IV SA/Wa 1082/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski, sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi Towarzystwa Miłośników [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego Towarzystwa Miłośników [...] kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006r. Nr [...] Wójt Gminy I. ustalił, na wniosek P. S.A. w W., środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej GSM [...],dz. ew. nr [...], obręb wsi H. w rejonie ul. [...], gmina I. ". W dniu 30 czerwca 2008r. postępowanie zakończone ww. decyzją zostało wznowione, na wniosek adw. D. W., działającego na rzecz R. W. i J. J., Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. Wójt Gminy I. umorzył ww. postępowanie. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli; R. W., E. i W. D., J. J., [...] Zarząd Infrastruktury i Komendant Centrum Wsparcia Teleinformatycznego Sił Powietrznych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją nr [...] z dnia [...] października 2009 r. uchyliło decyzję Wójta Gminy I. nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi l instancji. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2009r. Wójt Gminy I. ponownie wznowił postępowanie rozstrzygnięte decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] maja 2010r. Nr [...] Wójt Gminy I. orzekł o: 1) uchyleniu ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006r. wydanej z upoważnienie Wójta Gminy I., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia "budowa stacji bazowej telefonii komórkowej GSM [...],dz. ew. nr [...], obręb wsi H. w rejonie ul. [...], gmina I. ", 2) umorzeniu postępowania w sprawie dotyczącej wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia "budowa stacji bazowej telefonii komórkowej GSM [...],dz. ew. nr [...], obręb wsi H. w rejonie ul. [...], gmina I. ". W uzasadnieniu decyzji podano, że podstawą uchylenia decyzja ostatecznej na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może być fakt pominięcia w postępowaniu jednej ze stron postępowania, a mianowicie zarządcy drogi powiatowej, nad którą w niewielkiej części znajduje się pole elektromagnetyczne emitowane przez stację. W uzasadnieniu decyzji podano, że zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie wydania kwestionowanej decyzji Wójta Gminy I., planowana inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, wymagała przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W toku postępowania administracyjnego mającego na celu wydanie przedmiotowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia Centralny Węzeł Łączności miał prawa strony, a zatem gwarancję zawartą w art. 10 § 1 k.p.a. - zasadę czynnego działu strony w postępowaniu. Przez udział ów należy rozumieć udział w całym ciągu procesowym. W niniejszej sprawie Centralny Węzeł Łączności i [...] Zarząd Infrastruktury wyrażały swoje opinie i wnioski w toku postępowania, jednakże organ prowadzący nie uwzględnił ich w swoim ostatecznym rozstrzygnięciu, jak również nie zajął żadnego stanowiska. Ten stan faktyczny spowodował, iż została naruszona dyspozycja art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co skutkuje koniecznością wznowienia postępowania, a następnie uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji podano także, że okoliczność, iż strona bez własnej winy nie uczestniczyła w postępowaniu i w tym postępowaniu nie były rozważane jej interesy, powoduje konieczność przeprowadzenia ponownego postępowania co do istoty sprawy. Ponadto zaszły też inne okoliczności mające bezpośredni wpływ na przedmiot sprawy, które winny być rozpatrzone w nowej decyzji - zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ administracji publicznej wydający nową decyzję, stosuje te przepisy prawa materialnego, które obowiązują w dniu orzekania. W dniu 15 listopada 2008 r. weszła w życie ustawa z dnia 3 października 2008r, o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wskazano, iż zgodnie z art. 144 pkt 9 tej ustawy uchylony został dział VI i VI w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska w tym art. 46 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, w oparciu o które pierwotnie ustalono, czy planowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko. W związku ze zmianą przepisów ustawy zmieniono także przepisy rozporządzenia dotyczącego rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, z uwzględnieniem zmian wprowadzonych rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007r. radiolinie są wyłączone spod obowiązku sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że w stanie prawnym obowiązującym w chwili wydania tej decyzji, dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagane (zarówno obligatoryjnie, jak też fakultatywnie) sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Od powyższej decyzji odwołanie złożył Komendant Centrum Wsparcia Teleinformatycznego Sił Powietrznych podnosząc, że z uzasadnienia decyzji nie wynika, że Wójt Gminy I. przeprowadził wyczerpujące, należyte postępowanie i podjął wszelkie niezbędne kroki w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy zgodnie z zasadą określoną w art. 7 k.p.a. Zdaniem skarżącego decyzja narusza art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Ponadto bezwzględne zastosowanie ma art. 78 ust. 2 ww. ustawy, wobec zlokalizowania ww. przedsięwzięcia w bezpośrednim sąsiedztwie kompleksu wojskowego [...] I. Organ pominął brzmienie art. 36 ustawy z dnia 3 października 2008r., który nakładał na organ I instancji obowiązek przeprowadzenia rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Centrum Wsparcia Teleinformatycznego Sił Powietrznych od decyzji Wójta Gminy I. z dnia [...] maja 2010 r. orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, iż