/w nieszczelności. e) W zagłębieniu pod muldą obecność półpłynnych osadów. f) Młyn zgrubny na hali sekcyjnej nieszczelny, zanieczyszczony brunatnym osadem. 3. Posadzka w myjni środków transportu z zastoinami wody, nierówna, trudno zmywalna. 4. Podczas przetwarzania surowców kat.1 zapewnić, aby parametry przetwarzane były zgodnie z określonymi w rozporządzeniu (WE) 1774 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy zdrowotne związane z ubocznymi produktami zwierzęcymi nie przeznaczonymi do spożycia przez ludzi, tj. podgrzane do temperatury ich wnętrza pow.133 stopni Celsjusza przez 20 minut pod ciśnieniem 3 bar. 5. Procedura ważenia produktu wysyłanego do spalania niezgodna ze stanem faktycznym, nieuzgodniona z powiatowym lekarzem weterynarii. 6. Przesłać do spalenia zgromadzoną na placu i w magazynach mączkę mięsno – kostną kat.1. Dnia [...] lutego 2007 r. wydano decyzję nr [...], nakazującą usunięcie uchybień: pkt 1 i 6 – do dnia 28 lutego 2007 r., pkt 2c, 2d, 2e, 2f, 4 i 5 – niezwłocznie od chwili doręczenia decyzji. Podczas kontroli sprawdzającej w dniu 1 marca 2007 r. stwierdzono, że uchybienia wykazane w pkt 1, 2a w zakresie hali sekcyjnej, 2b, 2c, 2d, 5 i 6 nie zostały usunięte. Ponadto stwierdzono następujące uchybienia: 1. Na terenie utwardzonym zworkowany półprodukt na części czystej zakładu w ilości ok.10 ton. Worki pokryte folią, mimo to wycieki z worków. 2. Na terenie nieutwardzonym, na części czystej zakładu znajduje się kontener po odpadach drobiowych z resztkami jaj. 3. Na części brudnej zakładu, na części utwardzonej znajdują się 2 kontenery z półproduktem. Jeden kontener odkryty, półprodukt workowany. Oprócz tego znajduje się tam jeden uszkodzony, zardzewiały, odkryty kontener z produktem mleczarskim (zepsuty ser). 4. Przed wjazdem do hali przyjęcia surowca wycieki krwi oraz części opakowań po produktach mlecznych. 5. Uszkodzenia ściany w hali sekcyjnej. W miejscu połączenia z halą destruktorów nieszczelność ściany. 6. Przed muldą składowane odpady i padłe zwierzęta. 7. Na hali sekcyjnej znajduje się nieużywana wanna oraz zniszczony sprzęt (widły). Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. PLW zakazał Spółce prowadzenia działalności i skreślił podmiot z rejestru powiatowego lekarza weterynarii. Organ I instancji wskazał, iż w związku z niewykonaniem przez Spółkę decyzji z dnia [...] stycznia i [...] lutego 2007 r. oraz w związku ze stwierdzeniem dalszych uchybień sanitarno – weterynaryjnych istnieje konieczność zastosowania art.9 ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz.U. nr 69, poz.625 z późn.zm.). Odwołanie od decyzji organu I instancji wniosła Spółka. W odwołaniu podnosi się, iż w swojej decyzji organ I instancji nie określił żadnego terminu, od którego decyzja miałaby obowiązywać. W decyzji organu I instancji wskazano, iż wniesienie odwołania nie wstrzymuje jej wykonania. W ocenie odwołującego się nie można wstrzymać wykonania decyzji, której początkowy termin obowiązywania nie został określony. W odwołaniu podnosi się ponadto, iż wszelkie uchybienia, za wyjątkiem spalenia mączki mięsno – kostnej stwierdzone przez PLW w toku przeprowadzonych kontroli zostały przez Spółkę usunięte. Usunięcie danych naruszeń opóźniło się nie z powodu złej woli wspólników spółki, lecz było wynikiem pory roku (zima) i ujemnych temperatur, które skutkowały niemożliwością wykonywania prac remontowo – budowlanych. Odnosząc się do kwestii mączki mięsno – kostnej Spółka wskazała, iż pismem Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w M. z dnia 12 lutego 2007 r. została powiadomiona o możliwości spalania mączek mięsno-kostnych kat.1 i 2, wyprodukowanych w 2006 r. w Elektrowni J. i Zakładach Azotowych w T. Do pisma tego załączone zostały pisma Głównego Lekarza Weterynarii oraz pismo Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, obydwa z dnia 9 lutego 2007 r., informujące o możliwości spalania mączki. Zakłady te odmówiły jednakże utylizacji. Spółka posiada magazyny, w których mógłby tymczasowo przechowywać mączkę, aby nie zalegała na otwartej przestrzeni, lecz magazyny te położone są w innej miejscowości niż miejscowość, w której wytwarzana jest mączka a PWL nie wyraził zgody na jej przewiezienie. Rozpatrzywszy odwołanie MWLW utrzymał w mocy decyzję PLW. Organ odwoławczy stwierdził, iż niektóre zarzuty odwołania uznać należy za zasadne. Istotnie bowiem w pouczeniu decyzji pierwszoinstancyjnej zbędnie użyto zwrotu: "Odwołanie nie wstrzymuje wykonania decyzji. Wniesienie odwołania nie wstrzymuje wykonania decyzji.". Z treści decyzji nie wynika jednakże, aby nadano jej na podstawie art.108 k.p.a. rygor natychmiastowej wykonalności. W żadnej bowiem części decyzji nie wskazano art.108 k.p.a., ani też nie użyto stwierdzenia, z którego wynikałoby, że decyzji tej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Wbrew twierdzeniom odwołania decyzja organu I instancji zawiera wszystkie wymagane elementy. W swojej decyzji PLW, kierując decyzję do strony, wskazał datę jej wydania, podał podstawę prawną do wydania takiej decyzji oraz wskazał organ, który tę decyzję wydał. PLW wskazał w uzasadnieniu faktycznym swojej decyzji stan faktyczny wynikający z kontroli w przedmiotowym zakładzie oraz wynikający z dotychczasowego postępowania związanego z nadzorem nad tym zakładem, na którym oparł się organ I instancji wydając decyzję. W uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej podane zostały właściwe przepisy prawa. Skargę na decyzję MWLW uzupełnioną późniejszymi licznymi pismami procesowymi wniosła Spółka, podnosząc następujące zarzuty. Nie sposób zgodzić się z oceną organu I instancji, iż skarżący naruszył przepisy Załącznika V Rozdziału II pkt 1, Załącznika V Rozdziału I pkt 1b, Załącznika V Rozdziału II pkt 8 Rozporządzenia (WE) No 1774 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. poprzez brak możliwe najszybszego przetwarzania odpadów od chwili ich dostarczenia, a do chwili przetworzenia odpowiedniego przechowywania oraz niewyodrębnienie dwóch części zakładu, dla strefy czystej i strefy brudnej oraz nieutrzymywanie sprzętu (wideł) w dobrym stanie technicznym. Skarga podnosi, iż materiały dostarczone do Zakładu (surowiec utylizacyjny) nie zalegają na jego terenie, lecz są na bieżąco i systematycznie utylizowane zgodnie z zakładową technologią przetwarzania. Zakład posiada wyodrębnioną część czystą i brudną, obie części skonstruowane są w ten sposób, iż powierzchnie podłogowe zapewniają łatwe czyszczenie i dezynfekcję, a co wynika z powyższego również łatwy odpływ płynów. Nieprawdziwy jest zarzut braku dbałości o sprzęt występujący w zakładzie, gdyż jest on zadbany, systematycznie podlega przeglądom technicznym oraz zabiegom konserwacyjnym. W swojej decyzji organ I instancji nie określił żadnego terminu, od którego decyzja miałaby zacząć obowiązywać, a więc nie wskazał od jakiego dnia (dzień, miesiąc, rok) zakład miałby wstrzymać działalność utylizacyjną, a także nie nadał danej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, co by wskazywało, iż decyzja ma być wykonana z dniem jej odebrania przez adresata. Organ I instancji wskazał tylko, że wniesienie odwołania nie wstrzymuje wykonania decyzji. Zgodnie natomiast z obowiązującym prawem, wnioskując a contrario, nie można wstrzymać wykonania decyzji, której termin początkowy obowiązywania nie został określony, choćby pośrednio, gdyż decyzja taka w obecnej formie nigdy nie zacznie obowiązywać. Wszelkie uchybienia stwierdzone przez organ I instancji, za wyjątkiem