IV SA/Wa 1069/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi L. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia zwolnić L. S. od kosztów sądowych. Skarżący L. S. wraz ze skargą na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2013 r., w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, złożył do Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z wniosku sporządzonego na urzędowym formularzu PPF oraz oświadczenia z dnia 11czerwca 2013 r. wynika, że skarżący nie posiada żadnego majątku, oszczędności pieniężnych. W ostatnich trzech miesiącach trudnił się wyłącznie pracą dorywczą jako tragarz, osiągając dochód nie wyższy niż 300 zł miesięcznie. Ubrania oraz żywność otrzymywał od Stowarzyszenia [...]. Mieszka w pomieszczeniu wraz z innymi [...], również dzięki uprzejmości osób wspomagających Stowarzyszenie [...] i nie ponosi z tego tytułu żadnych kosztów. Profesjonalny pełnomocnik reprezentujący go w niniejszym postępowaniu działa pro bono z uwagi na współpracę z ww. Stowarzyszeniem. Przedmiotowy wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia. Art. 243 i nast. cytowanej ustawy, przewidują możliwość ubiegania się przez osobę fizyczną o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że skarżący wykazał, że spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2. W obecnej chwili skarżący wykonuje jedynie prace dorywcze, przynoszące dochód nie wyższy niż 300 zł miesięcznie, nie posiada żadnego majątku, korzysta z pomocy Stowarzyszenia [...]. W tej sytuacji uznano, że skarżący wykazał, że zachodzą przesłanki, pozwalające na przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, bowiem uiszczenie kosztów sądowych mogłoby narazić go na uszczerbek utrzymania koniecznego. Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.