IV SA/Wa 1070/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi W. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj. 1) zwolnić W. D. od kosztów sądowych, 2) ustanowić adwokata z urzędu, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. W. D. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie jego skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania. Ze złożonego na urzędowym formularzu z dnia 12 sierpnia 2011 r. oświadczenia wynika, że wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Na mocy małżeńskiej umowy majątkowej z dnia [...] listopada 2008 r., akt notarialny [...], wnioskodawca posiada rozdzielność majątkową z żoną J. M. Wobec faktu wymeldowania z miejsca pobytu stałego, wnioskodawca zamieszkuje obecnie u swoich rodziców. W. D. nie uzyskuje żadnych dochodów, od dnia 14 kwietnia 2011 r. jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku (zaświadczenie Prezydenta W. z dnia 14 kwietnia 2011 r.). Skarżący jest osobą przewlekle chorą, na podstawie orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 6 sierpnia 2009 r. został zakwalifikowany do osób całkowicie niezdolnych do pracy. Skarżący posiada orzeczenie o stopniu niepełnosprawności ważne do dnia 28 lipca 2012 r. Jak wynika z rubryki 7 formularza W. D. nie posiada żadnego majątku, zgromadzonych środków finansowych, ani przedmiotów wartościowych. Rozpoznając wniosek, stwierdzono, co następuje: Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest - stosownie do treści art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), ponoszenie przez strony kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Oznacza to, iż podmiot wnoszący skargę powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania, zatem i liczyć się z koniecznością gromadzenia środków finansowych na ów cel. Należy mieć na uwadze, że instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych należy zaliczyć osoby bezrobotne, samotne, bez stałego źródła dochodu i majątku, a zatem pozbawione środków do życia bądź mające środki, ale bardzo ograniczone, wystarczające na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Analizując sytuację finansową wnioskodawcy uwidocznioną we wniosku oraz dokumentach dołączonych do pisma z dnia 24 lipca 2011 r. należy stwierdzić, że wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu zasługuje na uwzględnienie, bowiem w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do przyznania prawa pomocy określone w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W. D. jest osobą przewlekle chorą, bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Jest całkowicie niezdolny do pracy do 28 lipca 2012 r. Nie osiąga dochodu, a środki na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych oraz na leczenie i zakup niezbędnych leków uzyskuje dzięki wsparciu rodziny. Okolicznością potwierdzającą trudną sytuację finansową skarżącego jest również fakt, iż skarżący nie posiada wolnych środków finansowych, ani majątku, który mógłby spieniężyć w celu pokrycia kosztów sądowych niniejszego postępowania. Wnioskujący o przyznanie prawa pomocy, który nie osiąga stałych dochodów, podstawowe potrzeby życiowe zaspokaja dzięki wparciu innych osób i instytucji, a przy tym nie posiada nieruchomości, wartościowych przedmiotów, ani jakichkolwiek zasobów pieniężnych, nie może poczynić niezbędnych oszczędności do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. W konsekwencji nie jest w stanie wygospodarować środków na pokrycie kosztów postępowania sądowego. Tak ukształtowana sytuacja materialna skarżącego pozwala na stwierdzenie, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Z tych względów na podstawie art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.