IV SA/Wa 1069/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...] października 2010 roku, nr [...] Prezydent W. po rozpoznaniu wniosku A. K. orzekł o odmowie wymeldowania Z. O. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Na skutek odwołania A. K., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2010 roku, nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta W. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał między innymi, że organ I instancji przeprowadzając przedmiotowe postępowanie naruszył przepis art. 79 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (dalej Kpa), albowiem dopuszczając dowód z zeznań świadków nie podjął czynności zmierzających do zapewnienia stronom udziału w tej fazie postępowania. Ponadto Wojewoda [...] wskazał, że organ I instancji nie dowiódł w sposób jednoznaczny i bezsporny, że Z. O. nie opuściła w sposób dobrowolny i trwały lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego Prezydent W. decyzją z dnia [...] marca 2011 roku nr [...], orzekł o odmowie wymeldowania Z. O. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. K., pełnomocnik A. K. Decyzją z dnia [...] maja 2011r. [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138§1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych po rozpatrzeniu odwołania A. K. od decyzji Prezydenta W. z dnia 16 marca 2011 roku, orzekającej o odmowie wymeldowania Z. O. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, iż własnościowe prawo do lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. posiada A. K. Wymieniony w wyjaśnieniach składanych w niniejszej sprawie oświadczył, że j ego żona Z. O. nigdy fizycznie nie zamieszkała wraz z nim w przedmiotowym mieszkaniu. Nie posiadała w nim swoich rzeczy osobistych i nie dysponowała kluczami do lokalu. Do mieszkania przychodziła jedynie sporadycznie, natomiast od lutego 2010 roku w ogóle nie przychodzi. Aktualnie są w trakcie rozwodu. Żona mieszka w swoim mieszkaniu wraz z synem z pierwszego małżeństwa. A K. powyższe wyjaśnienia zmienił w protokole przesłuchania z 6 października 2010 roku oświadczając, że Z. O. mieszkała razem z nim w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Z uwagi na fakt, że nie chce z nią mieszkać, wymienił zamki w drzwiach i nie zamierza jej wpuścić do mieszkania. Spotykają się tylko w sądzie, ponieważ wymieniona złożyła sprawę o jego ubezwłasnowolnienie. Ponadto w sądzie toczy się z jego powództwa sprawa rozwodowa. Z. O. w wyjaśnieniach składanych przed organem I instancji potwierdziła, że obecnie nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Wskazała, że po ślubie, tj. w 2004 roku zamieszkała wraz z mężem A. K. w w/w lokalu. Tam przeniosła wszystkie swoje rzeczy osobiste. Wymieniona podała, że od listopada 2009 roku zaczęły się u męża problemy zdrowotne (głównie związane z pamięcią). Pomimo jej próśb wymieniony nie chciał rozpocząć leczenia, ponadto zaczął nadużywać alkoholu. Mąż był agresywny, zaatakował ją nożem, na dowód czego dołączyła do akt sprawy obdukcję lekarską. Wymieniona dodała, że A. K. wyrzucał ją z domu, nie wpuszczał jej nawet gdy przychodziła z policją. W rezultacie poprosił ją aby wycofała zgłoszenie na policji, co uczyniła. Przez pewien okres wszystko było dobrze, aż do lutego 2010 roku, kiedy dowiedziała się, że A. K. zamierza złożyć pozew o rozwód. Wówczas zaczęły się awantury ze strony męża. Zaczął ją posądzać o kradzież pieniędzy, rzucał w nią różnymi rzeczami. Nieraz wzywała pogotowie jak również policję. W tym czasie mąż wyniósł jej rzeczy do piwnicy. Dopiero po interwencji policji przyniósł je z powrotem do lokalu. Jednak w obawie o swoje życie postanowiła opuścił przedmiotowy lokal. Od tamtej pory, tj. od lutego 2010 roku nie mieszka wraz z mężem w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Wymieniony zmienił zamki w drzwiach, przez co nie może zabrać swoich rzeczy. W sierpniu 2010 roku złożyła do sądu wniosek o ustalenie sposobu korzystania z mieszkania oraz wystąpiła z pozwem o przywrócenie naruszonego posiadania przeciwko A. K. Z. O. dołączyła do akt sprawy kserokopię notatki urzędowej sporządzonej w dniu 20 lutego 2010 roku przez funkcjonariusza Policji z której wynika, że wymieniona wezwała policję ponieważ mąż nie chciał jej wpuścić do mieszkania. Z. O. stwierdziła brak swoich rzeczy osobistych. W obecności funkcjonariusza dokonano oględzin mieszkania i piwnicy, nie odnaleziono jednak rzeczy wymienionej. A. K. oświadczył, że nie wie gdzie one są. Przesłuchana w charakterze świadka B. N. zeznała, że mieszka naprzeciwko lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Wymieniona podała, że osobiście widziała, jak sąsiad A. K. wymieniał zamki w drzwiach. Jeszcze