rozstrzygnięcia organów administracji powinny opierać się na przepisach prawa, w szczególności przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, a także jak w niniejszej sprawie na przepisach ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Kolegium wskazało, iż stosownie do art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy, realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Przedsięwzięcia mogące oddziaływać na środowisko określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (D.zU. Nr 257 poz. 2573 ze zm). W związku z nowelizacją ww. rozporządzenia, która weszła w życie 31 sierpnia 2007r. nie wymagają uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia instalacje, które nie kwalifikują się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z normami określonymi przedmiotowym rozporządzeniem. W związku z brakiem przepisów przejściowych dla ww. nowelizacji nowe przepisy mają zastosowanie także do postępowań wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną. Kolegium wskazało, iż zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia § 3 ust.1 pkt 8 li. c) i d) - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 500 oraz 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Kolegium wskazało, iż w dniu 15 listopada 2010 r. weszło w życie nowe rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). § 2 ust.1 tego rozporządzenia określa rodzaje przedsięwziąć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, natomiast § 2 ust 1 pkt 1 ww. rozporządzenia określa przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zdaniem Kolegium z powyższych przepisów obowiązujących w dacie orzekania wynika, że radiolinie nie zaliczają się do przedsięwzięć mogących zawsze łub potencjalnie oddziaływać na środowisko, i dlatego brak jest podstaw prawnych do wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przepisy w takim samym brzmieniu zawarte w znowelizowanym z dniem 31 sierpnia 2007r. rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. były podstawą wydania przez Wójta Gminy I. decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium uznało, że są one nieuzasadnione. Odnośnie zarzutu dotyczącego, iż z uzasadnienia decyzji nie wynika, że Wójt Gminy I. przeprowadził wyczerpujące, należyte postępowanie i podjął wszelkie niezbędne kroki w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, Kolegium uznało, że zarzut ten jest niezasadny. Uzasadnienie decyzji Wójta Gminy I. zawiera bardzo szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne, z opisaniem stanu faktycznego oraz przytoczeniem przepisów prawa, a także wyjaśnienie stanowiska organu I instancji. Odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenia art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008r., który nakazuje przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, których możliwość realizacji jest uzależniona od ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania (art. 63 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. Kolegium stwierdziło, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma obowiązku ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Zdaniem odwołującego się , w niniejszej sprawie bezwzględne zastosowanie ma art. 78 ust. 2 ww. ustawy, wobec zlokalizowania przedsięwzięcia w bezpośrednim sąsiedztwie kompleksu wojskowego [...]. Zgodnie z przywołanym art. 78 ust. 2 "Organem właściwym w sprawach, o których mowa w ust. 1, w odniesieniu do przedsięwziąć na terenach jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej jest właściwy organ Wojskowej Inspekcji Sanitarnej. Przepis ten ma zastosowanie w odniesieniu do przedsięwzięć na terenach jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej. Kolegium wskazało, iż teren, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa stacja bazowa nie jest zaliczona do terenów, o których mowa w tym przepisie. Odnosząc się do zarzutu świadomego pominięcia przez organ I instancji brzmienia art. 36 ustawy z dnia 3 października 2008r., który nakładał na organ I instancji obowiązek przeprowadzenia rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa, organ odwoławczy wyjaśnił, że powołany przez skarżącego przepis stanowi, że organ właściwy do wydania decyzji może przeprowadzić rozprawą administracyjną otwartą dla społeczeństwa, a zatem sformułowanie zawarte w tym przepisie wskazuje jednoznacznie, że organ administracji nie ma obowiązku przeprowadzenia rozprawy, a przepis przewiduje taką możliwość. Brak przeprowadzenia rozprawy nie może stanowić podstawy do formułowania zarzutu naruszenia prawa. Pismem z dnia 24 kwietnia 2013 r. Towarzystwo P. reprezentowane przez pełnomocnika radcę prawnego R. H. wniosło na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 15 k.p.a. w związku z art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80, 84 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i nie rozpatrzenie materiału dowodowego i w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, w tym szczególności faktu objęcia planową inwestycją instalacji 6 anten sektorowych, niezbadanie czy wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten znajdowały się miejsca dostępne dla ludności, nieustalenie sumy parametrów wszystkich anten oraz niewyjaśnienie kwestii kumulacji pól elektromagnetycznych; 2. naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu decyzji Kolegium kwestii istnienia 6 anten sektorowych, występowania miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten, sumy parametrów wszystkich anten oraz kwestii kumulacji pól elektromagnetycznych oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. § 2 ust. 1 pkt 7 lit. b oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit f w związku z § 4 oraz w związku