spalenia mączki mięsno – kostnej zostały usunięte zgodnie ze wskazaniami Inspekcji Weterynaryjnej. Skarga powtarza zarzut odwołania co do braku możliwości spalenia mączki w Elektrowni J. i Zakładach Azotowych w T. Wydając zaskarżoną decyzję MWLW nie przeprowadził kontroli Zakładu i nie stwierdził, czy uchybienia wymienione w zaskarżonej decyzji PLW zostały usunięte. Wniosek o powtórną kontrolę Zakładu został pominięty. Organ odwoławczy winien w tym zakresie przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe (art.136 k.p.a.). Organy nie umożliwiły F. K. jako wspólnikowi Spółki skorzystania z prawa wypowiedzenia się w sprawie zgodnie z art.10 k.p.a. Organ odwoławczy nie odniósł się w ogóle do zarzutu odwołania, iż wszelkie uchybienia, za wyjątkiem spalenia mączki mięsno – kostnej zostały usunięte (naruszenie zasady przekonywania (art.11 k.p.a.). Organ pominął tym samym wniosek dowodowy, naruszając art.78 §1 k.p.a. Błędnie, mając na uwadze realia sprawy, nie przeprowadzono rozprawy administracyjnej Zamknięcie Zakładu jest krzywdzące dla Spółki i narusza słuszny interes obywateli (wspólników, właścicieli Spółki). Taka sytuacja narusza również szeroko rozumiany interes społeczny, tj. interesy ekonomiczne pracowników Spółki oraz podmiotów współpracujących ze Spółką oraz interes związany z koniecznością ochrony zdrowia a nawet życia ludzi. Powyższe narusza art.7 k.p.a. w części, w której przepis ten nakazuje wzięcie pod uwagę, przy orzekaniu w postępowaniu administracyjnym, interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Organ odwoławczy bezkrytycznie przyjął, iż Spółka naruszyła art.7 pkt 5 i art.11 Rozporządzenia WE Nr 1774 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. Spółka posiada bowiem stosowne magazyny, w których przechowuje i mogłaby przechowywać produkty (spełnia wymogi załącznika III rozdz. III do Rozporządzenia). Są one zlokalizowane w części w innej miejscowości. PLW wiedział o tym i nie wyraził zgody na transport np. mączki mięsno-kostnej z Zakładu do owych magazynów. Organ w sposób chybiony czyni zarzuty Spółce, obciążając ją bardzo drastycznymi konsekwencjami przy braku pomocy i współdziałania ze strony PLW. Załącznik III rozdz.III posługuje się zaś w dużej mierze zwrotami "odpowiednie" – co stwarza możliwość luzów decyzyjnych (interpretacyjnych) dla organów administracyjnych. Wadliwie wskazano również na naruszenie przez Spółkę Załącznika V Rozdział II pkt 1 Rozporządzenia z dnia 3 października 2002 r. Skarżący zauważa, że Załącznik ten mówi o "możliwie jak najszybszym przetwarzaniu produktów ubocznych (zwierzęcych) od ich przybycia", nie mówi się więc o przetwarzaniu niezwłocznym, czy też natychmiastowym. Zakład przetwarza produkty możliwie jak najszybciej. Jest to kategorią ocenną. Zakład nie może zaś w istocie np. odmówić przyjęcia padłego zwierzęcia do utylizacji. To organy administracji winny zaś zagwarantować Spółce możliwość płynnej (kontrolowanej) wywózki np. mączki mięsno – kostnej do spalarni w J. czy T. Temu jednakże – pomimo próśb Spółki – we właściwym czasie nie podołano. Wadliwie również zarzucono Spółce naruszenie Załącznika V Rozdział II pkt 1 Rozporządzenia z dnia 3 października 2002 r. Spółka jako zakład przetwarzający posiada stosownie oddzieloną część czystą i część brudną. Ustawodawca europejski mówi przy tym tylko o "odpowiednim wydzieleniu". Uszkodzenia i nieszczelność ścian, nie zostały zaś bliżej omówione przez organ. Wreszcie – wbrew twierdzeniom organu – skarżący jest zdania, że nie naruszył Załącznika V Rozdziału II pkt 8 Rozporządzenia WE Nr 1774. Spółka utrzymuje sprzęt i instalacje w dobrym stanie technicznym. W przepisie tym mówi się jedynie o stanie technicznym dobrym a nie np. bardzo dobrym, czy wzorowym. Oczywistością