IV SA/Wa 1078/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Borkowska Sędzia WSA Kaja Angerman po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi H.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia i stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej również "organ", "SKO" bądź "Kolegium") z [...] stycznia 2018 r. nr [...], którym w punkcie 1, na podstawie art. 58 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej "k.p.a.") w związku z art. 18 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm.), odmówiono H. B. (dalej również "skarżąca") przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia od postanowienia Burmistrza [...] z [...] listopada 2016 r. oraz w punkcie 2, na podstawie art. 134 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. i art. 18 ustawy postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia przez skarżącą zażalenia od ww. postanowienia. Z treści zaskarżonego postanowienia wynika, że Burmistrz [...] decyzją z [...] czerwca 2016 r. nr [...] nakazał – H. B., B. B. i K. B. jako władającym nieruchomością, obejmującą działki nr [...] i [...] z obręb [...], położoną przy ul. [...] w [...] oraz korzystającym bez dzierżawy, z fragmentu nieruchomości obejmującej działkę nr [...] z obrębu [...], należącą do gminy [...] - przywrócenie poprzedniego stanu zagospodarowania ww. działek jako terenu zabudowy jednorodzinnej mieszkaniowej, w tym zaprzestanie gromadzenia odpadów. Decyzja ta została doręczona H. B. 11 lipca 2016 r., w trybie art. 44 § 4 k.p.a. Następnie, Burmistrz [...] postanowieniem z [...] listopada 2016 r., działając na podstawie art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji: 1. nałożył m.in. na skarżącego grzywnę w kwocie 7000 (siedem tysięcy) złotych i wezwał do jej uiszczenia w terminie do 9 stycznia 2017 r. 2. wezwał do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym z [...] sierpnia 2016 r. wynikającym z decyzji z [...] czerwca 2016 r. Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącej 23 listopada 2016 r., w trybie art. 44 § 4 k.p.a. H. B. 12 grudnia 2016 r. złożył do Burmistrza [...] wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia od postanowienia z [...] listopada 2016 r., a także zażalenie od ww. postanowienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], kontrolowanym obecnie postanowieniem odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia od postanowienia z [...] sierpnia 2016 r. i stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia zażalenia od tego postanowienia. SKO uznało, że list polecony zaadresowany do skarżącej zawierający postanowienie Burmistrza [...] z [...] listopada 2016 r. został dwukrotnie awizowany przez Pocztę Polskę, przy czym po raz pierwszy 9 listopada 2016 r. Tym samym, organ uznał, że zgodnie z art. 44 k.p.a. postanowienie zostało doręczone stronie 23 listopada 2016 r., tj. z upływem 14-dniowego okresu przechowywania pisma w placówce pocztowej liczonego od dnia dokonania pierwszego awizo. SKO stwierdziło, że termin do wniesienia zażalenia upływał 30 listopada 2016 r. Tymczasem skarżąca napisał zażalenie dopiero 9 grudnia 2016 r. i złożył je osobiście w Urzędzie Miejskim w [...] 12 grudnia 2016 r., a więc po terminie. Dalej SKO, odnosząc się do złożonego również 12 grudnia 2016 r. przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia od postanowienia z 7 listopada 2016 r. stwierdziło, że skarżąca składając ten wniosek nie spełniła warunków określonych w art. 58 k.p.a. Organ wskazał za skarżącą, że 30 listopada 2016 r. dowiedziała się ona o korespondencji skierowanej do niej przez Urząd Miasta w [...]