przed wymianą zaprosił ją do omawianego mieszkania i powiedział, że zmienia zamki w drzwiach, ponieważ żona zabrała mu pieniądze i nie chce już jej wpuścić. Dokładnej daty nie pamięta, ale wie, że gdy Z. O. nie mogła wejść do mieszkania, wezwała policję, ale nawet wówczas mąż nie chciał jej wpuścić do lokalu. Przed wymianą zamków w drzwiach Z. O. mieszkała w spornym lokalu i B. N. często bywała u niej. Również przesłuchana w charakterze świadka M. M. podała, że Z. O. mieszkała wraz z mężem w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Wskazana przez A. K. świadek R. Z. wskazała, że przez 12 lat sprzątała mieszkanie wymienionego. Czasami widziała Z. O., jak przychodziła do A. K. W lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. nie widziała żadnych damskich rzeczy oprócz kapci w przedpokoju. Z kolei M. S. zeznał, że nigdy nie widział drugiej żony A. K. Nie potrafił powiedzieć, ile razy był w omawianym mieszkaniu. Jego wizyty były krótkie, widział kobietę, ale jak później się okazało była to kobieta sprzątająca mieszkanie. Z pisma Komendy Rejonowej Policji W. wynika, że pod adresem W. ul. [...] w okresie od grudnia 2009 roku do lutego 2010 roku odnotowano siedem interwencji dotyczących kłótni małżeńskich. Cztery z tych interwencji dotyczyły nie wpuszczania żony do mieszkania. Dokonując ponownej, wnikliwej analizy całości zebranego w sprawie materiału dowodowego - organ odwoławczy nie stwierdził podstaw do zmiany zajętego przez organ I instancji stanowiska. W ocenie organu odwoławczego, stan faktyczny niniejszej sprawy wskazuje, że opuszczenie przez Z. O. lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. nie miało charakteru definitywnego i nie wynikało z jej woli. Jak wynika bowiem z wyjaśnień wymienionej chciałaby nadal zamieszkiwać w lokalu, jednak jest to jej uniemożliwione przez działanie męża A. K. W świetle powyższego uznać należy, że Z. O. nie zerwała w sposób definitywny więzi z lokalem. Wprawdzie wymieniona nie zamieszkuje w nim obecnie, czemu sama nie przeczy, nie oznacza to jednak, iż zrezygnowała z zamieszkiwania w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Wymieniona nie przebywa tam ze względu na istniejący między nią a A. K. konflikt. Ponadto A. K. nie wpuszcza jej do spornego mieszkania i wymienił zamki w drzwiach. Zachowanie strony świadczy o tym, że nie zaakceptowała ona istniejącej sytuacji, gdyż wielokrotnie zgłaszała na policję fakt niewpuszczania jej przez męża do domu oraz skorzystała z przysługujących jej środków prawnych i wystąpiła do sądu z pozwem o przywrócenie naruszonego posiadania. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. K., zarzucając jej iż wydana została z naruszeniem jego uprawnień konstytucyjnych i nie jest zgodna z art. 20,21,31,32,33,38,42 ust. 3, 45 ust. 1, 47, 50 i 64 Ustawy Zasadniczej. W uzasadnieniu skargi, skarżący podniósł, iż organ niewłaściwie przeprowadził postępowanie dowodowe i dokonał oceny zgromadzonych w sprawie dowodów. Wskazał, iż jego żona po zameldowaniu jej w lokalu przy ul. [...], nigdy faktycznie w nim nie zamieszkała. Jedynie sporadycznie i okazjonalnie odwiedzała go w tym mieszkaniu. Jej czynności życiowe ześrodkowane są w należącym do niej mieszkaniu przy ul. [...], gdzie zamieszkuje wraz z synem, który jest osobą niepełnosprawną wymagającą całodobowej opieki. Ponadto skarżący wskazał, iż w należącym do niego lokalu nie znajdują się rzeczy należące do jego żony. Wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez organ jego żona posiada klucze do mieszkania. Po wymianie zamków w obecności Załogi Interwencyjnej Policji [...] przekazał jej bowiem nowe klucze w dniu 21 lutego 2010r. Wówczas wykazał także brak rzeczy żony w jego lokalu. Skarżący zarzuca, iż organy I instancji nie przeprowadził wywiadu środowiskowego w miejscu faktycznego zamieszkania jego żony tj. przy ul. [...]. Wnioskuje o przesłuchanie świadków (A. B., H. K., E. K., Z. P., K. M. S. S. M. L., którzy potwierdzić mogą fakt niezamieszkiwania Z. O. w lokalu przy ul. [...], oraz ponowne przesłuchanie m. in M. M., która nie odniosła się do pytań pełnomocnika skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 - dalej zwaną p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów Sąd uznał, iż skarga jest zasadna. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm. zwanej w dalszej części "ustawą o ewidencji ludności i dowodach osobistych"), w myśl którego organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Stosownie do art. 10 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2001 r. sygn. akt V SA 1496/00 - LEX nr 54454). Opuszczenie lokalu jest to nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale i zamiar opuszczenia danego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym i założenie m w nowym . ośrodku swoich osobistych i majątkowych interesów. Zamiar taki określa się na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, iż przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu powołanego przepisu jest spełniona, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Dla zaistnienia przesłanki "opuszczenia miejsca pobytu stałego" konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu, niż miejsce pobytu stałego, towarzyszył zamiar stałego związania się z tym innym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00, niepublikowany, zamieszczony w LEX nr 50123; wyrok NSA z dnia 10 lutego 1989 r., sygn. akt SA/Wr 789/88, ONSA 1989/2/72). O opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić tylko wtedy, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny - poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany - poprzez zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Tak więc o opuszczeniu stałego miejsca zamieszkania można mówić tylko wówczas, gdy jest ono dobrowolne i ma charakter trwały. Podkreślić przy tym należy, iż w rozumieniu omawianej ustawy meldunek ma zatem charakter jedynie rejestracyjny i nie wiąże się z prawem do lokalu. Na etapie czynności zameldowania i wymeldowania nie bada się więc tytułu prawnego do lokalu. Wyrokiem z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K. 20/01 (Dz. U. z 2002 r. Nr 78, poz. 716) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 9 ust.2 tej ustawy (obecnie: Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) jest niezgodny z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Konsekwencją orzeczenia TK o niekonstytucyjności przepisu art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych było także nieobowiązywanie części przepisu art. 15 ust. 2 tej ustawy, odnoszącej się do uprawnień do przebywania w lokalu. Dokonując kontroli legalności zaskarżonych decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja, jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów k.p.a., mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a wobec tego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. wymagały uchylenia. Kodeks postępowania administracyjnego zawiera szereg zasad, których przestrzeganie przesądza o prawidłowości prowadzonego postępowania. Przepisy te z jednej strony dają organowi uprawnienia do podjęcia czynności mających na celu takie wyjaśnienie stanu faktycznego, aby możliwe było podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia, natomiast z drugiej strony nakładają na organ obowiązek czuwania nad jego przebiegiem. W toku postępowania organ administracji publicznej powinien więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7) oraz prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli (art. 8). Stosownie do art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W tym celu obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1). Organ administracji publicznej przed wydaniem rozstrzygnięcia ma zatem obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego, a prawidłowość jego przeprowadzenia nie powinna budzić wątpliwości. Kodeks postępowania administracyjnego nakłada na organy administracji obowiązek zachowania aktywnej postawy podczas całego postępowania wyjaśniającego. Stąd obowiązek organu zebrania dowodów na potwierdzenie określonych faktów z wykorzystaniem dostępnych źródeł dowodowych, a także dopuszczenia wszystkich środków dowodowych zgłaszanych przez stronę lub innych uczestników postępowania, o ile mają one istotne znaczenie dla sprawy. Organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Stosownie do art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Aby więc rozstrzygnięcie organu było zgodne z prawem, właściwy organ administracji publicznej winien - zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej - podjąć wszelkie niezbędne kroki zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego strony postępowania administracyjnego w celu zbadania, czy stan ten odpowiada stanom faktycznym określonym w przepisach prawa materialnego. Zaistnienie takiej sytuacji daje podstawę do wydania decyzji przyznającej stronie określone uprawnienia albo a contrario do odmowy ich przyznania w sytuacji niezaistnienia określonych faktów (decyzje negatywne). Poznanie zatem sfery faktów, które są przedmiotem postępowania administracyjnego i dokonanie ich prawidłowej oceny jest podstawowym obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie, zmierzające do załatwienia konkretnej sprawy administracyjnej. Innymi słowy, organ rozstrzygający sprawę winien dysponować dowodami potwierdzającymi