jest przy tym, iż na stanie zakładu, który funkcjonuje od lat, jest niemały i przetwarza bardzo dużo produktu znajdą się np. nieco starsze widły, które są tam nieużywane, a co nie może przekreślać a limine całej działalności zakładu. Organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów odwołania. Decyzja odwoławcza nie zawiera zatem – wbrew art.107§3 k.p.a. - prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego. W odniesieniu do dodatkowych uchybień należy stwierdzić, iż nakazanie ich usunięcia winno nastąpić w drodze decyzji administracyjnej. Nie uczyniono tego, zaś szczegółowo wskazano naruszenia norm prawnych/przepisów naraziła się Spółka – zakazując jej działalności gospodarczej opisanej w zaskarżonej decyzji. Protokół z dnia 1 marca 2007 r. został sporządzony wbrew §7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29 marca 2005 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu wykonywania kontroli przez pracowników Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.U. nr 61, poz.547). Nie zawiera on bowiem: numeru i daty wystawienia upoważnienia do przeprowadzenia kontroli Spółki, pouczenia o prawie, sposobie i terminie wniesienia zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole kontroli i złożenia wyjaśnień oraz o prawie odmowy podpisania protokołu kontroli. Taki protokół nie powinien stać się podstawą dla wydawania decyzji administracyjnych przez organ I i II instancji. Jest on bowiem protokołem nie spełniającym wymogów obowiązującego prawa. Art.9 ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz.U. nr 69, poz.625 ze zm.) nie ma zastosowania do Spółki. Art.1 ust.1 lit.o ustawy mówi o działalności takiej jaką prowadzi Spółka (zbieranie, transportowanie ....). Natomiast art.8 ust.1, na podstawie którego nakazywano Spółce usuwanie uchybień dotyczy podmiotów opisanych w art.1 pkt 1 lit.a – n i w art.4 ust.3 – nie obejmuje więc nakazów dla Spółki. W konsekwencji organ nie mógł powołać się na art.9 ust.1 wobec Spółki, gdyż nie dotyczy on tejże Spółki a tylko podmiotów z art.1 pkt 1 lit.a-n i z art.4 ust.3, które nie zastosowały się do nakazów z art.8 ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Ministra Środowiska na tej podstawie, iż sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolowanie działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 – zwanej dalej "p.p.s.a."). Skarga podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa obowiązującym w dacie jej wydania. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi art.9 ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz.U. nr 69, poz.625), zwanej dalej "ustawą". Przepis ten stanowi, iż powiatowy lekarz weterynarii, w przypadku gdy podmiot prowadzący działalność nadzorowaną nie zastosuje się do nakazu lub zakazu określonego w decyzji, o której mowa w art. 8 ust. 1-3, wydaje decyzję zakazującą prowadzenia określonego rodzaju działalności nadzorowanej i skreśla podmiot z rejestru, o którym mowa w art. 11. Przesłanki upoważniające do zastosowania tego przepisu zostały w sprawie spełnione. Po pierwsze, w dacie wydania zaskarżonej decyzji Spółka była podmiotem prowadzącym działalność nadzorowaną, o której mowa w art.1 pkt 1 ppkt o ustawy, tj. prowadziła działalność w zakresie zbierania, transportowania, przechowywania, operowania, przetwarzania oraz wykorzystywania lub usuwania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi. Po drugie, Spółka nie zastosowała się do nakazów określonych w decyzjach, o których mowa w art.8 ust.1 ustawy, tj. decyzjach PLW z dnia [...] stycznia 2007 r. i [...] lutego 2007 r. Nietrafny jest zarzut zawarty w jednym z pism uzupełniających skargę, iż art.8 ust.1 ustawy nie ma zastosowania do działalności prowadzonej przez spółkę. Zgodnie z