. Z tego wynikałoby, że siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia od ww. postanowienia upłynął 7 grudnia 2016 r. Tymczasem skarżąca napisał zażalenie i wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia 9 grudnia 2016 r., a złożyła w Urzędzie Miasta dopiero 12 grudnia 2016 r. Powyższe - w ocenie SKO - wskazuje, że skarżąca nie dołożyła należytej staranności, żeby zadbać o swoje interesy i złożyć w terminie należycie umotywowany wniosek o przywrócenie terminu wraz z zażaleniem. W podsumowaniu organ wskazał, że w niniejszej sprawy był zobowiązany do zastosowania art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., tj. stwierdzenia, że zażalenie skarżącej zostało złożone z uchybieniem ustawowego terminu do wniesienia zażalenia. H. B. wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] stycznia 2018 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: • art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy w sposób mający na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, • art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie uczestników do władzy publicznej, • art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 44 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez niezasadny brak przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów i niezasadne uznanie przesyłki za prawidłowo doręczoną, • art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. i art. 18 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez niezasadne stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia zarzutów. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o: - uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, - zasądzenia na rzecz skarżącej od organu zwrotu wszystkich kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu zarzutów skargi skarżąca wskazała, że organ przy wydaniu zaskarżonego postanowienia pominął fakt, że postanowienie z [...] listopada 2016 r. odebrała 5 grudnia 2016 r. co wynika z notatki służbowej z tego samego dnia oraz co zostało wskazane we wniosku z 12 grudnia 2016 r. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. W ocenie skarżącej do skutecznego doręczenia jej postanowienia z [...] listopada 2016 r. doszło zatem w dacie 5 grudnia 2016 r. Dodała, że organ nie pouczył jej o treści art. 44 k.p.a. i nie zgadza się z prowadzeniem postępowania administracyjnego, które wręcz ukierunkowane jest na uniemożliwienie stronie brania aktywnego udziału w sprawie, składania wniosków dowodowych oraz zajmowania i przedstawiania organowi swojego stanowiska. Skarżąca wywiodła, że nie została powiadomiona ani o terminie oględzin nieruchomości, ani o wydanej decyzji, zaś druga wizja nieruchomości ([...] czerwca 2016 r.) z niewiadomych przyczyn została przeprowadzona bez próby powiadomienia stron. Okoliczność ta, zdaniem skarżącej, świadczy o nieważności tej decyzji zgodnie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Dalej skarżąca wskazała na okoliczność wyjazdów do Kołobrzegu w celu poratowania zdrowia, które w jej ocenie stanowiły uprawdopodobnienie braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia zażalenia. Ponadto wyraźnie zaakcentowała, że organ niezasadnie i wręcz nielogicznie przyjął, jakoby miała dowiedzieć się o korespondencji w sprawie 30 listopada 2016 r. kiedy poszła na pocztę. Zdaniem skarżącej abstrakcyjna informacja o istniejącej korespondencji z Urzędu Miasta nie mogła zawierać i z oczywistych względów nie mogła zawierać danych w jakiej konkretnej sprawie były do skarżącej listy. Nie mogła złożyć wniosku o przywrócenie terminu nie wiedząc w jakiej sprawie korespondencja została do niej wysłana. Dopiero po udaniu się do urzędu skarżąca dowiedziała się o toczącym się postępowaniu administracyjnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej również jako "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślić należy, że dokonując kontroli legalności zaskarżonego aktu, sąd, stosownie do treści art. 134 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten umożliwia sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Uwzględnienie przez Sąd skargi na orzeczenie organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia naruszeń prawa wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] stycznia 2018 r. nie narusza prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło, że H. B. z uchybieniem terminu wniosła zażalenie od postanowienia [...] listopada 2016 r. (pkt 2 zaskarżonego postanowienia) oraz odmówiło skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia od ww. postanowienia (pkt 1 zaskarżonego postanowienia). Z kolei skarżąca we wniesionej skardze kwestionuje powyższe stanowisko organu wskazuje, że organ nie pouczył jej o skutkach nie podjęcia przesyłki, jak również nieprawidłowo ustalił