z § 5 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 9 listopada 2004 znowelizowanego w dniu 31 sierpnia 2007 r., art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b w związku z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez ich pominięcie i nieuwzględnienie kwestii sumy parametrów anten oraz kumulacji pól elektromagnetycznych zachodzącej pomiędzy antenami sektorowymi i radiolinii oraz z znajdującej się w bliskim sąsiedztwie innych anten nadawczych oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit d rozporządzenia z 2004r. poprzez jego pominięcie i nie uwzględnienie przestrzeni wzdłuż czyli również pod osią główną wiązki promieniowania anteny przy ustalaniu występowania miejsc dostępnych dla ludności. Wobec powyższego Towarzystwo wniosło o uchylenie w całości decyzji Kolegium i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego. W uzasadnieniu skarżące Towarzystwo rozwinęło powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł ojej uchylenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.). Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. narusza prawo. Zdaniem Sądu zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania są zasadne. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy I. orzekającej o: 1) uchyleniu ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006r. wydanej z upoważnienie Wójta Gminy I., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia "budowa stacji bazowej telefonii komórkowej GSM [...] ,dz. ew. nr [...], obręb wsi H. w rejonie ul. [...], gmina I. ", 2) umorzeniu postępowania w sprawie dotyczącej wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia "budowa stacji bazowej telefonii komórkowej GSM [...],dz. ew. nr [...], obręb wsi H. w rejonie ul. [...], gmina I. " Decyzje te podjęte zostały w ramach postępowania wznowieniowego. Po wznowieniu postępowania organ prowadzi postępowanie i wydaje rozstrzygnięcie w oparciu o przepisy prawa materialnego, które obowiązują w chwili orzekania (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2007 r., I GSK 1614/06, LEX nr 351085: "Wszczęcie postępowania w trybie wznowienia postępowania rozpoczyna nowe postępowanie administracyjne w stosunku do postępowania zwykłego. Tymczasem Kolegium wskazało w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż dla rozpoznania niniejszej sprawy decydujące znaczenie ma art. 46 ust 1 pkt 1 oraz artykule 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska, które to przepisy nie obowiązywały ani w dniu wszczęcia przedmiotowego postępowania przez Wójta Gminy I. tj. w dniu 18 listopada 2009 r., ani w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Jak słusznie zauważyła strona skarżąca przepisy te zostały skreślone z dniem 15 listopada 2008 r. w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008r.Nr 199 poz.1227 ze zm.). Za uzasadniony uznać należy więc zarzut skargi, iż wbrew stanowisku Kolegium artykuły 46 ust. 1 pkt 1 oraz 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie środowiska nie mogły być podstawą orzekania prze organ odwoławczy, a swoje rozstrzygnięcie powinno oprzeć na przepisach ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku. Zdaniem Sądu na uwzględnienie zasługuje również zarzut niewłaściwego zastosowania w sprawie przepisów rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). Kolegium zupełnie pominęło treść § 4 rozporządzenia z 2010 r. zgodnie z którym do postępowań w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe czyli zastosowanie powinny znaleźć przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257 poz. 2573 ze zm.), znowelizowanego w dniu 31 sierpnia 2007r. Skoro zatem postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte 18 listopada 2009 r. zatem to przepisy rozporządzenia z 2004r. (po zmianach z 2007r.) a nie rozporządzenia z 2010 r. mają zastosowanie w niniejszej sprawie. Wobec powyższych naruszeń prawa, Sąd doszedł do przekonania, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie poddaje się kontroli Sądu, a naruszenie to ma istotny wpływ na wynik sprawy. Niezależnie od powyższego Kolegium rozpoznając sprawę ponownie będzie zobowiązane do ustosunkowania się do zarzutów sformułowanych w skardze. Strona skarżąca wskazał, iż przedmiotowa inwestycja - Stacja Bazowa składa się z radiolinii oraz 6 anten sektorowych o dwóch rodzajach i to właśnie kwestia mocy promieniowania tych 6 anten sektorowych jest najistotniejszym elementem analizy, która powinien przeprowadzić zarówno organ I jak II instancji w przedmiotowej sprawie. Tymczasem powyższa okoliczność została zupełnie pominięta przez Kolegium. Strona skarżąca wskazała również na pominięcie przez orzekające w sprawie organy treści § 4 rozporządzenia z 2004 r., który każe sumować parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych. Skarżące Towarzystwo wskazało, iż suma mocy promieniowana izotropowo wyznaczonych dla każdej pojedynczej anteny wynosi 5031 W, co ma bezpośrednie wpływ na kwalifikowanie przedmiotowej inwestycji w oparciu o powołane przepisy. Zasadnie zdaniem Sądu podniosła strona skarżąca, iż przedmiotowej sprawie organy obu instancji nie rozważyły konieczność sumowania mocy poszczególnych anten i nawet nie rozważyły konieczności zastosowania § 4 Rozporządzenia z 2004 r. Mając na uwadze, iż sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, za niezbędne Sąd uznał uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi administracji publicznej. Dlatego też Sąd działając na podstawie art. art. 145 § 1 pkt c) p. p. s. a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie 205 § 2 p.p.s.a w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c oraz pkt 2 lit.a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013r. poz. 490).