IV SA/Wa 1075/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Sidorowska-Ciesielska, asesor WSA Wojciech Białogłowski, Protokolant sekr. sąd. Karolina Jóźwik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2024 r. sprawy ze skargi W.W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 10 marca 2023 r. nr 1294/2023 w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją z 10 marca 2023 r. nr 1294/2023 Wojewoda Mazowiecki (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy) po rozpatrzeniu odwołania W. W. (dalej: Strona, Skarżący) od decyzji Starosty W. (dalej: organ I instancji, Starosta) Nr [...] z dnia [...] października 2022 roku orzekającej o: I. ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działki ewidencyjne o nr: [...], [...], [...] obręb D., gmina L. dla których prowadzona jest księga wieczysta nr [...], [...] obręb D., gmina L. dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], [...] obręb D., gmina L. dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], [...] obręb D., gmina L. dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], [...] obręb D., gmina L. dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], [...] obręb D., gmina L. dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], [...], [...], [...] obręb D., gmina L. dla których prowadzona jest księga wieczysta nr [...] oraz [...] obręb D., gmina L., poprzez zezwolenie Zakładowi Wodociągów i Kanalizacji w L. Sp. z o.o., na realizację inwestycji polegającej na budowie sieci wodociągowej oraz sieci kanalizacji sanitarnej w ramach inwestycji pn. "Budowa sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej w ulicach: [...], [...] oraz [...] w gminie L.", stanowiącej jedno z zadań projektu pn. "Uporządkowanie gospodarki wodno-ściekowej na terenie gminy L. - Etap IV" (zgodnie z załącznikiem mapowym stanowiącym integralną część niniejszej decyzji); II. zobowiązaniu Zakładu Wodociągów i Kanalizacji w L. Sp. z o.o. do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po wykonaniu prac określonych powyżej, a w przypadku jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego nie będzie możliwe albo będzie powodowało nadmierne trudności lub koszty, do zapłaty odszkodowania; III. wskazującej, że ostateczna decyzja stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Stan sprawy przedstawia się następująco: Zakład Wodociągów i Kanalizacji w L. Sp. z o.o., wystąpił 2 czerwca 2022 r. do Starosty z wnioskiem o wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości opisanych powyżej nieruchomości. Ograniczenie to miało polegać na zezwoleniu Zakładowi Wodociągów i Kanalizacji w L. Sp. z o.o., na realizację inwestycji polegającej na budowie sieci wodociągowej oraz sieci kanalizacji sanitarnej w ramach inwestycji pn. "Budowa sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej w ulicach: [...], [...] oraz [...] w gminie L.", stanowiącej jedno z zadań projektu pn. "Uporządkowanie gospodarki wodno-ściekowej na terenie gminy L. — Etap IV" (zgodnie z załącznikiem mapowym stanowiącym integralną część niniejszej decyzji). W trakcie postępowania organ ustalił, że jako właściciele nieruchomości w ewidencji gruntów wpisani są: - co do działki nr [...], nr [...] oraz nr [...]: R. i A. małż. M. na zasadach wspólności ustawowej; -co do działki nr [...]: A. C. - udział [...] części, E. C. udział [...] części, H. C. - udział [...] części, K. C. - udział [...] części, Z. C. - udział [...] części; - co do działki nr [...]: W. W.; - co do działki nr [...]: W. W.; - co do działki nr [...]: J. B. - udział 1/4 części oraz J. B. udział 1/2 części; - co do działki nr [...]: M. Z.; - co do działki [...]: B. K. - udział 1/2 części oraz S. K. udział 1/2 części; - co do działki nr [...] oraz nr [...]: Instytut Integracji Europejskiej Sp. z o.o. z siedzibą w S.; - co do działki nr [...]: M. M.. Wnioskowana inwestycja realizowana ma być w oparciu o ustalenia zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy L. obszar części sołectwa D. oraz części sołectwa D.- Uchwała nr [...] z dnia [...] października 2017 r. Zawiadomieniem z 21 czerwca 2022 r. Starosta poinformował o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie udostępnienia nieruchomości będącej przedmiotem niniejszego postępowania, informując zarazem o zebraniu materiału dowodowego w trybie art. art. 10 ust. 1 k.p.a., oraz możliwości zapoznania się stron ze zgromadzonym materiałem. W. W. skorzystał z powyższego uprawnienia i złożył do akt sprawy dwa pisma: z 16 lutego 2022 r., w którym podniósł, że nie wyraża zgody na zawarcie umowy użyczenia oraz z d 14 lipca 2022 r., w którym podtrzymał swoje wcześniejsze uwagi wnosząc dodatkowo o wydanie decyzji odmawiającej udzielenia zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oraz wskazując na istniejąca w jego ocenie pozorność przeprowadzonych rokowań oraz rozbieżność pomiędzy zapisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego a realizowaną na jego podstawie inwestycją celu publicznego. Do akt sprawy złożone zostało także pismo innego ze współwłaścicieli R. M. dotyczące rozbieżności pomiędzy planowanym przebiegiem inwestycji a usytuowanym na terenie nieruchomości zbiornikiem bezodpływowym i możliwych w trakcie realizacji inwestycji zakłóceń w pracy tego drugiego. Starosta decyzją z [...] października 2022 r. na podstawie art. 124 ust 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 344 ze zm.) - dalej: "u.g.n orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działki ewidencyjne o nr: [...], [...], [...] obręb D., gmina L., nr [...] obręb D., gmina L., nr [...] obręb D., gmina L., nr [...] z obrębu D., gmina L., nr [...] z obrębu D., gmina L., nr [...] obręb D., gmina L., nr [...], [...], [...] obręb D., gmina L., nr [...] z obrębu D., gmina L. poprzez zezwolenie Zakładowi Wodociągów i Kanalizacji w L. Sp. z o.o., na realizację inwestycji polegającej na budowie sieci wodociągowej oraz sieci kanalizacji sanitarnej w ramach inwestycji pn. "Budowa sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej w ulicach: [...], [...] oraz [...] w gminie L.", stanowiącej jedno z zadań projektu pn. "Uporządkowanie gospodarki wodno-ściekowej na terenie gminy L. - Etap IV" (zgodnie z załącznikiem mapowym stanowiącym integralną część niniejszej decyzji); Od powyższej złożone zostało w terminie odwołanie. Po rozpatrzeniu odwołania i zbadaniu akt sprawy Wojewoda wskazaną na wstępie decyzją, utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Organ odwoławczy stwierdził, że ograniczenie o jakim mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zaznaczył, że dopuszczalność ograniczenia korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n uwarunkowana zgodnością z planem miejscowym oznacza konieczność dokonania oceny zgodności przez pryzmat istniejących ustaleń tego planu w zakresie przeznaczenia nieruchomości lub ustalenia na niej dopuszczalności lokalizacji inwestycji infrastrukturalnej o charakterze publicznym, zgodnie z art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 oraz ust. 3 pkt 4a i 4b ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020r. poz. 293) - dalej w skrócie u.p.z.p. Podkreślił, że koniecznym jest, aby konkretny przepis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazywał, że na konkretnej nieruchomości ma być lub może być realizowany konkretny cel publiczny. Plan miejscowy, aby stwarzać podstawę do zastosowania instytucji z art. 124 ust. 1 u.g.n, musi zatem nie tylko dopuszczać realizację celu publicznego, ale też w sposób precyzyjny określać lokalizację takiej inwestycji, poprzez wskazanie nieruchomości, przez które ma ona przebiegać oraz granic terenu, jaki może być pod nią zajęty. Na poparcie swojego stanowiska przywołał wyrok Naczelny Sąd Administracyjny z 21 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 742/16 oraz z 8 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1208/15. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ stwierdził, że celem postępowania prowadzonego przed organami administracji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie jest rozstrzygnięcie, czy inwestycja celu publicznego w ogóle powstanie, albo też którędy konkretnie będzie przebiegać, gdyż kwestie te powinny być sprecyzowane uprzednio, albo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, albo w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie organu nie budzi wątpliwości, że wnioskowana inwestycja polegająca na budowie sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej w ramach inwestycji pn. "Budowa sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej w ulicach: [...], [...] oraz [...] w gminie L.", stanowiąca jedno z zadań projektu pn. "Uporządkowanie gospodarki wodno- ściekowej na terenie gminy L. — Etap IV", realizować będzie cel publiczny. Zdaniem organu inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym może być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy. Jeżeli inwestycja ma na celu dostarczenie odbiorcom na terytorium gminy dostępu do wody i wodociągów, co mieści się w zadaniach własnych gminy, to okoliczność, że inwestycja ta w swym przebiegu obejmuje wycinek terytorialny gminy, a nie wszystkie lub większość położonych na jej terytorium nieruchomości, nie może stać na przeszkodzie uznania tej inwestycji, za inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p., skoro pośrednio ma znaczenie dla całej społeczności lokalnej, stanowiąc przejaw realizacji zadań własnych gminy. Reasumując w ocenie organu odwoławczego ustalenia organu I instancji w kwestii dopełnienia przez wnioskodawcę pierwszej ze wskazanych przesłanek należy uznać za prawidłowe. Organ odwoławczy odnosząc się do oceny kolejnej przesłanki, tj. zgodności inwestycji z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zauważył, że uwagi odwołującego się, co do błędnych ustaleń w tym zakresie dokonanych przez organ I instancji, nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Organ wyjaśnił, że należące do Strony nieruchomości, czyli działki ewidencyjne nr [...] oraz nr [...] z obrębu D., znajdują się na terenach oznaczonych w obowiązującym planie symbolami "KDD7" oraz "KDD9", które stanowią tereny przeznaczone dla realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym, a ponadto jako ich przeznaczenie uzupełniające wskazano możliwość realizacji na ich terenie urządzeń infrastruktury technicznej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że organy administracji w postępowaniu o ograniczenie prawa własności nieruchomości oceniają zgodność inwestycji z treścią obowiązującego planu i nie mają dodatkowego obowiązku analizować ewentualnych rozbieżności pomiędzy stanem przewidzianym w planie a stanem istniejącym. Powyższa okoliczność nie może być brana pod uwagę dla analizy przewidzianych przez ustawodawcę przesłanek prawidłowości rozstrzygnięcia w tym zakresie do momentu ewentualnej zmiany treści obowiązującego planu. Konkretny przebieg inwestycji (oczywiście w granicach linii rozgraniczających inwestycji celu publicznego), co do szczegółowego biegu, ustalany jest przez profesjonalne przedsiębiorstwo zajmujące się realizacją inwestycji w tym zakresie i organy administracji nie mają prawnych możliwości aby modyfikować przebieg takiej inwestycji. Mając powyższe na uwadze uznał, że organ I instancji prawidłowo ocenił zgodność planowanej inwestycji z treścią obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Dokonał również analizy przesłanki przeprowadzenia rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. i wskazał, że istotnym warunkiem dopuszczalności wydania decyzji o czasowym zajęciu nieruchomości jest brak zgody właściciela lub użytkownika wieczystego na czasowe zajęcie jego nieruchomości i na posadowienie pod jej powierzchnią, na jej powierzchni lub nad jej powierzchnią stosownych urządzeń infrastruktury technicznej. Ponadto dodał, że ważne jest jedynie, aby obowiązek zainicjowania takich rokowań został dochowany. Rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie, w tym w momencie, gdy jedna ze stron uzna, że nie ma szans na wypracowanie porozumienia. Reasumując podał, że organy administracji prowadzące postępowanie o ograniczenie prawa własności nieruchomości mają obowiązek ustalenia jedynie samego faktu istnienia rokowań, nie badają zaś przyczyn braku zgody stron. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, organ odwoławczy uznał, że ustalenia organu I instancji w przedmiocie prawidłowości rokowań w niniejszej sprawie są prawidłowe. Za niezasadny organ odwoławczy uznał zarzut podniesiony w odwołaniu, że organ I instancji zlekceważył sobie pisma złożone przez odwołującego w trakcie postępowania, bowiem z pisma Starosty z 28 lipca 2022 r. wynika, że organ wystąpił do wnioskodawcy o zajęcie stanowiska i ustosunkowanie się do pism złożonych w sprawie przez W. W. (pismo z 14 lipca 2022 r.) oraz R. M. (pismo z 18 lipca 2022 r.), a następnie przywołał w treści uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia wyjaśnienia, jakich udzielił on w piśmie z dnia 17 sierpnia 2022 r. Organ odwoławczy analizując kwestię czy wniosek w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. został złożony przez uprawniony podmiot zauważył, że spółka Zakład Wodociągów i Kanalizacji w L. Sp. z o.o., z siedzibą w L., (KRS nr [...]), jako inwestor budowy linii wodociągowej jest traktowana, jako przedsiębiorstwo użyteczności publicznej, którego celem jest zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w zakresie zaopatrywania w paliwo gazowe. Do powyższego wniosku został złożony wydruk z KRS spółki Zakład Wodociągów i Kanalizacji w L. Sp. z o.o., z siedzibą w L., (KRS nr [...]) z 1 czerwca 2022 r., z którego wynika, że do składania oświadczeń w imieniu spółki upoważniony jest prezes zarządu samodzielnie, każdy członek zarządu samodzielnie lub dwóch prokurentów łącznie. Z wpisu w dziale KRS powyższej spółki dotyczącym danych osób wchodzących w skład zarządu wynika, że R. C. - podpisany zarówno pod wnioskiem o wszczęcie postępowania w trybie art. 124 u.g.n., jak i podpisany pod pismami kierowanymi do stron w przedmiocie udostępnienia nieruchomości – jest członkiem zarządu przedmiotowej spółki uprawnionym do jej samodzielnej reprezentacji. W obydwu wskazanych powyżej zakresach organ badający sprawę nie dostrzegł nieprawidłowości. Wobec powyższego organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody Mazowieckiego z 3 listopada 2023 r. wniósł W. W. zaskarżając ją w całości. Zarzucił wydanie decyzji z naruszeniami: 1. prawa materialnego, tj. art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 344 ze zm. - dalej: "u.g.n."), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w sytuacji, gdy ograniczenie to nastąpiło niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, między innymi z tej przyczyny, że teren, na którym Inwestor planuje posadowić sieć wodno-kanalizacyjną, nie pokrywa się z przebiegiem sieci przewidzianym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr [...] z dnia [...] października 2017 r.). Skarżący podniósł że, z rozważań ujętych w zaskarżonej decyzji w ogóle nie wynika, aby przebieg linii zostało usytuowane w miejscowym planie, a przede wszystkim z planu miejscowego nie wynika, aby jakiekolwiek instalacje miały przebiegać przez działki nr [...] i [...]; 2. art. 124 ust. 3 u.g.n., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w sytuacji, gdy wniosek o wydanie decyzji nie został poprzedzony rokowaniami ze Skarżącym jako właścicielem nieruchomości, a narzucone propozycje miały wyłącznie charakter pozorny i nie spełniały kryterium "rokowań"; 3. przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., dalej: "k.p.a.") polegającym na braku należytego wyjaśnienia stanu faktycznego, między innymi w zakresie braku uwzględnienia wniosków dowodowych złożonych przez Skarżącego w odwołaniu, braku wyjaśnienia kwestii dokładnego przebiegu i usadowienia projektowanej inwestycji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego; 4. art. 8 § 1, art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegającym na braku wyczerpującego uzasadnienia decyzji, zdawkowym i niepełnym odniesieniu się do argumentacji podnoszonej w odwołaniu. Wobec powyższych zarzutów Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego z 10 marca 2023 r. oraz o uchylenie w całości poprzedzającej jej decyzji Starosty W. z [...] października 2022 r., zgodnie z art. 135 p.p.s.a. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że przebieg inwestycji planowanej przez ZWiK (tj. "Budowa sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej"), której dotyczy zezwolenie objęte wydanymi w niniejszej sprawie decyzjami, nie został przewidziany w uchwalonym w 2017 r. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Chociaż bowiem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przywołuje postanowienia miejscowego planu, opisuje przeznaczenie działek ewidencyjnych objętych planem, to jednak nie wynika z nich, jaki przebieg ma inwestycja i jak jej przebieg odnosi się do działek stanowiących własność Skarżącego. Powyższe jednoznacznie potwierdza to, że organy obu instancji nie zbadały, czy rzeczywiście planowana inwestycja w przebiegu opisanym w zaskarżonej decyzji została przewidziana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Dodał, że do wydania decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. - stanowiącej formę wywłaszczenia, a zatem instytucji przeciwko konstytucyjnie i konwencyjnie chronionej własności - nie wystarczy jedynie zdawkowo ustalona okoliczność, iż działki objęte są symbolami, według których przeznaczenie uzupełniające to infrastruktura techniczna. Konieczne do wydania decyzji jest niebudzące wątpliwości ustalenie, iż projektowana inwestycja przebiega przez omawiane nieruchomości. Na poparcie tych twierdzeń Skarżący przytoczył szereg orzeczeń sądowych Przywołany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji § 17 MPZP wskazuje, że pod budowę nowych i rozbudowę istniejących sieci przeznacza się tereny dróg publicznych oznaczonych symbolami KDS, KDL2, od KDD1 do KDD35. Teren, na którym ZWiK planuje posadowić sieć wod.-kan., nie pokrywa się z przebiegiem sieci przewidzianym w MPZP. Owa niezgodność dotyczy działki [...] i sieci biegnącej w planowanej drodze KDD9 - w mapie będącej załącznikiem do MPZP wyraźnie widać, że sieć posadowiona ma być w środku drogi KDD9 (ul. [...]), tymczasem na mapce będącej załącznikiem do zaskarżonej decyzji nie widać, jak będą przebiegać sieć wodociągowa i sieć kanalizacyjna. Wszystkie kolory się na siebie nakładają. Wydaje się jednak, że obie sieci posadowione będą w granicy działki [...]. Organ drugiej instancji nie wyjaśnił podnoszonych w tym zakresie zastrzeżeń, dlaczego sieci nie przebiegają w środku ul. [...], jak przewidziano to w MPZP. Omawiana niezgodność odnosi się także do działki [...] i sieci biegnącej przez środek tej działki - od ul. [...] do ul. [...]. Zgodnie z załącznikiem graficznym do MPZP, sieć wod.-kan. przebiegać ma ul. [...], następnie "skręcać" w planowaną drogę KDD7, jednak nie przebiegać wzdłuż całej działki Skarżącego aż do ul. [...]. Taki przebieg sieci, stanowiący "przecięcie" nieruchomości Skarżącego "na pół", nie został przewidziany w MPZP. Ponadto, MPZP obrazuje przebieg instalacji energetycznej i gazowej wzdłuż ulicy oznaczonej na przedmiotowym planie jako droga KDD7. Podkreślić jednak należy, że MPZP obrazuje drogę KDD7 w jej planowanym kształcie, nie zaś w istniejącym. Droga KDD7 nie łączy się obecnie z ul. [...], lecz "kończy się" na wysokości ul. [...]. Nie wiadomo, czy droga KDD7 na odcinku przebiegającym przez moje działki w ogóle powstanie. W zaskarżonej decyzji - a także w poprzedzającej jej decyzji Starosty - nie ma żadnego konkretnego odniesienia się do zarzutu braku zgodności z MPZP. Dalej Skarżący podnosi, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie ujmuje przebiegu żadnych instalacji przez działkę [...] i [...]. Wręcz przeciwnie. Wszystkie instalacje, zobrazowane w MPZP, przebiegają wzdłuż istniejących ciągów komunikacyjnych. Skoro tak, to nie ma żadnego racjonalnego ani zgodnego z prawem uzasadnienia dla realizacji inwestycji w działkach prywatnych, zamiast w ciągu drogowym, tj. na działkach należących do gminy L., która to gmina jest również jedynym wspólnikiem spółki ZWIK Sp. z o.o. Gmina dysponuje tymczasem możliwością posadowienia inwestycji wzdłuż istniejących dróg publicznych Konkludując Skarżący stwierdził, że wobec braku w planie miejscowym inwestycji opisanej przez ZWiK, brak było podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku ZWIK, a zaskarżona decyzja jest wadliwa. W dalszej części Skarżący zawarł uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 124 ust. 3 u.g.n. - brak rokowań. W jego ocenie wniosek składany w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. muszą poprzedzać rzeczywiste negocjacje, a nie tylko jednostronna propozycja dotycząca treści proponowanej umowy. Pod pojęciem negocjacji należy zatem rozumieć, sytuację, w której strony uzgadniają treść poszczególnych postanowień, niejako "wypracowują" kształt przyszłego porozumienia. Wojewoda mylnie identyfikuje niepowodzenie rokowań z ich z pozornością - do której doszło w niniejszej sprawie. Owa pozorność równoznaczna jest de iure z brakiem rokowań w rozumieniu art. 124 ust. 3 u.g.n. i niespełnieniem przesłanki określonej w tym przepisie. Skarżący zaznaczył, że ZWiK skierował do mnie pismo z zaproszeniem do rokowań 18 stycznia 2022 r., a następnie, w dniu 11 lutego 2022 r. odbyło się spotkanie, po którym otrzymałem projekt umowy 21 lutego 2022 r. drogą mailową. Skarżący wyraził swoje stanowisko w piśmie do ZWIK z 14 i 16 lutego 2022 r., a także 9 marca 2022 r. Skarżący szczegółowo przedstawił jakie oczekiwania wyraził w tym pismach oraz wskazał, że ZWiK nie odniósł się do nich. Co właśnie świadczy o pozorności rokowań. Dodatkowo, Skarżący podkreślił, że ZWiK zdecydował się na zmianę lokalizacji sieci. Zatem nowy jej przebieg winien również podlegać rokowaniom. Takie zaś nigdy się nie odbyły. Powyższe naruszenia zaś uzasadniają zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 80 ustawy - brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego. Skarżący przypomniał stanowisko judykatury oraz piśmiennictwo w zakresie obowiązków spoczywających na organach w związku z regułami wyrażonymi w przywołanych przepisach i skonkludował, że zestawienie opisanych regulacji i sposobu ich interpretacji z niniejszą sprawą, zakończoną sporną decyzją, wskazuje że materiał dowodowy nie został zebrany w sposób pełny, wszechstronny i niebudzący wątpliwości. W szczególności, Wojewoda, podobnie jak wcześniej Starosta, nie zbadał okoliczności faktycznych odnoszących się do zgodności zamierzenia inwestycyjnego ZWiK z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (w tym zwłaszcza usytuowania projektowanej sieci w miejscowym planie, odniesienia tego usytuowania do działek stanowiących moją własność). Ponadto, organy obu instancji nie zweryfikowały rzeczywistego przebiegu i charakteru propozycji narzucanych przez Inwestora na etapie rokowań. Analogiczne stanowisko Skarżący wyraził w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 8 § 1, art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. - brak prawidłowego uzasadnienia decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki podtrzymał dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. 5 marca 2024 r, do WSA wpłynęło pismo Skarżącego, w którym zaznaczył, że z informacji pozyskanych przez mieszkańców wynika, że w ramach inwestycji posadowiona zostanie jedynie sieć wodociągowa, ale nie kanalizacyjna. Dlatego Skarżący wniósł o przeprowadzenia dowodów na okoliczność realizacji inwestycji w kształcie objętym decyzją. Wskazał także na brak realnego zainteresowania podłączeniem do sieci budowlanej przez ZWIK. Powyższe zaś dowodzi, że nieprzewidziane w mpzp ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, jest krzywdzące. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji w ramach wskazanego zakresu kognicji sądów administracyjnych wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Mazowieckiego z 10 marca 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...] października 2022r. orzekająca o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości m.in. dla działki [...] i [...], której właścicielem jest W. W.. Podstawę materialnoprawną obydwu decyzji stanowiły przepisy art. 124 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 344 ze zm.) Zgodnie art. 124 ust. 1 u.g.n, starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie zaś do ust 3 tego przepisu udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Przepisy art. 114 ust. 1 i 2 oraz art. 115 stosuje się odpowiednio. Ocena zgodności z prawem decyzji ograniczającej sposób korzystania z części nieruchomości powinna obejmować zatem trzy aspekty: prawidłowość rokowań, istnienie celu publicznego i zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Odnośnie pierwszej z wymienionych w art. 124 ust. 1 u.g.n. przesłanek, Sąd wskazuje, że zgodnie z przepisem art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez "inwestycję celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Przepis art. 6 pkt 2 u.g.n. wśród celów publicznych wymienia budowę i utrzymanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W kontrolowanej sprawie nie budzi wątpliwości Skarżącego oraz Sąd za prawidłowe uznał ustalenia organów, że przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie sieci wodociągowej oraz sieci kanalizacji sanitarnej w ramach inwestycji pn. "Budowa sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej w ulicach: [...], [...] oraz [...] w gminie L.", stanowiąca jedno z zadań projektu pn. "Uporządkowanie gospodarki wodno- ściekowej na terenie gminy L. — Etap IV", spełnia wymogi inwestycji celu publicznego i należy do katalogu, o którym mowa w art. 124 u.g.n. Przechodząc do oceny zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego warto na wstępie wskazać, że zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie przyjmuje się, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 124 ust.1. u.g.n. nie kontroluje się prawidłowości uchwalonego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan taki podlega bowiem kontroli sądowej w odrębnym postępowaniu. Ponadto przyjmuje się w orzecznictwie i Sąd orzekający w niniejszej sprawie, poglądy te w pełni podziela, że dopuszczalne jest wydawanie decyzji wskazanych w art. 124 u.g.n. w sytuacji, gdy właściwy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje infrastrukturę techniczną na określonym terenie, również gdy nie określa precyzyjnie jej usytuowania i przebiegu. Obowiązujące przepisy prawa nie wymagają dla spełnienia wynikającej z art. 124 ust. 1 u.g.n. przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym zaznaczenia konkretnego przebiegu danej sieci w części graficznej planu lub wymienienia jej z nazwy w konkretnym przepisie planu. Z art. 124 ust. 1 u.g.n. wynika, że aby plan miejscowy stwarzał podstawę do zastosowania instytucji tu wymienionej, musi on dopuszczać realizację celu publicznego i określać jej lokalizacje. Dopuszczalne jest więc wydanie decyzji wskazanych w art. 124 ust. 1 u.g.n. na podstawie postanowień planu przewidujących (dopuszczających) infrastrukturę na określonym terenie, jednakże nie określających precyzyjnie ich przebiegu. Problem, czy wskazania planu zawierają jedynie orientacyjny przebieg linii energetycznej, czy też jej konkretną lokalizację jest bez znaczenia, gdyż istotne jest to, ażeby miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszczał możliwość realizacji inwestycji celu publicznego Im bardziej ogólne postanowienie planu miejscowego w zakresie dopuszczalności inwestycji o charakterze publicznym, tym większy margines swobody dla starosty w toku postępowania z art. 124 u.g.n. (por. wyroki NSA: z dnia 23 października 2014 r., I OSK 537/13; z dnia 17 stycznia 2018 r., I OSK 1683/17; z dnia: 23 października 2014 r., I OSK 537/13; z dnia 8 marca 2017, I OSK 1337/15; z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 1683/17; z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 452/18; z dnia 23 listopada 2021 r., sygn. akt I OSK 754/21; z dnia 26 stycznia 2022 r., sygn. akt I OSK 920/21; CBOSA). Taka interpretacja normy zawartej w art. 124 ust. 1 u.g.n, poparta jest także stanowiskiem że z treści art. 15 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm., dalej także w skrócie "u.p.z.p.). w sposób jednoznaczny wynika, że elementy, które powinny być w planie określone obowiązkowo ustawodawca wymienił w art.15 ust. 2 tej ustawy. Natomiast w art.15 ust. 3 tej ustawy stwierdził, że wymienione w tym przepisie elementy planu określa się w zależności od potrzeb. Zgodnie z art.15 ust.3 pkt 4 i 4a u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji) do tych elementów planu należy określenie granic terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym lub o znaczeniu ponadlokalnym. W przepisie tym mowa o granicach terenów rozmieszczenia inwestycji, nie zaś o oznaczeniu przebiegu danej sieci. W momencie uchwalania planu organ nie dysponuje wiedzą o szczegółach technicznych przyszłej inwestycji. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2043/16 (dostępny: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) rygorystyczne podejście do tej kwestii nie wynika z obowiązujących przepisów i nie uwzględnia w pełni ani występującej w tym względzie praktyki, ani realnych możliwości realizacji takiego wymogu w pracach planistycznych prowadzących do uchwalenia planu zagospodarowania zgodnie z u.p.z.p. Zdaniem NSA, to decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. powinna ściśle określać zakres ograniczenia praw do nieruchomości z uwagi na szczegółowe warunki techniczne konkretnej inwestycji i związane z tym potrzeby inwestora. Z tego też względu decyzja ograniczająca prawo do nieruchomości winna zawierać rozstrzygnięcie o obszarze zajętej nieruchomości i uwzględniać, że uszczuplenie władztwa właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości może nastąpić tylko w zakresie niezbędnym do wykonania konkretnej inwestycji. Taka konkretyzacja obszaru ograniczenia praw do nieruchomości dokonuje się w granicach, w tym także przestrzennych, w których akty planistyczne przewidziały możliwość realizacji inwestycji celu publicznego. W tym właśnie – jak zaznaczył NSA – zawiera się wypełnienie normy prawnej art. 124 ust. 1 zdanie drugie u.g.n., wymagającej zgodności ograniczenia prawa do nieruchomości z planem miejscowym lub decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Oceniając zatem zgodność dokonanego w niniejszej sprawie ograniczenia praw do nieruchomości, należy mieć na uwadze zastosowanie znajdują przepisy uchwały nr [...] Rady Miejskiej w L. z dnia [...] października 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. obszaru części sołectwa D. oraz części sołectwa D. (Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2017 r., poz. [...]). Ten akt prawa miejscowego przewiduje w § 100 oraz § 102, że obszar, na którym znajdują się stanowiące własność Skarżącego działki o nr ewid. [...] i [...], oznaczony został odpowiednio: dla działki [...] jako KDD7 tj. tereny dróg publicznych klasy dojazdowej i KDD9 tj. tereny dróg publicznych klasy dojazdowej, zaś dla działki [...] jako KDD9 (przeznaczenie jw.) oraz jako MN6 tj. tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Przy tym, przy symbolach KDD7 i KDD9 jako przeznaczenie uzupełniające wskazano urządzenia infrastruktury technicznej oraz teren inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Jednocześnie § 17 planu stanowi, że pod budowę owych i rozbudowę istniejących sieci przeznacza się tereny dróg publicznych oznaczonych m. in. symbolami: KDD1-KDD35. Sąd po analizie ww. dokumentów oraz załącznika graficznego do decyzji, uznał że przebieg planowanej sieci wodociągowo – kanalizacyjnej pokrywa się z lokalizacją określoną w planie. W związku z powyższym należało uznać, że spełniona została przesłanka zgodności planowanej inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś podnoszone w tym zakresie przez stronę Skarżącą zarzuty okazały się nieuzasadnione. Skarżący bowiem co prawda przywołuje orzecznictwo, z którego ma wynikać nakaz precyzyjnego wyrysowania planowanej inwestycji wodno-kanalizacyjnej w mpzp, jednak jak wynika z powyżej przywołanej (patrz w szczególności argumentacja zawarta w wyrokach NSA), nie jest to ani możliwe, ani celowe. Sąd zapoznał się z wyrokami przywołanymi w skardze, i – nie znając jednakże akt postępowania – nie odczytuje zawartych w nich sformułowań jako sprzecznych z ww. argumentacją. W wyrokach tych mowa jest bowiem o wskazaniu w mpzp granic terenu, który może być zajęty pod inwestycję celu publicznego, a nie jej konkretnego rozmieszczenia, co zostało w niniejszej sprawie uczynione Stąd nie jest zasadne twierdzenie, że w zaskarżonej decyzji, a także w poprzedzającej jej decyzji Starosty, nie ma żadnego konkretnego odniesienia się do zarzutu braku zgodności z MPZP. Odniesienia takie się znalazły (str. 10-12 decyzji Wojewody oraz 6-9 decyzji Starosty). Okoliczność, że Skarżący uznaje te odniesienia za niewystarczające lub błędne, nie przesądza o nieprawidłowości zaskarżonych do Sądu decyzji. Zarzuty zaś dotyczące usytuowania projektowanej linii w granicach działek Skarżącego, jakkolwiek zrozumiałe z punktu widzenia braku akceptacji przez Skarżącego zajęcia nieruchomości stanowiącej jego własność, nie mogą zostać uwzględnione. Warto w tym miejscu wskazać na reprezentowany w orzecznictwie i podzielany przez Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie pogląd, że w ramach postępowania prowadzonego w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. brak jest podstaw do rozważania na temat różnych wariantów przebiegu przewodów i urządzeń wymienionych w tym przepisie (zob. wyroki NSA: z dnia 7 czerwca 2013 r. sygn. akt I OSK 81/12; z dnia 24 listopada 2020 r. sygn. akt I OSK 1046/20, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 1772/23, CBOSA). W myśl art. 124 ust.1 u.g.n. organ administracji zobligowany jest wyłącznie do zbadania zgodności planowanego przedsięwzięcia z planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Należy także zważyć, że chociaż prawo własności skarżącego podlega ochronie na mocy przepisów Konstytucji RP, to jednak prawo to nie jest chronione bezwzględnie. Konstytucja bowiem w art. 64 ust. 3 dopuszcza możliwość jego ustawowego ograniczenia, w szczególności wywłaszczenia na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. Realizacja inwestycji infrastruktury elektroenergetycznej z reguły wiąże się z ograniczeniem praw do nieruchomości. Należy także wziąć pod uwagę, że w tego typu inwestycjach pierwszeństwo przyznaje się, co do zasady, interesowi publicznemu (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2020 r. sygn. akt I OSK 1046/20, CBOSA). Z tych też przyczyn argument podniesiony w skardze, że nie ma żadnego racjonalnego ani zgodnego z prawem uzasadnienia dla realizacji inwestycji w działkach prywatnych, zamiast w ciągu drogowym, tj. na działkach należących do gminy L., która to gmina jest również jedynym wspólnikiem spółki [...] Sp. z o. o., pozostaje bez wpływu na zasadność zaskarżonej decyzji. Jeszcze raz Sąd w tym miejscu podkreśla, że decyzja wydana na podstawie art.124 ust.1 ugn prowadzi do ograniczenia prawa własności nieruchomości i z tego względu ma charakter wyjątkowy. Musi ona zatem ściśle określać zakres ograniczenia prawa własności, tj. w sposób jasny musi z niej wynikać, nie tylko jednoznaczny przebieg inwestycji, ale i zakres uszczuplenia władztwa właściciela i to tylko w granicach niezbędnych do wykonania danej inwestycji oraz zgodnie z warunkami wynikającymi z planu zagospodarowania przestrzennego. W rozpoznawanej sprawie decyzja organu I instancji spełnia te wymogi. Na załączonych do decyzji Starosty W. szkicach sytuacyjnych naniesiono położenie linii wodociągowej i kanalizacyjnej oraz powierzchnię gruntu objętej ograniczeniem (k. 206 i 205 tom 2/2 akt adm.). Kolejną przesłanką zastosowania instytucji z art. 124 u.g.n. jest przeprowadzenie rokowań i brak zgody właściciela na realizację inwestycji. Rokowania, o których mowa w art. 124 u.g.n., nie są negocjacjami w sensie cywilistycznym, a więc nie polegają one na przedstawianiu sobie wzajemnych propozycji, aż do uzyskania konsensusu satysfakcjonującego obie strony. Przeciwnie, w orzecznictwie wskazuje się, że rokowania oznaczają taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Z kolei z niemożnością uzyskania zgody właściciela mamy do czynienia wtedy, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Zaproszenie do rokowań winno precyzyjnie określać proponowane przez inwestora warunki oraz sposób ograniczenia prawa własności, w szczególności obszar podlegający ograniczeniu. Obszar nieruchomości mający zostać objęty ograniczeniem na mocy art. 124 ust. 1 u.g.n. wskazany we wniosku o wszczęcie postępowania i objęty następnie rozstrzygnięciem organu powinien bowiem odpowiadać obszarowi objętemu wcześniejszymi rokowaniami. Decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości podejmowana jest wówczas, kiedy nie doszło do porozumienia między inwestorem a właścicielem nieruchomości. Sąd podziela pogląd, że rokowania nie są czynnościami sformalizowanymi i z tego względu mogą być one prowadzone w dowolnej formie. Podkreślić natomiast należy, że w toku postępowania w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. nie podlega weryfikacji organu, a następnie sądu, okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie które są dla niego nie do przyjęcia. Rolą organów jest bowiem wyłącznie zbadanie faktu, czy rokowania w ogóle odbyły się, oraz czy doszło do porozumienia pomiędzy stronami (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 31 stycznia 2018 r., II SA/Gd 743/17 CBOSA). Z dokumentacji zgromadzonej w kontrolowanej sprawie wynika, że inwestor zwracał się do skarżącego z zaproszeniem do rokowań (pismo z 18 stycznia 2022 r.), w aktach znajduje się także protokół z rokowań, świadczący że spotkanie w celu przeprowadzenia rokowań odbyło się 11 lutego 2022 r. Z kolejnych pism wymienionych pomiędzy Skarżącym a inwestorem wynika, że strony nie doszły do porozumienia. W związku z powyższym w ocenie Sądu organy trafnie ustaliły, że w sprawie doszło do rokowań, o których mowa w art. 124 u.g.n. oraz że spełniona jest przesłanka braku zgody właścicieli nieruchomości na realizację spornej inwestycji. Skarżący nie podał kontroferty przedstawiającej warunki, których spełnienie umożliwiłoby zawarcie stosownej umowy. To uzasadnia twierdzenie o bezskuteczności rokowań, pomimo braku wyraźnego sprzeciwu ze strony skarżących. Nie można przy tym przyjąć, aby rokowania były dotknięte podnoszoną przez Skarżącego wadą pozorności. O pozorności rokowań można mówić wówczas, gdyby oświadczenia inwestora były składane bez zamiaru zawarcia umowy ze skarżącymi lub z zamiarem dokonania innej czynności niż zawarcie umowy o zaproponowanej treści. W niniejszej sprawie nie wystąpiły żadne okoliczności, które wskazywałyby na takie działanie inwestora. Wręcz przeciwnie, deklarowana zmiana przebiegu linii, sygnalizowana przez Skarżącego, stanowi właśnie o wyjściu przez Inwestora naprzeciw oczekiwaniom Skarżącego. Podsumowując – ustalenia faktyczne dokonane przez organ na podstawie zebranego materiału dowodowego wskazują, że określona w art. 124 ust.1 u.g.n. przesłanka w postaci prowadzenia rokowań oraz braku zgody właścicieli nieruchomości została spełniona. Przy tym w ocenie Sądu, bez znaczenia na prawidłowość tego uznania pozostaje fakt, że inwestor dokonał zmian, których nie przedstawił ponownym negocjacjom. Przepisy prawa nie precyzują jak takie rokowania mają być prowadzone, ani nie nakładają obowiązku powtarzania ich w sytuacji, gdy zostaną dokonane nieznaczne zmiany a z okoliczności sprawy wynika w sposób nie budzący wątpliwości brak porozumienia między stronami. Z pism znajdujących się w aktach sprawy na stronach 18-29 w ocenie Sądu wynika niewątpliwie, że rokowania nie zostały zakończenie zawarcie porozumienia. Odnosząc się do podnoszonych przez Skarżącego zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy wskazać, iż w toku postępowania Sąd nie dopatrzył się naruszeń procedury, mających wpływ na wynik sprawy. W szczególności organy zebrały pełny materiał dowodowy pozwalający na ustalenie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia wobec prawidłowo zastosowanych norm prawa materialnego. Opierając się na wszechstronnej analizie tego materiału poczyniły prawidłowe ustalenia faktyczne. W sprawie nie zachodziła konieczność przeprowadzenia wnioskowanego przez Skarżącego dowodu z oględzin nieruchomości. W świetle przesłanek z art. 124 ust. 1 u.g.n. dowód taki nie pozwala bowiem na ustalenie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia. Nie było podstaw do przyjęcia, aby organy gromadziły i rozpatrywały materiał dowodowy w sposób wybiórczy czy nieobiektywny, zaś dokonana końcowo przez organ odwoławczy ocena dowodów nie nosi znamion dowolności. Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 80 k.p.a. ani też art. 8 § 1, art. 11 i 107 § 3. Sąd zaznacza przy tym, że aby naruszenie przepisów postępowania mogło stanowić podstawę uchylenia decyzji, konieczne jest aby to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem ewentualna lakoniczność przy odniesieniu się do zarzutów odwołania, w sytuacji gdy organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego, pozostaje w ocenie Sądu bez wpływu na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się także uchybienia w zakresie nierozpatrzenia wniosków dowodowych złożonych w toku postępowania. Zgodnie z treścią art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. § 2 natomiast stanowi, że organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Z powyższego wynika zatem, że uprawnienie strony do zgłoszenia żądania przeprowadzenia dowodu podlega ograniczeniom, a organ powinien każdorazowo rozważyć żądanie przeprowadzenia dowodu z uwagi na celowość i konieczność zapewnienia szybkości postępowania, zwłaszcza, gdy nie ma dostatecznych argumentów przemawiających za zakwestionowaniem dotychczasowych ustaleń. Uwzględnienie żądania strony zależy więc od tego, czy wnioskowany dowód może przyczynić się do dokładniejszego wyjaśnienia sprawy, a nie powoduje wyłącznie przedłużenie postępowania czy zwiększenie kosztów postępowania. organ będzie mógł uznać, że nie dotyczą okoliczności mających znaczenie dla sprawy, albo dotyczą okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami. W rozpoznanej sprawie organ nie przeprowadził dowodów wnioskowanych przez stronę w odwołaniu i nie odniósł się do nich, jednakże zdaniem Sądu, uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Wnioskowane dowody dotyczyły bowiem przesłuchania świadków na okoliczność przebiegu rokowań oraz przeprowadzenie dowodów z załączonych do odwołania dokumentów na okoliczność dotychczasowej praktyki ZWIK w zakresie pozyskiwania nieruchomości potrzebnych dla przeprowadzenia dzieci wod-kan. Sąd zatem wyjaśnia, że pierwsza okoliczność została wyjaśniona w sposób wystarczający, co zostało powyżej opisane, a to przede wszystkim z uwagi na definitywne stwierdzenie że do porozumienia pomiędzy skarżącym a inwestorem nie doszło. Druga zaś okoliczność pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Końcowo Sąd wyjaśnia, że kwestia rzeczywistej bądź terminowej realizacji inwestycji, czy też społecznej jej akceptacji bądź realnego zapotrzebowania na nią, pozostaje bez wpływu na ocenę czy decyzja w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. została wydana prawidłowo. Stąd wnioski dowodowe zawarte w piśmie z 5 marca 2024 r. Sąd oddalił. Mając na uwadze powyższe rozważania należało stwierdzić, że organy dokonały wystarczających dla podjęcia rozstrzygnięcia ustaleń co do stanu faktycznego w kontekście przepisów prawa materialnego znajdujących zastosowanie w kontrolowanej sprawie oraz w sposób prawidłowy oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, stosując się do zasad regulujących postępowanie administracyjne, określonych w art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., a przy tym uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Organy w sposób wystarczający wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody, na których się oparły oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględniły stanowiska skarżących. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśniły podstawę prawną decyzji oraz prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego. Na podstawie ustaleń faktycznych prawidłowo dokonały subsumpcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie. Skoro zatem w toku postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia norm prawa procesowego i materialnego w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy, a zarzuty skargi okazały się niezasadne, Sąd nie stwierdziwszy podstaw do uchylenia wydanych w sprawie decyzji, zobowiązany był oddalić skargę. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. ----------------------- # Sprawę prowadzi Olga Wierzbicka - tel. 22 733 73 46 e-mail: [email protected] Biuro Podawcze -Wejście C, parter - tel. 22/733-73-83 I e-PUAP:/v77p4brq4i/skrytka Administratorem danych osobowych jest Starosta Warszawski Zachodni. Przetwarzamy Państwa dane osobowe wyłącznie w celu wykonania zadań Administratora, które wynikają z przepisów prawa oraz zadań realizowanych w interesie publicznym. Więcej informacji znajdziecie Państwo: httns://nwz.Dl/Daee/ochrona-danvch-osobowvch.