datę doręczenia skarżącej postanowienia, i błędnie uznał, że niedochowany został termin do wniesienia zażalenia od postanowienia z [...] listopada 2016 r. Niezasadnie - zdaniem skarżącej - odmówiono jej również przywrócenia terminu do wniesienia powyższego zażalenia. Sąd przyjął, że kwestią sporną jest to czy organ w sposób uprawniony zastosował art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 59 § 1 k.p.a. przy wydaniu zaskarżonego postanowienia. W tym miejscu należy przypomnieć, że stosownie do treści art. 141 § 1 i § 2 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Zażalenia wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie. Termin określony w tym przepisie jest terminem prekluzyjnym, a zatem jego uchybienie powoduje, że wniesienie odwołania po upływie terminu jest bezskuteczna. Stwierdzenie przez organ, iż doszło do uchybienia terminu przy złożeniu odwołania, wymaga uprzedniego i nie budzącego żadnych wątpliwości ustalenia, czy doszło do skutecznego doręczenia postanowienia od którego przysługuje środek zaskarżenia, jak również czy mimo upływu okresu siedmiu dni od daty doręczenia stronie postanowienia organu administracji, strona zwróciła się o przywrócenie uchybionego terminu bądź wydano postanowienie odmawiające przywrócenia tego terminu. W sprawach nieuregulowanych dotyczących zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań (art. 144 k.p.a.), w tym art. 134 k.p.a., w myśl którego organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Zasygnalizować również należy, że w toku każdego postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Ponadto organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (art. 9 k.p.a.). Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 § 1 k.p.a.). Kwestie doręczeń uregulowane zostały w dziale I - rozdział 8 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Przepis art. 42 § 1 k.p.a. stanowi, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Z kolei zgodnie z art. 43 k.p.a., w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 k.p.a. i art. 43 k.p.a.: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ (art. 44 § 1 k.p.a.). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, 0. którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.) Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.). Z kolei instytucja przywrócenia terminu została uregulowana w art. 58 k.p.a. i 59 k.p.a. Stosownie do treści art. 59 § 2 k.p.a. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść wciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.). 2 treści tych przepisów wynika, że organ administracji publicznej - właściwy do rozpatrzenia środka zaskarżenia - jest obowiązany przywrócić termin, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: zainteresowany złoży wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dopełni czynności, dla której termin był określony oraz zainteresowany uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Oznacza to, że niespełnienie któregokolwiek z warunków skutkuje odmową przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności (art. 59 § 1 k.p.a.). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że postanowienie Burmistrza [...] z [...] listopada 2016 r. zawierało prawidłowe pouczenie o dopuszczalności, sposobie i terminie wniesienia zażalenia zostało skutecznie doręczone. Postanowienie zostało skierowane na adres, którego skarżąca w żaden sposób nie zakwestionowała, co więcej jest to adres wskazany w skardze. Otrzymanie ww. postanowienia w dniu 5 grudnia 2016 r. w siedzibie organu - wbrew twierdzeniu skarżącej - nie miało skutku doręczenia, o jakim mowa w art. 39 k.p.a. Z treści notatki z 5 grudnia 2016 r., podpisanej również przez skarżącą wynika, że przekazano jej kopie dokumentacji w sprawie, m.in. decyzję nr [...], upomnienie, tytuł wykonawczy, postanowienie [...]