IV SA/Wa 107/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] orzekającą o wymeldowaniu J. P. z pobytu stałego z lokalu nr [...] położonego przy ul. [...] w W.. Na powyższą decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. J. P. wniosła za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który rozpoznany został postanowieniem Sądu z dnia 3 kwietnia 2013 r. odmawiającym wstrzymania. Postanowienie to nie zostało zaskarżone i uzyskało walor prawomocności. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ponowiony został w piśmie z dnia 25 kwietnia 2013 r. wniesionym przez profesjonalnego pełnomocnika skarżącej. W uzasadnieniu wniosku powołano się na bardzo trudną sytuację majątkową oraz bytową skarżącej. Podniesiono, że skarżąca okresowo pomieszkuje u znajomych, musi jednak ponosić bieżące koszty utrzymania, co jest mocno utrudnione bez posiadania stałego miejsca zatrudnienia bądź innego źródła osiągania dochodów, gdy tymczasem brak miejsca zameldowania legł u podstaw odmowy zatrudnienia skarżącej. W ocenie pełnomocnika skarżącej, argumentem przemawiającym za uwzględnieniem wniosku jest [...] skarżącej, która podczas wizyty lekarskiej została uświadomiona, że brak zatrudnienia bądź ubezpieczenia z innego źródła, jak również zameldowania może spowodować poważne trudności w przypadkach udzielenia jej pomocy lekarskiej m. in. podczas wystąpienia ataku na ulicy, co jest prawdopodobne i w takim przypadku skarżąca mogłaby zostać obciążona kosztami udzielonej pomocy lekarskiej. Dodatkowo zwrócono uwagę na problemy wynikające z braku zameldowania, jak trudności w odbieraniu korespondencji przez skarżącą, otrzymania pożyczki w banku, co mogłoby pomóc jej w bieżącym zaspokajaniu potrzeb, czy konieczności wymiany dowodu osobistego. Celem uniknięcia dalszych trudności, z których większość spowodować może trudne do odwrócenia skutki, zdaniem pełnomocnika, zasadnym jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na nowych przesłankach aniżeli wynikało to z wcześniejszego wniosku skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek wynikających z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Przepis art. 61 § 3 tej ustawy zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Zatem na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 powołanej ustawy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Przesłanką wstrzymania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną możliwe jest tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. O znacznej szkodzie możemy mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej jako uzasadnienie wniosku wskazał, że brak zameldowania na pobyt stały pozbawi skarżącej możliwości zaciągnięcia pożyczki w banku, utrudni jej podjęcie pracy, a co za tym idzie pozbawi jej prawa do nieodpłatnego leczenia. Jednakże nie skonkretyzował w czym miałaby się wyrażać szkoda oraz jakie skutki wykonania decyzji miałyby charakter nieodwracalny. W ocenie Sądu wymeldowanie jako stwierdzające jedynie pewien stan faktyczny, nie może spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 powołanej ustawy, a tylko taka podstawa mogłaby stanowić przesłankę wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Wymeldowanie jako stwierdzające jedynie pewien stan faktyczny, nie może spowodować niebezpieczeństwa znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu omawianego przepisu, a tylko taka podstawa mogłaby stanowić przesłankę wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Podkreślenia wymaga, że celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji, ma więc ona charakter ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzenia do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem zameldowania. Decyzja ta nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw, tym samym nie może spowodować negatywnych skutków powołanych we wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Nie powoduje, że skarżąca nie może przebywać w lokalu, z którego została wymeldowana. Potwierdza jedynie, że stałe miejsce pobytu osoby, niezależnie od przyczyn zmiany tego miejsca, jest inne niż dotychczas. Nietrafne są zatem argumenty pełnomocnika skarżącej dotyczące trudnych do odwrócenia skutków czy niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody w związku z wykonaniem decyzji o wymeldowaniu. Należy bowiem wskazać, że zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) zameldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych o miejscu pobytu oznaczonej osoby. Decyzja o wymeldowaniu ma na celu doprowadzenie przez organ prowadzący ewidencje do zgodności danych ewidencyjnych ze stanem faktycznym. W uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01 (Lex nr 54068, OTK-A 2002/3/34) podkreślono, że zameldowanie jest jedynie formą realizacji obowiązku meldunkowego przez zgłoszenie wymaganych danych właściwemu organowi. Powoduje to, że organ meldunkowy nie rejestruje uprawnień do lokalu osób występujących o zameldowanie, lecz gromadzi informacje w zakresie danych o miejscu pobytu, a więc bada również wymeldowanie (por. art. 15 ust. 1 cyt. ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych), które jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby, ustaniu jej pobytu w dotychczasowym miejscu (tj. jego opuszczeniu). Zatem odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie pozbawi skarżącej prawa do zatrudnienia, a co za tym idzie również do nieodpłatnego leczenia, czy też możliwości zaciągnięcia pożyczki w banku. W związku z powyższym stwierdzić należy, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja o wymeldowaniu nie może powodować niebezpieczeństwa powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 powołanej ustawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 a contrario ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.