IV SA/Wa 108/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2013 r. sprawy ze skargi G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę IV SA/Wa 108/13 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z [...].11.2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy W. m. W. z dnia [...].10.2012 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego prowadzonego w przedmiocie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącego zjazdu na terenie stacji paliw P. S.A. z ul. [...] oraz przeniesieniu istniejącego pylonu cenowego i latarni ulicznej wraz z budową niezbędnej infrastruktury technicznej na działce o nr ew. [....] i fragmentach działek [...] i [...] obręb [...] na terenie dzielnicy W. w W. – w części dotyczącej przebudowy istniejącego zjazdu oraz przeniesienia latarni ulicznej. Organ odwoławczy podzielił stanowisko I instancji, że przesunięcie latarni ulicznej w pasie drogowym nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 29. ust. 2 pkt 11 i art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2012 r., poz. 647). W związku z tym nie wymaga również pozwolenia na budowę. Co do przebudowy istniejącego zjazdu organy obu instancji powołały się na art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007, nr 19, poz. 115 ze zm.) wskazując, że ta regulacja jest właściwa w przedmiotowej kwestii, w powołaniu się na orzecznictwo NSA zakazujące dublowania tych postępowań. Wskazana przyczyna legła u podstaw wydania przez SKO w rozpatrywanej sprawie uprzedniej decyzji kasatoryjnej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zarówno w sprawie pozwolenia na budowę zjazdu jak i w sprawie ustalenia warunków zabudowy chodzi o ustalenie lokalizacji zjazdu w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że w rozumieniu art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych zjazdem jest połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. We wniesionej skardze G. M. G., nosząca uprzednio nazwisko C. zarzuciła wydanie skarżonej decyzji z naruszeniem art. 10 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Podniosła także, iż cytowany przez organy wyrok NSA nie stanowi przepisu prawa. Stwierdziła, iż została pozbawiona możliwości zapoznania się z końcowymi ustaleniami organu przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Zarzuciła także, iż organ pominął fakt usytuowania zjazdu na będącej jej własnością działce nr [...] (obecnie [...]) obręb [...] i nie ustosunkował się do jej sprzeciwu dotyczącego przeniesienia tego zjazdu na działkę nr [...] obręb [...], będącą w użytkowaniu wieczystym P. S.A. W piśmie procesowy z [...].06.2013 r. uczestnik postępowania P. S.A. wyjaśnił, że przebudowa zjazdu w większej części znajdującego się na działce skarżącej nie będzie prowadziła do ograniczenia dostępu skarżącej do jej nieruchomości. Zjazd nie zostanie też przeniesiony. Przebudowana zostanie jedynie część zjazdu znajdująca się na działce dzierżawionej przez uczestnika. W nawiązaniu do tego pisma skarżąca złożyła wniosek dowodowy, przyjęty przez Sąd, w postaci wyroku sądowego stwierdzającego brak prawa przez P. S.A. do dysponowania gruntem, na którym jest zlokalizowany ten zjazd oraz inwentaryzację powykonawczą sporządzoną przez biegłego geodetę, z której wynika, że zjazd ten prawie w całości położony jest na należącym do niej gruncie. Zarzuciła, że P. S.A. nie włada zatem gruntem, na którym jest zlokalizowany ten zjazd. Pełnomocnik skarżącej, jej brat D. W. oświadczył na rozprawie, że postępowanie lokalizacyjne tyczące zjazdu zostało zawieszone przed SKO do czasu zakończenia się niniejszej sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270), zwanej dalej P.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie naruszyła obowiązującego prawa w sposób skutkujący koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie naruszyła przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie doszło także do naruszenia prawa materialnego, które by miało wpływ na wynik sprawy. Należy się zgodzić z organami, że wykonanie nowego zjazdu wymaga zezwolenia zarządcy drogi (art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych w brzmieniu na dzień wydania zaskarżonego orzeczenia). Jest to odrębne postępowanie od prowadzonego w ramach procedury ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w ramach przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z wolą ustawodawcy kwestia lokalizacji zjazdów na drogi publiczne regulowana jest więc odrębną decyzją w oparciu o wskazany art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych. Jak trafnie wywiódł zatem Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym przez organ wyroku z dnia 6.01.2009 r., sygn. akt II OSK 1722/07 (Lex nr 584011) nie jest uzasadnione dublowanie tych postępowań poprzez jednoczesne orzekanie w tym przedmiocie także w decyzji o warunkach zabudowy. Wobec tego umorzenie błędnie wszczętego postępowania w tym przedmiocie w ramach ustalanych warunków zabudowy było zasadne i konieczne. Jednocześnie należy podkreślić, że o warunki zabudowy może występować każdy, a nie jedynie podmioty, którym służy tytuł prawny do danej nieruchomości, o czym stanowi art. 63 ust. 1 i 2 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Posiadaniem takiego tytułu prawnego muszą się wykazać dopiero na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. Z tej też przyczyny załączone przez skarżącą dowody wskazujące na to, że to ona posiada tytuł prawny do większości terenu, na którym usytuowany jest istniejący zjazd nie miały znaczenia przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy. Organy trafnie rozstrzygnęły także w niepodniesionej przez skarżącą sprawie przesunięcia latarni ulicznej w pasie drogowym. Nie wymaga ono bowiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, o czym stanowi art. 29. ust. 2 pkt 11 i art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2012 r., poz. 647). W związku z tym nie wymaga również pozwolenia na budowę. Podniesiony przez skarżącą zarzut, że SKO nie umożliwiło jej zapoznanie się z aktami sprawy przed wydaniem rozstrzygnięcia, nie mógł prowadzić do uwzględnienia skargi. Przede wszystkim organ odwoławczy ze względu na charakter rozstrzyganej sprawy nie prowadził, bo nie musiał, uzupełniającego postępowania dowodowego. Nie zostały zatem zgromadzone nowe dokumenty w stosunku do postępowania przed I instancją, z którymi strona winna być zapoznana przed wydaniem rozstrzygnięcia. Uchybienie zatem art. 10 K.p.a., jakkolwiek stanowiące naruszenie proceduralne, nie miało istotnego wpływu na wynik rozpatrywanej sprawy, przez co nie mogło prowadzić do uchylenia kwestionowanych decyzji obu instancji. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.