. Bez wpływu na powyższe ustalenia ma zatem podnoszona przez skarżąca okoliczność o braku pouczenia o skutkach nie podjęcia korespondencji kierowanej przez organ administracji, tj. o treści art. 44 k.p.a. Wyraźnie podkreślić należy, że na organie administracji nie ciąży, na mocy art. 9 k.p.a., obowiązek zawiadamiania strony z urzędu o powszechnie obowiązujących, opublikowanych aktach prawnych. Skoro akty normatywne, publikowane są na zasadach określonych w ustawie z 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1523 ze zm.), to osoba zainteresowana treścią opublikowanych aktów normatywnych może skorzystać z prawa bezpłatnego przeglądania dzienników urzędowych, udostępnianych w formie dokumentu elektronicznego przez właściwe organy administracji publicznej. Organy administracji czuwają wyłącznie nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Dlatego w realiach niniejszej sprawy Sąd za chybiony uznał zarzut skargi w zakresie błędnego ustalenia daty doręczenia postanowienia z [...] listopada 2016 r. z uwagi na brak pouczenia o skutkach niepodjęcia przesyłki organu. Przyznanie racji skarżącej mogłoby wywołać u niej przeświadczenie, że również wcześniejsza korespondencja organu, m.in. zawierająca decyzję nr 2/2016, upomnienie, tytuł wykonawczy, została jej doręczona 5 grudnia 2016 r. Stanowisko prezentowane przez skarżącą niweczyłoby sens stosowania art. 44 k.p.a. (tzw. doręczenia zastępczego) i w istotny sposób utrudniało prowadzenie postępowania administracyjnego. Sąd miał również na względzie, że w sprawie dotyczącej przywrócenie poprzedniego stanu zagospodarowania ww. działek, postanowienie z [...] listopada 2016 r. było kolejną korespondencją kierowaną do skarżącej, której skarżąca nie podjęła. W świetle powyższego Sąd stanął na stanowisku, że zasadnie organ uznał, iż doszło do doręczenia ww. postanowienia skarżącej 23 listopada 2016 r. w trybie art. 44 k.p.a. Kwestią prawidłowo ustaloną przez organ było również to, że zażalenie skarżąca wniosła dopiero 12 grudnia 2016 r., a więc po upływie ustawowego terminu do dokonania tej czynności. Zdaniem Sądu, trafnie również organ stwierdził, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia nie mógł być pozytywnie rozpoznany. Skarżąca, jak wskazała we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, o kierowanej korespondencji dowiedziała się 30 listopada 2016 r. Ten dzień, mimo, że był dniem upływu terminu do wniesienia zażalenia, był również dniem w którym dowiedziała się o postanowieniu z [...] listopada 2016 r. Fakt, że dopiero 5 grudnia 2016 r. w siedzibie organu skarżąca uzyskała kopie m.in. postanowienia z [...] listopada 2016 r. i dopiero wówczas skarżąca mogła ustosunkować się do jego treści nie może mieć wpływu na bieg terminu siedmiu dni, o którym mowa w art. 58 § 2 p.p.s.a. tj. w jakim należy ubiegać się z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia od postanowienia. O ile należy zgodzić się ze skarżącą, że dopiero po zapoznaniu się z treścią postanowienia mogła sformułować zażalenie, to nieuprawnione jest twierdzenie skarżącej, że data otrzymania kopii postanowienia jest również datą ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. To od strony skarżącej zależało czy, a jeśli tak, to w jakim terminie i w jaki sposób zapozna się z korespondencją organu. Dlatego podjęcie kroków w tym kierunku obciążają skarżącą. W konsekwencji Sąd za słuszne uznał stanowisko organu, że zwrócenie się z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia przez skarżącą 12 grudnia 2016 r., miało miejsce po upływie siedmiu dni, od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W świetle powyższego Sąd stanął na stanowisku, że zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z art. 134 k.p.a. i art. 59 § 1 k.p.a. Organ właściwie ustalił stan faktyczny sprawy i prawidłowo zastosował ww. przepisy, jak również uczynił zadość ogólnym zasadom postępowania administracyjnego wskazanych w skardze, tj. art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a. Jednocześnie wyjaśnić należy, że organ wydając postanowienie z [...] listopada 2016 r. nakładające grzywnę w trybie egzekucji administracyjnej celem wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z [...] czerwca 2016 r. nie badał zarzutów podniesionych w zażaleniu na te postanowienie. Tym bardziej poza oceną organu była ocena zasadności czy prawidłowości wydania decyzji przez Burmistrza [...] z [...] czerwca 2016 r. Niezrozumiałe są zatem zarzuty skargi dotyczące wydania ww. decyzji z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.