IV SA/Wa 1083/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia odmówić S. G. przyznania prawa pomocy. S. G. wraz ze skargą na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r. w przedmiocie wymeldowania złożył w dniu 7 czerwca 2010 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący jest osobą samotną, jest współwłaścicielem (z była żoną) domku letniskowego o pow. 35 m2 oraz działki rekreacyjnej o pow. 1512 m2. Skarżący oświadczył, ze utrzymuje się z renty w wysokości 476,48 zł oraz zasiłku celowego specjalnego z OPS w wysokości 200 zł. Zarządzeniem z dnia 27 lipca 2010 r. referendarz sądowy, na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez przedstawienie w terminie siedmiu dni: - wyciągów z posiadanych przez skarżącego rachunków bankowych z okresu ostatnich trzech miesięcy, - dokumentów wskazujących wysokość uzyskiwanych dochodów wskazanych w rubryce nr 10 formularza PPF, - zaświadczenia z właściwego urzędu gminy wskazującego wysokość dochodów, - oświadczenia o wysokości wydatków, - aktualnego zaświadczenia o sytuacji rodzinnej skarżącego, - decyzji właściwego Ośrodka Pomocy Społecznej o wysokości przyznanego zasiłku. Powyższe wezwanie zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 6 sierpnia 2010 r. W dniu 10 sierpnia 2010 r. skarżący cofnął skargę. Rozpatrując złożony w przedmiotowej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy, należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Zgodnie z art. 255 cytowanej wyżej ustawy, jeżeli oświadczenie strony zawarte na urzędowym formularzu PPF okaże się niewystarczające dla oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Należy podkreślić, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania . W rozpatrywanej sprawie wnioskodawca we wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF nie wykazał powyższej okoliczności, jak również nie odpowiedział na wezwanie do uzupełnienia wniosku. W tym stanie rzeczy należy uznać, że nie została spełniona przesłanka warunkująca przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Ponadto należy zauważyć, że skarżący cofnął skargę, co pozwala przypuszczać, ze zrezygnował również z ubiegania się o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 oraz art. 246 § 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.