IV SA/Wa 1086/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA – Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 2 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy postanawia: - odrzucić skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. po rozpatrzeniu odwołania S. K., na podstawie art. 138 § 2 Kpa uchyliło w całości decyzję Burmistrza Miasta P. z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Burmistrz Miasta P., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o odrzucenie skargi podnosząc, iż w niniejszej sprawie Burmistrz Miasta P. nie posiada legitymacji do wniesienia skargi, bowiem jako organ administracji publicznej właściwy do przeprowadzenia w pierwszej instancji postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, wydał rozstrzygnięcie, podlegające kontroli instancyjnej wykonywanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.) Sąd wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot, którym według § 1 wyżej wspomnianego przepisu jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawowo przyznano takie uprawnienie ( art. 50 § 2 P.p.s.a.). Zgodnie z zasadą ukształtowaną w orzecznictwie, organ administracji publicznej - który z mocy przepisów prawa został powołany do rozstrzygania w sprawie w pierwszej instancji - nie ma uprawnienia do kwestionowania, w trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, rozstrzygnięcia wydanego przez organ II instancji (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 19 maja 2003r. – OSP 1/03 oraz wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005r. - sygn. akt: OSK 1017/04). Ponadto należy mieć na uwadze, iż analiza treści art. 50 § 1 P.p.s.a. prowadzi do wniosku, iż o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, która można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz dla którego z przepisu prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki. Podmiot taki nie posiada zatem uprawnień lub obowiązków chronionych przepisami prawa. W sprawie niniejszej Burmistrz Miasta P. decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W postępowaniu tym nie występował zatem w charakterze strony, ale organu wyposażonego w kompetencje do władczego rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej i wydania decyzji administracyjnej w pierwszej instancji. Orzeczenie to, w wyniku odwołania wniesionego przez stronę postępowania – S. K. zostało w całości uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Burmistrz Miasta P., orzekając w sprawie jako organ pierwszej instancji, nie ma zatem interesu pranego do wniesienia przedmiotowej skargi do sądu administracyjnego, nie posiada również legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu. Jak podkreślono powyżej charakter postępowania sądowoadministracyjnego nie daje bowiem możliwości uruchomienia tego postępowania przez organ administracji publicznej, którego działalność ma być przedmiotem oceny z punktu widzenia zgodności z prawem. Wskazać również należy, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 października 2009 r. w sprawie K 32/08 (Dz.U.RP 2009/187/1456, LEX nr 523793) orzekł, że art. 33 i art. 50 § 1 P.p.s.a. są zgodne z art. 165 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu tego wyroku Trybunał stwierdził, że art. 33 i art. 50 § 1 są zgodne z wymienionym przepisem konstytucyjnym również przy takiej interpretacji, która odmawia jednostkom samorządu terytorialnego prawa do uczestniczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz prawa do wnoszenia skarg do sądów administracyjnych w sytuacji, w której organ danej jednostki rozpatrywał sprawę administracyjną i wydał decyzję administracyjną w pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.