art.8 ust.1 ustawy powiatowy lekarz weterynarii w przypadku stwierdzenia, że przy prowadzeniu działalności nadzorowanej, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. a-n lub w art. 4 ust. 3, są naruszone wymagania weterynaryjne określone dla tej działalności, w zależności od zagrożenia zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt, wydaje decyzję: 1) nakazującą usunięcie uchybień w określonym terminie lub 2) nakazującą wstrzymanie działalności do czasu usunięcia uchybień, lub 3) zakazującą umieszczania na rynku lub handlu określonymi zwierzętami będącymi przedmiotem działalności albo zakazującą produkcji, umieszczania na rynku lub handlu określonymi produktami wytwarzanymi przy prowadzeniu tej działalności. Przepis wyróżnia zatem działalność nadzorowaną, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. a-n (działalność Spółki do grupy tej nie należy) oraz działalność, o której mowa w art.4 ust.3 ustawy, tj. działalność Spółki (wspomniany przepis stanowi, iż wymagania weterynaryjne dla prowadzenia działalności nadzorowanej w zakresie zbierania, transportowania, przechowywania, operowania, przetwarzania oraz wykorzystywania lub usuwania ubocznych produktów zwierzęcych określają przepisy Unii Europejskiej ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi). Wobec powyższego uznać należy, iż umocowanie powiatowego lekarza weterynarii do stosowania nakazów lub zakazów, o których mowa w art.8 ust.1 ustawy wobec podmiotów prowadzących działalność taką jaką prowadzi Spółka, wynika wprost z tego przepisu. Z materiału dowodowego wynika, iż w dacie orzekania w sprawie przez organy obu instancji w obrocie prawnym pozostawały dwie decyzje administracyjne (z dnia [...] stycznia i [...] lutego 2007 r.), zobowiązujące skarżącego do usunięcia uchybień stwierdzonych w toku kontroli. Wspomniane decyzje nie zostały przez skarżącego zaskarżone do organu wyższej instancji. Materiał dowodowy sprawy upoważnia do stwierdzenia, iż skarżący nie wykonał zaleceń wskazanych w decyzjach z dnia [...] stycznia i [...] lutego 2007 r. Okoliczność ta przesądza o zaistnieniu podstaw do zastosowania wobec skarżącego art.9 ust.1 ustawy. Wobec Spółki wydano dwie decyzje nakazujące usunięcie uchybień stwierdzonych w protokołach kontroli. Uchybienia te miały różny charakter. Jednym z nich, mającym istotne znaczenie było składowanie na terenie zakładu mączki mięsno – kostnej (a także osadów z dekantera i półproduktu). Oprócz powyższego decyzje wymieniły całą grupę uchybień związanych z niedostatecznym utrzymywaniem porządku na terenie zakładu, czy też z niewłaściwym stanem pomieszczeń lub urządzeń produkcyjnych. Istnienie tych uchybień nie było kwestionowane przez skarżącego. Wprawdzie w toku całego postępowania administracyjnego oraz postępowania przed sądem administracyjnym wykazywał on, iż nie miał realnej możliwości usunięcia uchybień (mączka) ewentualnie, iż uchybienia te są nieistotne, niemniej nie podnosił, iż fakty ujawnione w protokołach kontrolnych i opisane w decyzjach nie wystąpiły. Powyższe oznacza, iż wprawdzie nieprawidłowość w postaci przechowywania mączki kostnej miała znaczenie szczególne, to sankcja zastosowana wobec skarżącego (zakaz prowadzenia działalności oraz skreślenie podmiotu z rejestru) wyniknęła nie tylko z racji tego przechowywania, ale również z tytułu wystąpienia naruszeń innego rodzaju. Konsekwencją powyższego jest zatem wniosek, iż kwestia mączki nie jest wyłączną kwestią jaką należy ocenić w niniejszym postępowaniu. Wykazanie zatem, iż nieusunięcie w nakazanym terminie mączki kostnej nastąpiło z przyczyn od Spółki niezależnych nie oznaczałoby zatem automatycznie, iż nie było podstaw do zastosowania art.9 ust.1 ustawy. Podstawy takie zaistniałyby bowiem niewątpliwie