zaistnienie określonych faktów (stanów faktycznych) i wskazać je w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 1 i 3 k.p.a.) (tak C. Martysz w: G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I, LEX 2007, wyd. II). Ocena całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego - w kontekście mających zastosowanie w sprawie przesłanek prawa materialnego - winna znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, stanowiącym stosownie do treści art. 107 k.p.a. jej integralną część, którego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 k.p.a.). Tak więc, uzasadnienie jako jeden z elementów decyzji winno zawierać ocenę zebranego materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych w sprawie przepisów prawa oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle wskazanych w nim norm prawa materialnego. W niniejszej sprawie orzekając o odmowie wymeldowania Z. O. organy uznały, iż opuszczenie przez nią lokalu nie miało cech dobrowolności, bowiem została ona do tego zmuszona z uwagi na naganne zachowanie jej męża, oraz wymianę zamków. Wskazano, iż zameldowana podejmowała próby powrotu do lokalu, wielokrotnie na przełomie grudnia 2009r. i lutego 2010r. w lokalu nr [...] przy ul. [...] interweniowała policja z uwagi na konflikt małżeński. Powołały się również na zeznania B. N. i M. M., które potwierdziły fakt zamieszkiwania Z. O. w spornym lokalu. Zdaniem Sądu rozpoznając niniejszą sprawę orzekające w niej organy nie wzięły jednak pod uwagę wszystkich dowodów zebranych w sprawie oraz nie wyjaśniły sprawy w sposób wyczerpujący, nie budzący żadnych wątpliwości, przez co wydane w sprawie rozstrzygnięcia, oparte zostały na niewystarczającej ocenie istniejących w sprawie faktów. Przede wszystkim wskazać należy, iż w toku postępowania, jak również w skardze skarżący podniósł, iż jego żona pomimo zameldowania jej w spornym lokalu faktycznie przebywa w innym miejscu- tj. w należącym do niej lokalu przy ul. [...]. W skardze skarżący wskazał, iż to w w/w lokalu ześrodkowane jest życie osobiste jego żony. W lokalu przy ul. [...] zamieszkuje ona wspólnie z synem, który wymaga całodobowej opieki, a zatem już z tego względu niemożliwe jest aby jego małżonka zamieszkiwała w lokalu przy ul. [...]. W ocenie Sądu okoliczność ewentualnego zamieszkiwania Z. O. w należącym do niej lokalu nie został właściwie zbadany przez orzekające w sprawie organy. W sytuacji gdy istniała bowiem jakakolwiek wątpliwość co do faktycznego miejsca zamieszkiwania osoby której dotyczyło postępowanie o wymeldowanie, organ winien był przeprowadzić stosowne środki dowodowe, co słusznie podnosi skarżący w skardze. W tym celu zasadnym było przeprowadzenie wizji lokalnej w mieszkaniu należącym do Z. O. znajdującym się przy ul. [...] w celu ustalenia, czy faktycznie, tak jak twierdzi skarżący zobowiązana jest ona do świadczenia stałej opieki nad swoim synem, która ewentualnie wykluczałaby możliwość jej zamieszkania w innym lokalu, oraz ustalenia w drodze np. przesłuchania świadków (sąsiadów) okoliczności zamieszkiwania (po zawarciu związku małżeńskiego ze skarżącym) / bądź też nie przez Z. O. w należącym do niej lokalu. Niezależnie od powyższego należy wskazać, iż w toku postępowania organ l instancji nie przesłuchał ponownie zgodnie z wytycznymi zawartymi w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2010r., przy zachowaniu wymogów wynikających z art. 78 § 1 i 79 k.p.a świadków wskazanych przez skarżącego we wniosku wszczynającym postępowanie tj. K. M. i Z. P. Organy nie ustosunkowały się także do zeznań świadków, którzy wskazywali na fakt niezamieszkiwania Z. O. np. R. Z., M. S. poprzez wskazanie, dlaczego dowodom tym odmówiono wiarygodności, co narusza art. 107§3 k.p.a. Nie przeprowadzono ani nie uzasadniono dlaczego odmówiono przeprowadzenia dowodu z przesłuchania innych świadków o powołanie których wnioskował pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 17 stycznia 2011r.. Nie wyjaśniono także, czy faktycznie Z. O. nie dysponuje aktualnymi kluczami do mieszkania. W skardze skarżący wskazał bowiem, iż po wymianie zamka klucze przekazał w/w w obecności policji- w dniu 21 lutego 2010r. Mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu wskazane powyżej uchybienia mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, co uzasadnia konieczność uchylenia zaskarżonych w sprawie decyzji w oparciu o art. 145 §1 pkt 1 lit c ustawy p.p.s.a Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia wydano w oparciu o art. 152 w/w ustawy. Rozpoznając ponownie sprawę organ ustosunkuje się do wytycznych Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku w zakresie uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie.