IV SA/Wa 1077/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Golat (sprawozdawca) Sędzia WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi J. N. na postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...].03.2017 r., znak: [...], skierowanym do J. N. (określanego dalej jako skarżący) Główny Geodeta Kraju utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...].01.2017 r. znak [...], odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] (dalej WINGiK) z dnia [...].05.2015 r. znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...].02.2015 r., znak: [...], odmawiającą przywrócenia klasoużytków na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...], położonych w obrębie [...] gmina [...]. W uzasadnieniu zaskarżonego aktu organ przedstawił następujący stan sprawy. Postanowieniem z dnia [...].01.2017 r. Główny Geodeta Kraju, działając w trybie art. 61 a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie - t.j.: Dz.U. z 2017, poz. 1257), określanej dalej jako K.p.a., odmówił - w związku z wnioskiem J. N. - wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...].05.2015 r. znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...].02.2015 r., znak: [...], odmawiającą przywrócenia klasoużytków na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] położonych w obrębie [...] gmina [...]. Główny Geodeta Kraju wywodził w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...].03.2017 r., że jedną z negatywnych przesłanek do wszczęcia postępowania, o których mowa w art. 61 a § 1 k.p.a., jest brak interesu prawnego lub obowiązku upoważniającego wnioskodawcę do występowania w danej sprawie w charakterze strony (art. 28 K.p.a.), przy czym interes prawny to interes indywidualny, konkretny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Interes prawny to zatem interes, którego podstawą mogą być wyłącznie przepisy materialnego prawa administracyjnego. O tym, czy dany podmiot ma interes prawny, nie decyduje sama wola podmiotu, który z różnych przyczyn może być zainteresowany prowadzeniem tego postępowania. Interes prawny nie jest bowiem, tożsamy z interesem faktycznym, który oznacza, że określony podmiot jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz to zainteresowanie nie znajduje oparcia w przepisach prawa, które stanowiłyby podstawę do żądania stosownych czynności organu. Decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...].05.2015 r. znak: [...], której wyeliminowania z obrotu prawnego w trybie art. 156 § 1 K.p.a. domagał się J. N., ostatecznie rozstrzyga wniosek Prokuratora Prokuratury R. w [...] o wprowadzenie zmian do ewidencji gruntów i budynków, w ramach jej aktualizacji, w zakresie działek ewidencyjnych nr [...] i [...], położonych w obrębie [...], gmina [...]. Dalej organ wskazał, że przepisem prawa materialnego, określającym strony postępowania w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków jest art. 20 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2016 r., poz. 1629). Z treści tego przepisu wynika, że podmiot nie posiadający prawa własności do nieruchomości, nie będącej nieruchomością państwową lub samorządową, a także nie będący władającym lub gospodarującym nieruchomościami Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, czy też niebędący władającym na zasadach samoistnego posiadania gruntami, dla których nie można ustalić ich właścicieli, nie jest stroną w sprawie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków. Główny Geodeta Kraju podał, że działki ewidencyjne objęte kwestionowaną decyzją WINGiK z dnia [...].05.2015 r. nie stanowiły i nie stanowią własności J. N., ani nie były i nie są przedmiotem jego władania. Swój interes prawny do uczestnictwa jako strona w ww. postępowaniu dotyczącym decyzji WINGiK z dnia [...].05.2015 r. znak: [...], wnioskodawca wywodzi z art. 140 i art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r., poz. 121, ze zm., dalej: k.c.) i art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 199, ze zm., dalej: u.p.z.p.) twierdząc, że doszło do naruszenia interesu prawnego poprzez pozbawienie go w sposób bezprawny, korzystnego wpływu sąsiedztwa lasu na dotychczasowy sposób wykonywania jego własności nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym oraz obniżenia wartości rynkowej jego nieruchomości poprzez bezprawną likwidację roślinności leśnej na działce sąsiedniej i bezprawne pozbawienie jej sąsiedztwa lasu. Organ odmówił uznania, że skarżący legitymuje się interesem prawnym, w rozumieniu art. 28 k.p.a., dającym mu podstawę do skutecznego żądania stwierdzenia nieważności decyzji WINGiK z dnia [...].05.2015 r. wskazując, że jego argumentacja może być traktowana wyłącznie w kategorii interesu faktycznego, gdyż nie dotyczy indywidualnego interesu prawnego lub obowiązku wnioskodawcy. Organ przypisując jedynie rejestrowy charakter ewidencji gruntów wskazał, że ewentualne wyeliminowanie tej decyzji z obiegu prawnego nie wpłynęłoby w żaden sposób na sferę jego praw i obowiązków, gdyż skutki tej decyzji dotyczą jedynie zapisów w ewidencji gruntów i budynków (przypisując jej charakter rejestrowy), odnoszących się do nieruchomości, do których nie posiada on żadnego tytułu prawnego. Z tego wywodził, że nie można stwierdzić, aby postępowanie zakończone decyzją WINGiK z dnia [...].05.2015 r. dotyczyło interesu prawnego lub obowiązku J. N., w rozumieniu art. 28 k.p.a., dającego mu podstawę do skutecznego żądania stwierdzenia nieważności tej decyzji, co wypełnia przesłankę z art. 61a § 1 k.p.a. W skardze wywiedzionej dnia [...] .03.2017 r. zaskarżonemu postanowieniu J. N. zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., w związku z art. 61a § 1; art. 28; art. 10 § 1; art. 7; art. 156 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia Głównego Geodety Kraju z dnia [...].01.2017 r., bez zbadania jego przymiotu strony w postępowaniu nadzwyczajnym, w oparciu o stan rzeczywisty a nie fikcyjny sprawy i odmowę jego wszczęcia z przyczyn podmiotowych, podczas kiedy nie istnieją oczywiste przesłanki braku mojej legitymacji procesowej; - naruszenie art. 61a § 1, w zw. z art. 28 K.p.a., poprzez błędne zastosowanie tego pierwszego w okolicznościach niniejszej sprawy; - naruszenie art. 28 K.p.a. w związku z art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego oraz art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że nie przysługuje mu przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji, podczas kiedy jako właściciel nieruchomości położonej w sąsiedztwie lasu o nr pierwotnym [...], ma interes prawny do uczestniczenia w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, która kształtuje stosunki na sąsiedniej nieruchomości poprzez sanowanie ("legalizację") nieuprawnionej zmiany rodzaju użytków gruntowych w danych ewidencji gruntów i budynków, prowadzące w efekcie do bezprawnej zmiany przeznaczenia terenu leśnego w teren budowlany; - naruszenie art. 107 § 3 K.p.a., w zw. z art. 111 art. 8 K.p.a. poprzez sformułowanie uzasadnienia postanowienia w sposób niepełny, bez wyjaśnienia powodu dla którego organ kontrolny całkowicie zignorował argumenty o dokonanej bezprawnie przez Starostę [...] w 2004 r., zmianie danych w ewidencji gruntów i budynków odnoszących się do użytku gruntowego na spornym terenie, co w konsekwencji skutkowało wyłączeniem gruntu leśnego z produkcji niezgodnie z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych i umożliwiło nowym właścicielom lasu, rozpoczęcie korzystania z terenu z naruszeniem art. 13 ustawy o lasach, tzn. w sposób niezwiązany z gospodarką leśną oraz ubieganie się o pozwolenie na budowę na chronionym prawem gruncie leśnym, a ponadto brak wyjaśnienia powodu, dla którego organ kontrolny odmawia mocy wiążącej decyzji przekształceniowej Starosty [...] z dnia [...].08.2001 r., - naruszenie art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez brak wszechstronnych ustaleń faktycznych, które powinny być podstawą prawidłowej oceny materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do przedwczesnego zakończenia sprawy; - naruszenie art. 10 § 1 K.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, bez możliwości zagwarantowania wnioskodawcy udziału w czynnościach procesowych i badanie legitymacji procesowej wnioskodawcy przed wszczęciem postępowania, chociaż z twierdzeń strony nie można wyprowadzić wniosku, o braku tej legitymacji; - naruszenie art. 6 i 7 K.p.a., art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 Konwencji Europejskiej o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r., poprzez bezpodstawną odmowę wszczęcia postępowania nadzwyczajnego na wniosek strony a także z urzędu, w sytuacji oczywistej wady prawnej kwestionowanej decyzji, bez clenia wątpliwości wykazanej we wniosku o wszczęcie postępowania nadzwyczajnego oraz we wcześniejszych pismach i ich załącznikach, kierowanych do Głównego Geodety Kraju drogą elektroniczną od lutego 2016 r.; - naruszenie art. 7 i 77 § 1, w związku z art. 61a § 1 K.p.a., poprzez przedwczesne uznanie, że brak jest podstaw do wszczęcia na wiosek skarżącego postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji. Skarżący wniósł o uchylenie w całości skarżonego postanowienia i zobowiązanie Głównego Geodety Kraju do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego w [...] z dnia [...] maja 2015 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przepis art. 61a § 1 K.p.a. stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 (to jest żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Ustawodawca w przepisie tym zawarł dwie przesłanki dające podstawę do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego, z których pierwszą jest złożenie żądania przez osobę, która nie jest stroną, a drugą - zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. W realiach niniejszej sprawy Sąd I instancji prawidłowo uznał, że przepis art. 61a § 1 K.p.a. nie został naruszony, gdyż w istocie wykazano, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 K.p.a., w zakresie żądania wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Stosownie do art. 28 K.p.a. stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny. Z przyznaniem legitymacji strony wiąże się konieczność ustalenia przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Konfrontacja wniosku skarżącego z obowiązującymi przepisami w zakresie ewidencji gruntów w przypadku oceny przymiotu strony wykazała brak interesu prawnego, ze względu na brak przepisu prawa materialnego, z którym można łączyć powstanie określonego prawa lub obowiązku. O tym, czy dany podmiot jest stroną postępowania administracyjnego nie decyduje sama wola lub subiektywne przekonanie tej osoby, albo też dopuszczenie jej przez organ do udziału w tym postępowaniu, lecz okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako "interes prawny". Interes prawny ma bowiem charakter materialnoprawny stąd musi istnieć norma prawa przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 3 listopada 2015 r., sygn. II SA/Ol 610/15, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl, określanej dalej jako CBOSA). Ewidencja gruntów i budynków ma charakter techniczno – rejestracyjny. Ujawnia się w niej dane wynikające z dokumentów urzędowych takich jak odpisy prawomocnych decyzji i orzeczeń czy odpisy aktów notarialnych (art. 23 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne) aktualizacja operatu ewidencyjnego odbywa się z urzędu lub na wniosek oraz następuje w drodze czynności materialno-technicznej lub w drodze decyzji administracyjnej. W zakresie podmiotowym ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części (art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne). Zgodnie natomiast z art. 24 ust. 2a pkt 1 i 2 oraz ust. 2b tej ustawy aktualizacja operatu ewidencyjnego odbywa się z urzędu lub na wniosek oraz następuje w drodze czynności materialno-technicznej lub w drodze decyzji administracyjnej. W formie decyzji następuje też odmowa aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków (art. 24 ust. 2b pkt 2 ustawy). Zgodnie z art. 24 ust. 2a pkt 2 ustawy informacje podlegają aktualizacji na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 lub władających gruntami na zasadzie samoistnego posiadania, a stosownie do art. 24 ust. 2b pkt 1c aktualizacji dokonuje się min. na podstawie prawomocnych orzeczeń sądu. Z przepisów tych wynika zatem w sposób nie budzący wątpliwości, że wniosek o dokonanie aktualizacji może złożyć podmiot, który w oparciu o prawomocne orzeczenie sądu, m. in. postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku twierdzi, że przysługuje mu prawo współwłasności do objętej, a ujawnionej w ewidencji gruntów i budynków nieruchomości. Z kolei tryb modernizacji w świetle art. 24a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne przebiega następująco: starosta podaje do publicznej wiadomości informację o rozpoczęciu prac geodezyjnych oraz informuje o trybie postępowania związanego z modernizacją ewidencji gruntów i budynków. Projekt operatu opisowo-kartograficznego podlega wyłożeniu do wglądu osób fizycznych, osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, w siedzibie starostwa powiatowego. Starosta informuje o terminie i miejscu wyłożenia projektu, poprzez wywieszenie tej informacji na tablicy ogłoszeń w siedzibie starostwa powiatowego i właściwego urzędu gminy, na co najmniej 14 dni przed dniem wyłożenia, oraz ogłoszeniu jej w prasie o zasięgu krajowym. Decyzji wydanej w sprawie aktualizacji należy przy tym przypisać charakter deklaratoryjny, tzn. potwierdzający określone stany prawne i faktyczne, wynikające z zebranych w trakcie postępowania wyjaśniającego dokumentów i innych dowodów istotnych w sprawie (D. Felcenloben, Wpis do katastru nieruchomości jako instytucja prawna, "Rejent" 2010 r., z. 5, str. 44-45). Jednak aby skutecznie domagać się wszczęcia postępowania w sprawie aktualizacji nie wystarczy interes faktyczny. Jedynie podmiot, którego interesu prawnego dotyczą dane ujawnione w projekcie operatu opisowo-kartograficznego, może w okresie wyłożenia projektu do wglądu zgłaszać uwagi do tych danych. Z przytoczonych uregulowań wynika, że warunkiem sine gua non prowadzenia postępowania administracyjnego na podstawie przepisów ewidencyjnych jest legitymowanie się interesem prawnym. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, tj. sytuację, w której dany podmiot jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz nie znajduje ono oparcia w przepisach prawa materialnego powszechnie obowiązującego. Zdarzenia przyszłe, a w pewnym sensie nawet niepewne, mogą stanowić nie o interesie prawnym, a jedynie o interesie faktycznym, który nie daje uprawnień strony w postępowaniu administracyjnym (por. wyrok NSA z 14 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1751/13, CBOSA). Słusznie zatem organ przyjął założenie, że o możliwości wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyduje interes prawny. Taka sama zasada obowiązuje w stosunku do postępowań nadzwyczajnych, w tym postępowania prowadzonego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, a taka sytuacja występuje w rozpatrywanej sprawie. Objęta wnioskiem o wszczęcie postępowania nieważnościowego decyzja odnosiła się bowiem do aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów, tj. decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...].05.2015 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...].02.2015 r., odmawiającej przywrócenia klasoużytków na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...], położonych w obrębie [...] gmina [...]. Wymienione decyzje nie dotyczyły nieruchomości stanowiących własność skarżącego. Skarżący swój interes wywodził z powoływanej wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, powołując się na to, że właściciele wymienionych działek naruszają jego interes chroniony na podstawie art. 140 i 144 powoływanego wyżej K.c. oraz art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez korzystanie z działek stanowiących ich własność, zgodnie z przeznaczeniem określonym w decyzji Starosty [...] z dnia [...].02.2015 r. Słusznie organ ocenił, że przywołane przepisy nie stanowią podstawy prawnej, która mogłaby być uznana za uprawniającą skarżącego do skutecznego zakwestionowania decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...].05.2015 r., utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...].02.2015 r. Zmiana w klasyfikacji prowadziłaby do ujawniania gruntów rolnym w miejsce gruntów leśnych. Zgodnie z art. 140 K.c. w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Stosownie do art. 144 K.c. właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Przepisy te nie stanowią podstawy do wystąpienia ze skutecznym wnioskiem o stwierdzenie nieważności przez skarżącego, bowiem nie wykazał, że doszło do zakłócania korzystania z nieruchomości sąsiedniej (tj. nieruchomości skarżącego) ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Nie wywodził również, by jego prawa właścicielskie zostały ograniczone, biorąc pod uwagę art. 140 K.c. W ocenie skarżącego "Nie wymaga dowodu, że zabudowa działek sąsiednich zawsze wprowadza wzajemne ograniczenia w sposobie zagospodarowania tychże działek oraz oddziałuje na sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Odmawiając mi przymiotu strony w postępowaniu początkującym moje dążenie do przywrócenia sposobu użytkowania i zagospodarowania działek sąsiednich do zgodności ze stanem prawnym użytków gruntowych na tychże działkach, organ kontrolny pozbawia mnie możliwości wyegzekwowanie od właścicieli terenu leśnego, obowiązku wykonywania prawa własności zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem określonym zapisami ewidencji gruntów i budynków, co prowadzi do bezprawnego pozbawienia mojej działki walorów rekreacyjnych mających bezpośredni związek z dotychczasowym, swobodnym sposobem wykonywania prawa własności oraz obniża jej wartość rynkową, powodując tym samym pomniejszenie w sposób znaczący korzyści, jakie zgodnie z art 140 K.c. mam prawo czerpać również ze sprzedaży całości lub części nieruchomości stanowiącej moją własność." J. N. – jak słusznie zauważył organ – eksponuje zatem interes faktyczny (ekonomiczny), a nie prawny. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, gdy dany podmiot (osoba) jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Interes prawem chroniony w tym postępowaniu ma ten kto ma tytuł prawny do przedmiotowej nieruchomości w dacie rozstrzygania w sprawie, a nie ten podmiot który nie ma praw to terenu, (podobnie jak podmiot który takiego tytułu dopiero dochodzi), bowiem wówczas interes taki przybiera postać interesu faktycznego, przesądzając w konsekwencji o braku przymiotu strony w postępowaniu o dokonanie wpisu do ewidencji. Stąd zasady jest pogląd, że brak interesu prawnego jednostki oznacza brak podmiotu, o którego obowiązkach i uprawnieniach organ administracji orzeka w drodze decyzji administracyjnej (patrz uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w składzie 7 sędziów z dnia 5 grudnia 2011 r., sygn. akt II OPS 1/11, publik LEX nr 1052733). Skarżący nie podał również w czym upatruje naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skoro przepis ten stanowi, iż każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Nie wywodził bowiem, by przedmiotowa decyzja, której unieważnienia się domaga, ograniczała lub uniemożliwiałaby mu prawo do zagospodarowania działki, stanowiącej jego własność. Spodziewane uciążliwości sąsiedzkie, które mogą wystąpić w związku z planowaną zabudową mogą być przedmiotem rozstrzygnięcia na gruncie cywilnym. Wobec powyższego nie zasługują na uwzględnienie zarzuty wyeksponowane w skardze, tj. naruszenia art. 61a § 1, w zw. z art. 28 K.p.a. oraz art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego i art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ przedstawił spójną i logiczną argumentację w uzasadnieniu zaskarżonego aktu, w związku z czym nie mogą być uwzględnione zarzuty naruszenia art. 107 § 3 K.p.a., w zw. z art. 11 i art. 8 K.p.a., poprzez sformułowanie uzasadnienia postanowienia w sposób niepełny. Nie tworzy bowiem interesu prawnego skarżącego to, czy – jak twierdził - wyłączenie gruntu leśnego z produkcji nastąpiło niezgodnie z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych i umożliwiło nowym właścicielom lasu, rozpoczęcie korzystania z terenu z naruszeniem art. 13 ustawy o lasach, tzn. w sposób niezwiązany z gospodarką leśną oraz ubieganie się o pozwolenie na budowę na chronionym prawem gruncie leśnym. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez brak wszechstronnych ustaleń faktycznych, które powinny być podstawą prawidłowej oceny materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do przedwczesnego zakończenia sprawy oraz art. 10 § 1 K.p.a. Stan faktyczny sprawy nie jest bowiem kwestionowany (nie ma zatem podstaw do skutecznego wywodzenia, że doszło do naruszenia art. 7 i 77 K.p.a.) i nie jest sporne między stronami, że skarżącemu nie przysługuje prawo własności do działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...], położonych w obrębie [...] gmina [...]. Ponadto z twierdzeń strony można wyprowadzić wniosek o braku legitymacji strony. Organ uznał zatem, że nie ma podstaw do wszczęcia postępowania z uwagi na przeszkodę podmiotową w postaci braku legitymacji strony w postępowaniu. Treść skargi nie dostarczyła uzasadnionych podstaw do przyjęcia odmiennego poglądu, w związku z czym nie jest nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 61a § 1 K.p.a., poprzez przedwczesne uznanie, że brak jest podstaw do wszczęcia na wiosek skarżącego postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji. W rezultacie nie doszło również – wbrew twierdzeniom strony – do naruszenia art. 6 i 7 K.p.a., art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 Konwencji Europejskiej o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r., poprzez bezpodstawną odmowę wszczęcia postępowania nadzwyczajnego na wniosek strony a także z urzędu, w sytuacji oczywistej wady prawnej kwestionowanej decyzji, bez clenia wątpliwości wykazanej we wniosku o wszczęcie postępowania nadzwyczajnego oraz we wcześniejszych pismach i ich załącznikach, kierowanych do Głównego Geodety Kraju drogą elektroniczną od lutego 2016 r. Na marginesie Sąd zaznacza, że wskazane rozstrzygnięcie nie dotyczy prawidłowości decyzji WINGiK z dnia [...].05.2015 r., utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...].02.2015 r., odmawiającą przywrócenia klasoużytków na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...], położonych w obrębie [...] gmina [...]. Jednak prezentowana teza (niezależnie od tego czy prawidłowa) o wadliwości tych rozstrzygnięć per se nie kreuje interesu prawnego. Wobec powyższego należało oddalić skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.)