wtedy, gdyby wykazano, iż skarżący nie wykonał jakichkolwiek innych niż nakaz usunięcia mączki nakazów zawartych w decyzjach. Z materiału dowodowego sprawy wynika, iż sytuacja taka wystąpiła. W decyzji organu I instancji wskazano, iż uchybienia wskazane w punktach: 1, 2a w zakresie hali sekcyjnej, 2b, 2c, 2d, 5 i 6 decyzji z dnia 5 lutego 2007 r. nie zostały usunięte. Uchybienia te to (poza składowaniem mączki mięsno-kostnej): składowanie na terenie zakładu na nawierzchni nieutwardzonej: opakowań foliowych, złomu, gruzu, ubytki farby na ścianach w hali sekcyjnej, ubytki w nawierzchni posadzki w pomieszczeniu między szatnią części czystej a halą destruktorów, brudna posadzka, w zagłębieniu pod zbiornikiem ciśnieniowym do załadunku destruktorów obecność żółto – brunatnej cieczy, urządzenie zbiornika ciśnieniowego zanieczyszczone, młynek drobnicowy nieszczelny, pokryty osadami, sufit w okolicy młynka drobnicowego zanieczyszczony materiałem wydostającym się ze wspomnianej nieszczelności. Dodatkowo wskazano na siedem kolejnych nowo stwierdzonych uchybień. W dniu 29 marca 2007 r., a zatem już na etapie postępowania odwoławczego ponownie skontrolowano zakład skarżącego. Kontrola ta ujawniła kilkanaście uchybień w utrzymaniu porządku i czystości na terenie zakładu, w tym m.in. wspomniane w decyzji pierwszoinstancyjnej składowanie odpadów na terenie nieutwardzonym (str.4 protokołu kontroli) oraz nieutrzymywanie w czystości młynka drobnicowego (str.6 protokołu). Już choćby same te okoliczności uzasadniały przyjęcie, iż decyzje z dnia [...]stycznia i [...] lutego 2007 r. nie zostały przez skarżącego wykonane, co upoważniało organ II instancji do utrzymania w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. Nietrafne są zarzuty skarżącego odnośnie prawidłowości przeprowadzenia kontroli z dnia 29 marca 2007 r. Po pierwsze kontrola ta została przeprowadzona w obecności kierownika zakładu J. S. Protokół z kontroli został przez osobę tę podpisany bez wniesienia uwag. Kontrola nie musiała być przeprowadzona przez organ odwoławczy. Zgodnie z art.136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. W tej sytuacji czynności kontrolne przeprowadzone przez organ I instancji po wniesieniu przez skarżącego odwołania od decyzji tego organu uznać należy za dokonane w trybie 136 k.p.a. Rację należy przyznać skarżącemu, iż uzasadnienie decyzji organu II instancji nie odpowiada w pełni wymogom przewidzianym w art.107§3 k.p.a. W szczególności podkreślić należy brak wyczerpującego odniesienia się do wszystkich argumentów odwołania, tj. w szczególności twierdzeniu odwołania, iż dostrzeżone w toku kontroli uchybienia zostały wykonane oraz, iż skarżący nie miał realnej możliwości przekazania do utylizacji mączki mięsno – kostnej. Uchybienie to uznać jednakże należy za nie mające istotnego wpływu na wynik sprawy z tej racji, iż jak to wykazano wcześniej nie można uznać, iż po wydaniu decyzji organu I instancji skarżący nie usunął wszystkie uchybienia, o których mowa w decyzjach z dnia [...] stycznia i [...] lutego 2007 r. Powyższe wystarcza do stwierdzenia, iż decyzja odwoławcza, mimo niedostatecznie wyczerpującego uzasadnienia, jest prawidłowa. Jako również nie mające istotnego wpływu na wynik sprawy uznać należy naruszenie przez organy obowiązków wskazanych w art.10 k.p.a. O istotności tego naruszenia można by mówić tylko w sytuacji, w której strona wykazałaby, iż poinformowanie jej przed wydaniem decyzji o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań umożliwiłoby jej podniesienie okoliczności mających realny wpływ na wynik sprawy. W postępowaniu przed Sądem skarżący nie wykazał, iż okoliczności tego rodzaju faktycznie by podniósł. Z powyższych przyczyn Sąd oddalił skargę na podstawie art.151 p.p.s.a.